Poll

Da li je vreme za povlacenje Crippled Avengera?

jeste
43 (44.8%)
nije
53 (55.2%)

Total Members Voted: 91

Voting closed: 23-02-2004, 18:08:34

Author Topic: The Crippled Corner  (Read 1696728 times)

0 Members and 3 Guests are viewing this topic.

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13300 on: 22-11-2019, 14:53:24 »
A Journey to Galaxy's Edge, the Nerdiest Place on Earth

How Disney's Imagineers created a whole new part of the Star Wars universe.

In Star Wars movies, people flying the Millennium Falcon pull a very specific lever to jump the ship into hyperspace, which is technobabble for “Go very fast!” People do the same thing at Disneyland, on a ride called Millennium Falcon: Smugglers Run. It's part of Galaxy's Edge, a new billion-dollar, 14-acre expansion, and to get to that lever, visitors first navigate a queue that twists through a meticulous re-creation of a spaceport and the inside of the Falcon. Then six at a time are ushered into the ship's cockpit (the ride actually has several) to get rumbled and wobbled while a screen outside the window shows a first-person POV movie of a swooping, dogfighting space mission. It's a motion-simulator ride. The Falcon doesn't actually go anywhere.

At least, not in our universe. In the Star Wars universe … well.

So now, me, in the pilot's seat, a light flashing: I'm a fan, so I reach for the lever in, I'll admit it, a transport of delight. It's metal, a little cold, takes some real force to pull back. It feels perfect. I mean, this is exactly what it feels like to pilot the Millennium Falcon.

Sure, under the dashboard are leaf springs and gears, shaking haptics torqued to within a play-tested centimeter of their lives to give good feedback. But, like, that's not what I mean. What I mean is, how could pulling that lever feel perfect? How could it feel like anything? There's no such thing as hyperspace. There's not even any such thing as a Millennium Falcon. It's Hollywood magic, polyurethane, and pixie dust.

There's a full-size Falcon at the entrance to the ride, yes—and another in the corresponding park in Florida. They're props, basically, dressing for a heightened environment, like Hogwarts at Universal Studios or Gotham City at Warner Bros. World in Abu Dhabi. Except unlike those, Galaxy's Edge doesn't end here. It is, in native nerdish, “in canon.” What happens in Galaxy's Edge happens in the official Star Wars universe.

Me again: I've pulled the lever. Lots of little computational beeps and tweets. And then, wooooooooOOOO-shoom! The stars blur backward into speed lines, and something like acceleration pushes us all back into our seats. We have made the jump to hyperspace.

There are two ways to talk about Galaxy's Edge. Both are true.

The remote planet of Batuu was once covered with trees thousands of feet tall. After a cataclysm petrified them, only their trunks remained. For mysterious reasons, one looks like obsidian, giving a town that grew up around it its name: Black Spire Outpost. A disreputable trader named Hondo Ohnaka recently opened a cargo business there, for which he is recruiting pilots to fly off-books cargo runs that may also be in support of the galactic Resistance movement. Stormtroopers from the First Order have just arrived to hunt for Resistance sympathizers.

In 2012, George Lucas sold Lucasfilm to the Walt Disney Company for $4 billion. As intellectual property goes, Star Wars is unusual, in that sanctioned stories exist inside a rigorously enforced storyworld stretching millennia into the past and future. Disney, with producer Kathleen Kennedy heading the new division, would make new movies and TV shows (as well as comic books, novels, toys, videogames, and so on). In 2014, Disney CEO Bob Iger added theme parks to the mandate.

At the time, Scott Trowbridge was the head of research and development at Disney Imagineering, the company's theme-park design arm. A USC film major who'd spearheaded the immersive Harry Potter attractions when he ran Universal Creative, Trowbridge proposed a novel way to capitalize on the newly acquired IP. He pitched Disney's “first franchised, story-universe-based creative development studio.” It would include merchandise, product development, even food service, and it would build not just rides but entire stories that'd feed from the parks back into the canonic maw.

Disney brass not only went for it, they put Trowbridge in charge, telling him to build a new land every bit as significant as Tomorrowland or Fantasyland. From the moment anyone stepped across the threshold, they'd be totally immersed in the Star Wars universe.

That's trickier than it sounds. “For an immersive world, it's not so much a linear narrative arc as an emotional arc,” says Margaret Kerrison, whose title is managing story editor. She's a fast talker, code-switching between in-canon discussions of lightsaber technique and meta-canonic conversations about “Starwarsification.” “As a fan, what are the various aspirational things we want to do in order to have that fulfilling Star Wars experience? We talked about taking control of the Falcon, drinking blue milk, visiting the cantina.”

Not the cantina from the first Star Wars, though. The Disney imagineers decided to build a whole new world. Batuu would have to feel like Star Wars even though it was utterly original. “A lot of us were like, the universe is a big place. That meant not going back to a planet where we've been before,” Kerrison says. “We wanted to create a new settlement or city so that all of us could create an experience from scratch.”

With Lucasfilm's Story Group onboard, the imagineers set out to compile a several-hundred-page bible of Galaxy's Edge background stories. Maintaining it was Kerrison's first job with the imagineers, who Starwarsified the place by combining otherworldly wilderness with a teched-out overlay of full-scale greeblies (what VFX folks call the mechanical-looking stuff they attach to the outside of spaceship models). That's look and feel. Galaxy's Edge also obeys the rules of the galaxy far, far away: The team sited it on the timeline just after The Last Jedi, which meant they could have park employees dressed as Kylo Ren and First Order stormtroopers walking around (but not Darth Vader and Han Solo—they're dead). Lucasfilm offered up a character who could introduce the Millennium Falcon show: Hondo, a stalwart of the Star Wars cartoons.

Like any good magician, imagineers are so cagey about the mechanics of all this careful world-building. Hondo had to be translated from an animated character to a 7-foot-tall animatronic robot, his face “aged” since his cartoon years. An imagineer initially insisted to me that they'd constructed the Falcon's interior according to “original blueprints,” which is nonsense, of course, since the ride accommodates versions from all the various movies and multiple cockpits. A spokesperson finally allowed that a Falcon built from original plans wouldn't have passed muster with Earthly building codes. The Millennium Falcon flew the Kessel Run in less than 12 parsecs, but it is not ADA compliant.

And that uncanny hyperspace lever? They spent months play-testing it with pilots of all ages and sizes. “But we don't want you to think about the complex multi-GPU real-time rendering system and the custom game engine with stochastic anti-aliasing,” Trowbridge says. “We just want you to think about, you know, ‘I'm flying on the fastest ship in the galaxy.’ ”

When Disneyland opened in 1955, a low hill surrounded it, demarcating its borders and cutting it off from the world outside. The berm was inviolable, except when visitors walked under the train tracks that circumnavigated it and found … Main Street, an architectural fantasy of small-town America that led to a fairy-tale castle.

As Disneyland's rides got more complex, the park needed more room. Imagineers started breaking through the berm, mounting elaborate facades inside the park but constructing boxy “ride buildings” or “show buildings” beyond the rim. It was an all but undetectable bit of architectural prestidigitation; no one ever really asked why the Pirates of the Caribbean boats slid down a couple of drops or the stretching room in the Haunted Mansion carried you down only so the doom buggies—the vehicles you ride in, “omnimovers,” tilting and pivoting to direct attention—would carry you back upward again. It was in service of getting people under the berm and into the fictional space of the ride building.

All those switchbacks, drops, and omnimoves provided structure for a story. On so-called dark rides, one tableau here gives way to another tableau there, a spatialized version of a classical story's temporal sequences. As John Hench, the lead imagineer from the 1950s to the '80s, told the magazine New West in 1978, Disneyland “was planned like a motion picture, to evolve and unfold in time so a thread runs through it.”

The whole experience of Galaxy's Edge, then, becomes one very long filmic take. You never (well, let's say rarely) experience anything you wouldn't find in Black Spire Outpost. Except on rides, any music you hear is on a local “radio station,” or sometimes playing from an open second-story window, or courtesy of the droid DJ in the cantina. There's a stand that sells both blue and green milk. The alcoves of the souk are real shops. Park workers—the “cast,” officially—have all been encouraged to come up with backstories plausible for a Batuuan. Most of the signage is in the Aurebesh alphabet, translatable via the Disney app. In the language of story-building, that's called diegesis. Everything is diegetic, in-story.

On a walk around the park, Asa Kalama, a bearded imagineer in tech-regulation khakis, shows me an even deeper diegetic level. A visitor can use their phone as a “data pad” to create a character—good guy, bad guy, neutral—and play games localized to specific parts of the space. Beating a maze-like minigame causes lights to flash on control panels next to doorways, or you can accept “missions” to find stuff hidden in scattered cargo boxes, to be scanned with a QR reader.

After Kalama shows me how to “hack” a comm tower to make it emit a resonant beep, he points at the unfolding text messages on my screen. “You can eavesdrop on a conversation,” he says. “These towers are relaying messages between characters.” I get a little backstory on a gunfight in the marketplace that left a wall pockmarked with divots.

Think about what all that requires. Kerrison's story team comes up with that bit of plot and writes the dialog of the messages. “Blaster specialists” carve the impact marks into the wet plaster of the walls under construction—the imagineers decided that each one should look different depending on the type of blaster and the angle of impact. Kalama's interactive group has to code all that into the minigames and link those games to Bluetooth beacons around the park. This fine-grained, fractal detail adds to the sense that not only is Batuu in canon, but so is anyone who buys a ticket.

On my second trip to Batuu—to the one in Anaheim—I watched a little girl race off Smugglers Run at hyperspeed and slam into her dad. “Papa, I was pilot!” she screamed, making swooshing noises. Kids, right? All the Starwarsification didn't much move my adult partner, until she took over my phone to help our 10-year-old hack the giant First Order ship looming over one corner of Black Spire Outpost. Its running lights flashed and its engine roared, and so did her delight. She was in the story.

In 1997, realistic, highly rendered videogames were ascendant, and developers and the people who study narrative were arguing about whether a game could—or should—tell a story. Celia Pearce, a game designer and former theme park builder, coined a phrase to cut through the fight: spatial narrative.

Games didn't invent that, of course. “Spatial narrative is a very old kind of storytelling. You see it in ancient Rome, in cave paintings,” says Pearce, a professor at Northeastern University who teaches, among other classes, Designing Imaginary Worlds. Consider medieval churches. For attendees, many of whom were illiterate and didn't understand Church Latin, the church was the Bible—stations of the cross along the nave or in stained glass, important characters represented as statuary in the transept. “It's about where you are, what you can see from where, how you feel as an embodied entity in the space,” Pearce says.

It's also true that narratives—books, movies, whatever—have spatial elements. Action takes place. In 1938 the literary critic Mikhail Bakhtin called the way people and things move through narrative a chronotope, a Russian translation of the Greek for “space-time.” Bakhtin set out to map the ratios of time and space in stories, and other critics have extended the idea to a chronotopic network, all the movements in space and time a story covers.

I think Pirates of the Caribbean or the Wizarding World of Harry Potter are immersive without being narrative, necessarily. Ditto the new heavy-immersion theme parks spreading across the Middle East and China. But Galaxy's Edge is a full-fledged chronotopia. It exists in the sanctioned Star Wars paracosm; it's a door between our universe and theirs.

Two doors, actually. Your character in the phone-based games in California persists if you go to Florida, and vice versa. The lands are identical in architecture (albeit inverted on the north-south axis). Canonically, in the Star Wars universe, they're the same place, on the same day, over and over; several imagineers mentioned Groundhog Day to me as a touch point. Galaxy's Edge is a Möbius story: one place in the Star Wars universe trapped in a time bubble that's also two places in ours, where we all move through time normally. I'd like to see Bakhtin unravel that chronotopic fuckmuddle.
star wars mechanical box on a wall
The aging stone wall, beat-up ducts, and electronic blinky-light door controls are barely months old. The trash can really works!Photograph: Amy
The Galaxy's Edge souk-like marketplace has real toys for sale, around the corner from a droid roasting pretend meat under a pretend rocket.Photograph: Amy Lombard

Actually, I bet a gamer could speed-run that four-dimensional topology. In games, “you're designing a space that people are going to use and be in and traverse,” says Frank Lantz, director of the NYU Game Center. “You want to use it like an artist, to convey ideas.” Games (like architecture, cinematography, and omnimovers) direct people's gaze, put resistance and friction into people's movements to guide them in certain directions.

The common element that science fiction and games—and even cities—share is world-building. “This part of storytelling was always one of the nerd ingredients in literature,” Lantz says. World-building rules are especially overt at theme parks like Disneyland, if you look for them. “Everything there is mechanical and designed, and that's chilling and weird and creepy and beautiful,” Lantz says.

In other words, Disney has literalized world-building and made a space for people to live out fan fiction—a massively multiplayer online role-playing game with a chewy live-action role-playing center. Pearce again: “You have emergent fan behavior converging with a spatial experience.”

The only thing that doesn't work in an immersive environment of such refinement is—with apologies—you. It's your baseball cap, your shorts, your churro. Or my notepad and backpack. “That takes away from the immersion, doesn't it?” Pearce says. Disney parks have a longtime rule against adults wearing elaborate costumes, which militates against that instantiated fanfic; Galaxy's Edge is no Comic-Con in terms of Han Solos and Boba Fetts. (Though it is a place for Leias, Reys, and Holdos. I saw more than a few women cosplaying on the down low, hair done weird, rocking galactically appropriate boots.)

Perhaps Disney will relax these rules. Eventually, Star Wars: Galactic Starcruiser will open. That's a two-day stay adjacent to the Orlando park in a hotel designed to look like a Star Wars spaceship, a luxury liner called the Halcyon. The windows will somehow look out onto space, families will get tours of the bridge, and “port day” will connect to Galaxy's Edge. Apparently even the hotel building will be bermed off from arriving guests—all they'll see is the “terminal” where they board a shuttle to the Halcyon in orbit above.

It's murky to me whether that's an experience people want—two days of immersion tips away from a vacation and toward reenactment. In fact, it isn't clear that people even want Galaxy's Edge. Disney anticipated a huge bolus of visitors for the new lands' openings, and, hey, I get it—my family went to opening week of Star Tours in 1987, and the line ran all the way down Main Street. For Galaxy's Edge? Not so much. The company cracked down on annual passholders and asked for reservations for entry to try to avoid a flood, and instead ended up with a trickle. Disney spokespeople denied they'd had an attendance problem, and further denied that the September departure from the company of Catherine Powell, president of Disney Parks West, had anything to do with the performance of Galaxy's Edge.

That's the business side, though. A whole other universe. For me, down here, planet-side, Galaxy's Edge works. When I stood inside the Falcon that first time, I stretched my hand out, reverentially, to touch the pads that line the rounded corridors, and my Disney-assigned minder smiled. “Everyone does that,” she said. The walls felt just right—a diegetic apotheosis. Stories about places are common. But this is a place about a story. It feels, well, maybe not real. Stranger than that, it feels like Star Wars.

(Wired)
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam


crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13302 on: 24-11-2019, 01:27:56 »
Uh, sve mi se manje sviđa ova podela. Ostaje mi da se svako malo podsećam da Matt Reeves do sada nije podbacio. Ali sve češće to moram da ponavljam sebi...
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13303 on: 24-11-2019, 01:28:10 »
RHINO! je rediteljski film producenta Ivana Torsa koji se vremenom specijalizovao za filmove snimane na egzotičnim lokacijama i umnogome povezane sa lokalnim životinjskim svetom. Jedna od Torsovih izmišljotima koje su ostavile najdubljeg traga na popularnu kulturu jeste serija FLIPPER koja je imala i svoj rimejk devedestih.

RHINO! je izašao godinu dana iza Hawksovog HATARI! i nažalost ne može se porediti po kvalitetu. Za razliku od Hawksovog filma koji ima priču, likove i spektakuran krajolik, Torsov film ima samo krajolik. Robert Culp i Harry Guardino su doduše tu i raspoloženi su da glume ali nemaju šta i nažalost njihovi napori ne mogu da se sastave u smislen narativ.

Film je sniman u Južnoj Africi i vredi ga videti zbog lokacija i životinja koje su nesvakidašnje. Međutim, ovo je jedan od onih filmova koji ne mogu da zadrže pažnju što je prava šteta. Tors je doveo glumačku podelu sa ozbiljnim potencijalom a onda nije ni počeo da ga koristi.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13304 on: 24-11-2019, 02:01:38 »
SEE THE MAN RUN Coreya Allena je televizijski film po scenariju Rubina Manna o glumcu koji shvata da otmičari kćeri imućnog lekara imaju pogrešan broj i zovu njega umesto svoju metu. Odlučuje da se lekaru predstavi kao otmičar, uzme mu više para nego što ovi traže a onda otkupi devojku i sebi uzme razliku.

Glumac podržav od strane svoje devojke međutim vrlo brzo shvata da je upao u pravu priču a ne film i da ga čeka krvav put da svoju zamisao ostvari i da na tom putu ne nastrada niko ko ne treba da strada.

Ideja da glumac dobija poriv da se prerušava, glumi, i manipuliše je najslabija tačka u ovom televizijskom filmu jer je kroz nepotrebna. Naime, ako ćemo prihvatiti ovu premisu nema potrebe da je pravdamo time što je protagonista glumac. Štaviše, možda bi neko sa nekom “svakodnevnijom” profesijom bio u ubedljiviji. Međutim, glumački segment brzo prođe i kada krene triler tu se Allen i Mann dobro snalaze.

Robert culp u ulozi glumca i Angie Dickinson u ulozi njegove devojke su odlični i raspoloženi za igru u ovom televizijskom filmu iz 1971. godine kada je televizija umela da motiviše i poznate glumce. Eddie Albert rutinski igra lekara.

Allenova režija je jasna, mišićava i odlično generiše suspense, kao što isto tako uspešno akcentuje karakterne momente. Kako priča otmiče iz relaksiranog kadriranja u uvodnom delu sa više širokih planova, pojačava se intenzitet, ima sve više pozicija kamere i sve više krupnih planova. U tom pogledu SEE THE MAN RUN je uzoran televizijski film svog vremena.

Iznad proseka.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13305 on: 24-11-2019, 02:03:53 »
Malik Bader je potpuno opravdano privukao pažnju filmom CASH ONLY koji bi se mogao definisati kao PUSHER smešten u krug detroitske albanske mafije. KILLERMAN je bitno skuplji film u kom Bader ima pojačanja na dve jako bitne pozicije. Prva je naravno Liam Hemsworth kao glavni glumac, druga je Ken Seng, izuzetno poznati direktor fotografije za kamerom i kao producent. Bader je čini se ispunio i svoju fascinaciju PUSHERom, naime doveo je Zlatka Burića da igra mafijaškog bosa.

I sa pojačanjima, Bader pokazuje da može da orkestrira i bogatiji krimić od CASH ONLY a na svu sreću snimio je onu tvrdu vrstu trilera kava se više ne snima u Holivudu, ili bar ne prečesto.

Liam Hemsworth je drugi najbolji Hemsworth ali je ipak Hemsworth i odličan je kao juvelir i perač novca za njujorške kriminalne ekipe. Kada sa svojim drugarom i sidekickom uzme novac jednog od klijenata ne bi li ovaj obavio one-off drug deal i sa tim opterećem ne samo da upada u nevolje sa korumpiranim policajcima već i usled jakog udarca doživljava amneziju.

Malik Bader uzima kao početnu postavku mnoge dobro poznate trope krimića ali onda većinu njih uspeva da invertira i osveži. Motiv amnezije u ovom formatu je zanimljiv, a osvežavajue je to što se junaci zaista sve vreme ponašaju dosta logično, izuzmemo li naravno par grešaka kojima se pokreće film. U tom pogledi Malik Bader istovremeno gazi utabanim stazama ali ih fino proširuje. Ovo nije skup film i ima nekih tipskih lokacija koje se ponavljaju umanjujući svežinu postupka ali to su sve zaista mali faulovi.

Liam Hemsworth je već bio leading man. Ne u filmovima kalibra kakve nosi Chris ali sasvim dovoljnim da sa lakoćom bude u centru ove priče. Uspeva da izgradi lik hladnokrvnog, koncentrisanog i efikasnog kriminalca za kog se možemo vezati tek onda kada ne zna ko je i zato postaje ranjiv. Pitanje identiteta u svetu podzemlja je vrlo zanimljiva stvar jer to je posao koji se ne svoji na transakcije već i na ličnu razmenu. Šta se dešava kada je novac tu ali više nema onog čoveka koji njime raspolaže?

U tom smislu, Baderov film je interesantan zato što zapravo sebe bazira i na potrazi za novcem koji je izgubljen i na potrazi za identitetom koji u tom svetu ima itekakvu cenu.

Ken Seng je nastupio u ovom filmu i kao direktor fotografije i kao producent i on filmu daje jednu upečatljivu fotografiju, sivoplavi kolorit svitanja neona, uostalom smešten je u noć detektiva. Njegov doprinos svakako podiže Baderov film na viši nivo od onog koji bi inače imao film ovog budžeta, i to u spoju sa rediteljevim senzibilitetom i sklonošću ka iznenadnim izlivima nasilja daje zanimljiv rezultat.

KILLERMAN je dobar film smešten na ničijoj zemlji jer nije indie a nije ni bioskopski hit. Nekada su ovakvi filmovi bili okosnica holiudske produkcije, sada su eksces. Nadam se da će znalci među producentima ipak prepoznati sve ono što je ove Bader pokazao da zna.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13306 on: 24-11-2019, 12:03:28 »
Quentin Tarantino je u fazi promocije filma ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD i kroz intervjue i kroz sam film ukazao na potcenjenog i zaboravljenog reditelja Williama Witheya koji je čitave četiri decenije funkcionisao pod okriljem B-filma i televizije izgradivši reputaciju velemajstora za akciju. I ESCAPED FROM DEVIL'S ISLAND je bio Cormanov odgovor na PAPILLON Franklina J. Schaffnera. Izašli su iste godine. Schaffner je snimio ambicioznu dvoipočasovnu ekranizaciju romana Henri Charrierea a Witney je snimio jednoipočasopvnu sirovu priču, brutalnu i po odnosima među likovima i po efikasnosti.

Witney možda jeste holivudski šljaker ali je svesno ili ne u uvodnom delu filma koji se dešava na Đavoljem ostvru u Francuskoj Gvajani uspeo da napravi atmosferu jednog Jeana Geneta. Zatvorenici su očajnici koji su potonuli u političke razmirice, homoseksualnost i sve druge odnose dominacije i potčinjavanja u kome prednjače sadistički čuvari ali nisu jedini.

Ovo je Cormanova produkcija, dakle potpuno je legitimno ovo čitati kao exploitation međutim čini mi se Witney definitivno ima neke genetovske prelive u ovom domenu. Film je unikatno pesimističan i ciničan u prikazu sveta, da od toga ne može pobeći čak ni kada tokom bekstva ekipa predvođena Jimom Brownom u ulozi Le Brasa (kad se izgovori zvuči kao Lebron) upadne u klopku divljen indijanskog plemena gde on doživljava Blaxploitation momenat i biva odabran da u postelji seoske cure odmeni njenog ubijenog dragana. Čak i taj suštinski WTF exploitiation momenat koji je naravno savršeno logičan iz vizure Blaxploitationa i Brownove fascinantne pojave, kod Witneya dobija nešto genetovsko.

Slično je i prikazana i varošica-kloaka iz koje junaci planiraju svoju završnu etapu bekstva, puna sirotinje i sa prostitucijom - muškom i ženskom - koja vlada ulicama.

Witneyev rediteljski postupak je izuzetno precizan. Ne radi sa velikim budžetom ali ima Jima Browna i kompetentnu podršku i to maksimalno koristi. Čitav niz scena pokazuje kako Witney sjajno vlada fundamentima filmskog izraza i nekim akcionim prizorima uspeva da prida i dozu lirske obrade.

Što je još važnije, sa tako jakim glumcem u glavnoj ulozi, Witney uspeva da se snađe i da mu pronađe pravu dozu ikoničnosti i ranjivosti. Stoga I ESCAPED FROM DEVIL'S ISLAND je jedan od najboljih filmova u kojima je Jim Brown odigrao glavnu ulogu i jedan od najbitnijih radova u Witneyevom opusu.

* * * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13307 on: 25-11-2019, 21:32:11 »
THE CAT BURGLAR je MGMov B-film koji je režirao Willam Witney po scenariju Lea Gordona, u produkciji Genea Cormana. Reč je o paranoidnom špijunskom noiru kratke minutaže od sedamdesetk minuta koji počne odlično i završi se dosta dobro ali u sredini postaje statičan i kameran na niz pogrešnih načina, i u pogledu razvoja radnje i kad je reč o ambijentima u kojima se dešava.

Režija je u uvodim i završnim deonicama nadahnuta, scenario je u celom trajanju dosta solidan i ne može se osporiti Witneyu da je napravio solidan film u ovom formatu koji je u mnogo čemu limitirao reditelje. Pa ipak, sve u svemu je film mogao biti i bolji.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13308 on: 25-11-2019, 21:33:06 »
LUZ Tilmana Singera je diplomski film snimljen na jednoj od nemačkih škola koje gaje autore radikalnog art housea. I LUZ i jeste takom nešto, čudan spoj art housea i horora, sa elementima teatralizma u postupku. Nažalost, ta celina nema jačeg kapaciteta za bilo kakav crossover i čini mi se da će gledaoci koji oćekuju horor biti pre svega frustrirani. Naime, Tilman Singer je zanimljivo režirao film i bilo bi jako interesantni videti kako bi izgledalo kada bi se zaista upustio u žanr. Međutim, onda se ispostavlja da to ipak nije to i da nećemo dobiti takav ugođaj. Verujem da je art house publici ovo što Tilman Singer radi kudikamo više prijalo.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13309 on: 25-11-2019, 21:34:12 »
SERGEANT DEAD HEAD Normana Tauroga je jedan of filmova kompanije American International Pictures u kom je glavnu ulogu igrao Frankie Avalon zvezda njihovog Beach Party serijala. U ovom konkretnom naslovu, Frankie Avalon umnogome kanališe Jerry Lewisa i više je energični komičar nego šro je raspevani teen idol.

SERGEANT DEAD HEAD je komedija o astronautima i putiovanju u kosmos i tokom šezdesetih godina bilo je nekoliko naslova tog profila. Ovaj film se smatra jednim od manje uspelih projekata AIPa i Frankije Avalona međutim reč je o vrlo lepo slikanom, slapstick pokušaju koji ima samo jedan problem a to je da nije previše smešan.

U svakom slučaju i kada nije smešan SERGEANT DEAD HEAD je neprestano simpatičan i to mu je veliki plus. Takođe, Taurog je dobio dosta resursa u pogledu zanimljivih lokacija, broja statista i mogućnosti za fizički humor i koristi ih.

SERGEANT DEAD HEAD je film u kome se stvari nesprestano kreću, a nekoliko muzičkih numera kojih ima su solidne. Sve u svemu, ko pronađe neki razlog da ponovo pogleda ovaj film, neće proći previše loše.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13310 on: 25-11-2019, 22:16:47 »
Putovanje Johna Lennona i Briana Epsteina u Barselonu, tri nedelje po rođenju Lennonovog sina a u isto vreme kad su ostali Beatles odmarali na drugom mestu, predstavlja jednu od tačaka u biografiji benda o kojoj se raspredaju razne legende.

Čim su se Epstein i Lennon vratili sa puta krenulo je podbadanje Lennona da je među njima nešto bilo. On je to negirao, govorio je kako mu je putovanje sa Epsteinom bilo zanimljivo kao iskustvo za pisanje, da se sa njim zezao i otvoreno pričao o homoseksualnosti. McCartney je tvrdio da je Lennon bio spreman da ode na put sa Epsteinom pa i istrpi eventualne nepristojne predloge ne bi li uspostavio autoritet u bendu kroz kontakt sa menadžerom. Na kraju, jedan Lennonov prijatelj da je na kraju ipak bilo i malo fiziičkog kontakta između Lennona i Epsteina po genijevim rečima.

Ceo slučaj ostao je zanimljiv detalj u biografiji benda ali je i izrodio zanimljiv film THE HOURS AND TIMES iz 1991. godine u režiji i po scenariju Christophera Muncja.

David Angus igra Briana Epsteina a Ian Hart Lennona (kasnije će se vratiti Lennonu u još jednoj zanimljivoj roli). Munch je snimio film u crno-beloj tehnici, evocitajući štimung filma šezdesetih. Forma je mahom dijaloška i Munchov scenario je napregnut blisko formatu polemičke drame. Sve je oslonjeno na glumce od kojih je David Argus kao Brian Epstein, racionalni poslovni čovek izmučen čežnjom prema mladiću punom sebe koji se otvoreno poigrava sa njim, očigledno igra junaka koji je samom autoru zanimljiviji.

Ovaj film je 1991. nagrađen u Berlinu i na Sundanceu. Uprkos tome što je format kojim se služi Munch nekonvencionalan (film traje oko 57 minuta) i što je njegovo korišćenje konvencionalnih sredstava oneobičeno kroz novi kontekst, ovo je zapravo film koji je po onome što gledamo vrlo old school, i mogao bih ga zamisliti kao rad iz 1963. godine sa potpisom nekog radikalnijeg autora.

Munch je dakle jedan od autora koji su se odlučili da epohu o kojoj govore i stilski oblikuju u skladu sa epohom u kojoj se priča dešava. Smatram da se THE HOURS AND TIMES može ubrojati u tzv. queer film ali da po mnogo čemu nadilazi njegove tipične domete.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13311 on: 27-11-2019, 13:59:07 »
Randolph Scott je poznat po vesternima Budda Boetticher i lojngtime companionshipu sa Cary Grantom. I njegovu glumačku priču je negde zaokružio Sam Peckinpah. Međutim, to ne znači da Randolph Scott izvan toga nije radio neke dobre filmove. THE NEVADAN Gordona Douglasa je duhovit i pedantan vestern o dvojici odmetnika koji u bekstvu skončavaju u grada koji drži lokalni privredno-politički monopolista. U ovoj privatnoj varošici ispostavlja se da je gazda grada jako radoznao prema tajni zakopanog blaga koju zna jedan od odmetnika.

Douglasova režija je mišićava, efikasna, a Randolph Scott uspeva da se opusti i u sve unese dozu duha, da ne kažem smisla za humor.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13312 on: 28-11-2019, 14:29:09 »
THE IRISHMAN Martina Scorsesea je jedan od filmskih događaja godine jer je dobio zadatak da pokaže kako je Netflix veći Holivud od samog Holivuda. Ovim filmom Netflix je želeo da pokaže kako radi ono što bi trebalo da bude zadatak studija - da za veliki novac ne snima đubre već priče velikih autora vredne pažnje. I u tome je svakako uspeo.

Martin Scorsese je za Netflix snimio TROIPOČASOVNI FILM od 160 miliona dolara o mafijašima, nadovezujući se na ranija remek-dela kao što su GOODFELLAS i CASINO. Ogroman budžet, mada ni CASINO onomad nije bio nežan u pogledu cene, proistekao je iz efekta podmlađivanja glumaca jer De Niro sebe igra u tri životna doba kao i Joe Pesci.

Stoga, imamo barem dva elementa ekscesa koja je samo Netflix mogao dozvoliti Scorseseu. Minutažu i podmlađivanje.

Pođimo od te dve stvari. Letos je bilo dosta polemike oko minutaže Tarantinovog filma ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD. Taj film je trajao oko dva i po sata i tačno su nam jasni autorski zanosi, viškovi koje je očuvao i na kojima je insistirao. THE IRISHMAN je s druge strane film koji je u pogledu strukture i na nivou izlaganja priče i na nivou tempa, makro i mikrodramaturgije pšotpuno konvencionalan i u skladu sa onim što je ne samo Scorseseova poetika već u izvesnom smislu skorsezijanska poetika. U ovom filmu Scorsese više liči na Scorsesea nego što jeste Scorsese jer nema diktiranja trendova, nema novih i svežih rešenja. Samo pre nekoliko godina Scorsese je snimio WOLF OF WALL STREET u kom je uspeo da pokrene ceo talas filmova o simpatičnim prevarantima koji su na nacionalnom nivou uspevali da opčine narod, i u tom filmu je ponovo držao masterclass o tehnici pripovedanja. THE IRISHMAN je film koji je vrlo lako mogao snimiti i neki jako dobar Scorseseov učenik.

Ako je film već ozbiljno oslonjen na sve moguće tehnike ubrzavanja izlaganja priče, zašto traje 210 minuta? Pa u suštini, nema objašnjenja sem da je Scorsese znajući da ne ide u bioskop mogao da pusti mašti na volju, a to nije neko autorsko rešenje per se. Niti je autorski proboj. Scorsese odavno doduše nije autor koji previše mari za to koliko će mu film trajati i ne oabzire se na publiku, ali 210 minuta ovog filma naprosto ni na jednom suštinskom nivou nisu prodor.

Kad je reč o podmlađivanju glumaca, ovo nije tako radikalan slučaj kao GEMINI MAN. De Niro igra sebe u tri životna doba ali efekat podmlađivaja se vidi samo na licu. Ipak, mi sve vreme gledamo sedamdsetogodišnjeg De Nira i to je jasno vidljivo iz glumčevog govora tela i to se ne može ispraviti nikakvim efektom. Izvori iz produkcije navode da je baš taj efekat podmlađivanja bio razlog što je film koštao kao neki bitno drugačiji bioskopski spektakl.

Imajući sve ovo u vidu, možemo zaključiti da Scorsese u THE IRISHMANu nije kapitalizovao dve osnovne tačke koje ne bi mogao imati u okvirima studija. Trajanje i budžet za specijalne efekte zapravo nisu dali filmu nikakav naročit umetnički domet.

Ono što međutim jesmo dobili jeste Scorseseov film koji ne gazi nekim nepoznatim putevima ali solidno radi ono što smo već videli. Ruku na srce, Scorseseov mafijaški imaginarij sa De Nirom u glavnoj ulozi je već toliko ofucan da je bio predmet parodije koju je igrao i sam De Niro, u slučaju Bessonove MALAVITE čak i u Scorseseovoj produkciji. Ovog puta na neki način čak i kada ga Scorsese iznova oživljava, imamo dozu parodije u svemu tome. Naime, differentia specifica ovog filma jeste da u njemu Scorsese kontemplira o starenju, o tome kako se čovek uprkos onome što mu je posao nesvakidašnji, pa makar bio i egzekutor za mafiju, zapravo stari i ostaje sam. To sve danas deluje pomalo kao neki high concept nekog mladog reditelja tipa, "E zamisli film o tome kako su Scorseseovi mafijaši omatorili". I sam Scorsese je paradoksalno tu vrstu tretmana doživeo u filmovima kao što su ANALYZE THAT ili MALAVITA i konačno u onom nesrećnom GRUDGE MATCHu gde se Peter Segal poigravao RAGING BULLom i ROCKYjem.

U tom smislu, važno je naglasiti da je JOKER mnogo bitnija reinterpretacija skorsezeverzuma kroz KING OF COMEDY i TAXI DRIVER. THE IRISHMAN je krajnje konvencionalan ulazak u taj imaginarij, s tim što treba imati u vidu da je Jimmy Hoffa (u interpretaciji Al Pacina) bitan lik u ovoj priči i da je seminalni film o njemu napravio Danny De Vito. I De Vitov HOFFA sa Jackom Nicholsonom ostaje netaknut kao klasik, iako je zanimljiv paradoks da THE IRISHMAN donosi drugačiju viziju Jimmyjeve smrti. Istina jeste samo jedna, ali ne znamo ko ju je dosegao na filmu.

Sve ovo na stranu, koliko god da THE IRISHMAN nema onaj značaj koji mu se pridaje i dalje je reč o prazniku za sve nas koji volimo Scorsesea. Možda ne dobijamo ono najbolje od njega, i svakako ništa novo, ali da - to jeste to, fina kolekcija hitova u kanonskom aranžmanu gde Rodrigo Prieto falsifikuje Balhausa i Richardsona, De Niro i Pesci primaju pod svoje okrilje Al Pacina, i uspevaju da nas ubede kako sve to ipak neku težinu a nije tezga u kojoj repriziraju svoje bajate fore. Pacino kod Scorsesea je najveće osveženje, iako naravno susret De Nira i Pacina nije na nivou HEATa kad je imao mitske proporcije, a i kako bi bio kad su se potom sretali pod toplim tezgaroškim okriljem Avija Lernera.

Ono što je u ovoj kolekciji moramo naglasiti jeste da ovo ipak nisu Greatest Hits, već samo jako solidna izvođenja numera na tragu ranijih.

Klasik je klasik, pa se sa Scorseseom ne može mnogo pogrešiti. Ali može se pokušati.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

Meho Krljic

  • 5
  • 3
  • Posts: 50.551
Re: The Crippled Corner
« Reply #13313 on: 28-11-2019, 15:12:35 »
Oh, jedva čekam, žena mi reče da Netflix nudi i promotivnih mesec dana za dž pa stvarno nema prepreka da iko pogleda ovaj film kako dolikuje,

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13314 on: 29-11-2019, 13:42:19 »
THE PLUNDER Mohammada Sadegh Dehganija je dokumentarni film o krizi vodoprivrede u Iranu usled neracionalnog korišćenja izvora vode koji se troše više nego što se pune. Film počinje kao jedan solidan prirodnjački dokumentarac o jednom fenomenu, potom se pretvara u društvenu kritiku, ilustrujući kako su različiti iranski režimi i društvene formacije doprinerli sdadašnjoj situaciji da bi na kraju pokazala kako problem vode stvara i u društvene sukobe koji mogu da se pretvore u građanske ratove i vojne sukobe. Kao primer uzimaju Siriju gde je suša bila katalizator sukoba.

Film u većem delu izgleda kao nešto što nema mnogo smisla za međunarodnu publiku jer smo navikli da do nas stižu dokumentarne priče koje su upakovane za globalnu eksploataciju. Međutim, sa nekoliko bitnih poenti pokazuje da može da napravi odjek. Šteta što forma nije u većoj meri ispratila kapacitete sadržaja.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13315 on: 29-11-2019, 16:48:45 »
KAGHAZ-PAREH HA Behzada Nalbandija je iranska dokuanima o ženama koje su zbog narkomanije ostale beskućnice. Engleski naslov ovog filma je THE UNSEEN jer je to naziv za iranske beskućnike pošto ih vlasti sklanjaju sa ulica tokom poseta zvaničnika. Kako žive u kartonskim kutijama, junakinje su napravljene u stop motion tehnici od kartona kroz visokoestetizovane, često alegorične animirane rekonstrukcije njihovih sudbina.

Ako imamo u vidu iranske kodekse javnog morala, animacija je verovatno najlogičniji način kako da se te žene prikažu i da im se sačuva identitet. Naravno film ovako radikalnog postupka gde u zvučnoj slici idu ispovesti a u slici animirana ilustracija toga nije za svakoga. Ali vredi ga videti, naročito asko se bavite filmom.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13316 on: 29-11-2019, 21:54:58 »
DARKTOWN STRUTTERS je poslednji dostupni film Williama Witneya, snimljen po scenariju Georgea Armitagea, bizarni spoj komedije, mjuzikla, naune fantastike i političkog angažmana. Gene Corman je ovu deonicu svoje karijere proveo radeći Blaxploitation a Witney se u svemu zatekao kao rent-a-reditelj. Rezultat je jedan izuzetno slab i nemarno urađen film.

Scenario Georgea Armitagea je napisan na brzinu, po rečima samog autora za tri dana a Witney nije uspeo da ni na jednom nivou iskontroliše materijal. Ne samo u pogledu izlaganja priče i određivanja žanrovskog ključa već i u pogledu inscenacije.

Anarhičan duh filma je potpuno prihvatljiv za farsu ovog tipa, pa čak i dramaturgija skeča na kojoj se sve bazira ali naprosto ovo je morao biti mnogo kontrolisaniji rad nego što smo na kraju dobili.

Zaplet je u osnovi mogao biti zanimljiv, imamo bandu crnih bajkerki koja se ganja sa tupavim policajcima koji bi trebali da naslede Keystonske ali ne mogu, sa KKK bajkerima ali i dijaboličnim belim vlasnikom lanca fast food restorana koji naizgled pomaže afroameričkoj zajednici ali u stvari želi da otme njihove lidere, klonira ih i vrati njihove kopije koje on kontroliše u društvo.

Naravno, ovakve premise su daleko od nečega što bi napravio Jordan Peele iako je nesumnjivo da sličnosti ima.

Gde su stvari pošle nizbrdo? Paradoksalno, ovo je blaxploitation film, rađen u jednom nemaru i aljkavosti kao i mnogi drugi naslovi tog tipa, a premisa mu je angažovana, stilski kompleksna i izazovna i morala se tretirati autorski.

Naravno, moguće je da i ja svemu ovome prilazim previše ozbiljno, i da bi ceo ovaj film trebalo u startu otpisati, ali ne bi on do danas opstao kao kultni promašaj da u njemu nema klica nečeg interesantnog.

Među izvođačima koji nastupaju u muzičkim tačkama pojavljuju se čuveni The Dramatics.

* 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13317 on: 30-11-2019, 13:19:28 »
SLAUGHTER'S BIG RIP-OFF Gordona Douglasa je nastavak Starrettovog uspešnog revenge flicka o bivšem pripadniku Zelenih beretki koji se sveti mafiji zbog smrti bližnjih. Jim Brown ponavlja naslovnu ulogu, i uprkos tome što nema jakih partnera kao u prvom filmu, Douglas je skupio solidne epizodiste među kojima se ističe Don Stroud i unosi jako puno svog karakterističnog stila.

SLAUGHTER'S BIG RIP-OFF ima mustru detektivskog filma, Slaughtera pokušavaju da ubiju na početku i onda on kreće da istražuje ko je organizovao taj napad i da se propisno osveti.

Gordon Douglas sve režira mišićavo, sa izuzetnom vizuelnom kulturom. U ovom transferu film jako dobro izgleda, i kolorit prati vrlo zanimljivo Douglasovo kadriranje, upotrebu pokreta kamere i ekstremnih rakursa.

Uprkos tome što film kipti od blaxploitation detalja, jedan od junaka je klasičan pimp prema čemu Slaughter ima tek prezir, ne mnogo više od toga, i naravno ima mnogo tretmana Jima Browna kao ubermenscha. No, srećom Jim Brown ima sve atribute ubermenscha i ta hiperseksualizovana atmosfera koja čini ovaj film (žene neprekidno preklinju Slaughtera da mu se podaju) zahvaljujući njemu ostaje održiva i uprkos blaxploitation intervencijama, film vrlo lako crossoveruje.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13318 on: 01-12-2019, 11:57:14 »
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

mac

  • 3
  • Posts: 10.449
    • http://www.facebook.com/mihajlo.cvetanovic
Re: The Crippled Corner
« Reply #13319 on: 01-12-2019, 12:33:54 »
Prošao Dan Republike. Moraću da čekam Dan borca da bih ovo overio..

Black swan

  • 4
  • 3
  • Posts: 7.132
Re: The Crippled Corner
« Reply #13320 on: 01-12-2019, 13:35:26 »
Ratovi za unistavanje hrvatskih zarobljenika, civila, njihovih udovica, djece, dijasporaca i svih onih koji vec nisu ubijeni za vrijeme rata
Jedini forum na kojem pravim tipkarske grekše

Meho Krljic

  • 5
  • 3
  • Posts: 50.551
Re: The Crippled Corner
« Reply #13321 on: 03-12-2019, 06:55:31 »
Alita: Battle Angel producer wants fans to help make the sequel happen 
 
Quote

Alita: Battle Angel producer Jon Landau is keen to get a sequel off the ground, and he's hoping the film's strong fanbase can help make it happen.
Fans of the sci-fi action film, who call themselves the Alita Army, created a petition for a sequel that currently has over 121,000 signatures and is still going. They've also made their voices heard on social media, explaining why a follow-up simply has to happen.
"What I think the Alita Army should do is keep peppering our family now at Disney and [let them know] how important it is to have another Alita movie and hopefully we'll venture there one day," Landau told Cinemablend.

 
 
Bedak.

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13322 on: 03-12-2019, 14:44:36 »
Alita: Battle Angel producer wants fans to help make the sequel happen 
 
Quote

Alita: Battle Angel producer Jon Landau is keen to get a sequel off the ground, and he's hoping the film's strong fanbase can help make it happen.
Fans of the sci-fi action film, who call themselves the Alita Army, created a petition for a sequel that currently has over 121,000 signatures and is still going. They've also made their voices heard on social media, explaining why a follow-up simply has to happen.
"What I think the Alita Army should do is keep peppering our family now at Disney and [let them know] how important it is to have another Alita movie and hopefully we'll venture there one day," Landau told Cinemablend.

 
 
Bedak.

Kako smo se nadali dobro smo se udali. ALITA je negde na potezu između break evena da gubitka od 50 miliona, a to je mila majka spram onoga što je doživeo DARK FATE. Ja sam učinio svoje, kupio sam BR i gledao dvaput u bioskopu... :)
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13323 on: 03-12-2019, 14:44:48 »
#RUCKER50 Roberta McCullougha Juniora je zanimljiv dokumentarni film o čuvenim harlemskim košarkaškim terenima u Rucker Parku koji nose ime Holcombea Ruckera, sportskog radnika koji je u Harlemu osnovao čuveni ambijent u kom su mnogi čuveni igrači napravili prve korake. Neki su stigli do NBA, neki su ostali opskurni heroji bez odličja kao Earl Manigault.

Ovaj film govori o preplitanju emancipacije Afroamerikanaca, borbe za ljudska prava i košarkaškog terena kao mesta za okupljanje i izgradnju identiteta i naravno o čuvenim Rucker turnirima na kojima je učešće bilo pitanje prestiža.

Film donosi izvanredan arhivski materijal, od šezdesetih do dvehiljaditih a naročito je zanimljivo da se kao sagovornik pojavljuje Saša Đorđević, snimljen tokom posete Ruckeru sa ćerkom i vrlo dobro objašnjava globalni domet mita o ovom mestu.

Sam stil filma je informativan. Narativ nose sagovornici snimljeni u talking heads aranžmanu ali zato sa sjajnom arhivom. U stilskom pogledu ovaj film zbilja nije ništa naročito.

#RUCKER50 je u Srbiji dostupan, pored uobičajenih piratskih kanala, i na Netflixu.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13324 on: 03-12-2019, 16:02:15 »
WAY... WAY OUT Gordona Douglasa je svojevrsna preteča EDERLEZI RISINGa. Reč je o komediji sa Jerry Lewisom u glavnoj ulozi. Film mi je naleteo baš u vreme gledanja odlične Appleove serije FOR ALL MANKIND koja govori o alternativnoj istoriji američkog svemirskog programa. U ovoj seriji SSSR uspeva da prvi sleti na Mesec i trka se sa izlaska ljudi na Mesec pretvara u borbu ko će prvi stići da postavi lunarni kamp.

U WAY... WAY OUT, američkoj komediji iz 1966. godine priča se dešava u bliskoj budućnosti kada su Sovjeti i Amerikanci uspostavili meteorološke stanice na Mesecu. Kada dvojica američkih astronauta izgube razum zbog celibata, NAWA (umesto NASA) odlučuje da tamo pošalje bračni par, ali za svog astronauta kog igra Jerry Lewis ne može da nađe adekvatnu partnerku.

WAY... WAY OUT bi se danas smatrao neprihvatljivo seksističkim. Ipak, u osnovi je reč o pitomom seks komediji kakve su cvetale tih godina u Holivudu. Gordon Douglas vešto inscenira dešavanja, film je vrlo zanimljivo dizajniran a Lalo Schifrin ima nekoliko ekstravagantnih i vizionarskih deonica u skoru.

Nažalost, scenario od kada se zaplet digne u pun pogon, dakle kada bračni par Amerikanaca upozna par Rusa koji žive na Mesecu, nažalost pada na nivo jednočinke i tu film nažalost postaje bitno statičniji.

WAY... WAY BACK je simpatičan i interesantan film koji je nešto manje smešan nego što bi trebalo da bude. I u toj završnoj fazi ima dramaturški problem. Pa ipak, ovaj film je vredan pažnje kao jedan od naslova iz talasa komedija o astronautima koji se pojavio šezdesetih.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13325 on: 04-12-2019, 16:01:53 »
https://youtu.be/Og2vYP7VzUs

Pošto je Srbin Dušan Popov bio uzor za nastanak Bonda, logično je da šefa i u Bondu i u Kingsmanu igra srpski glumac.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13326 on: 04-12-2019, 19:52:15 »
Televizijski dokumentarac FREE TO ROCK u režiji Jima Browna, višestrukog kandidata za Emmy, stoji kao jedan izuzetno uspešan, informativan i bogato realizovan primer konvencionalnog pristupa tema, u ovom slučaju položaja rokenrola u SSSRu, kako američkog tako i onog koji je nastajao tamo.

U slučaju ovog dokumentarca treba imati na umu da je nastao uz podršku američkih državnih agencija i da stavovi koje iznose korespondiraju sa njihovim agendama. Čisto da bi se izbeglo nerviranje. U smislu da komunizam i sovjetski sistem nisu doživljeni kao nešto dobro i održivo...

Ako imamo to u vidu, nema nikakve sumnje da ovaj film ne krije da je rokenrol bio suštinski subverzivan i da je preko stanica kao što je Radio Slobodna Evropa namerno plasiran iza Gvozdene zavese, odnosno da je postojala svest i namera u plasiranju rokenrola na istok. Film naravno ne kaže da su Amerikanci za te potrebe izmislili rokenrol ali ne spori da ga je establišment namerno koristio. U tom pogledu film otvoreno čak i kaže da je rokenrol kao nosilac ideologije poslužio da potkopa Sovjete.

Uporedo sa tim, prikazana je još zanimljivija stvar a to su autohtoni sovjetski bendovi, zatim one koje je formirala država tzv. Vokalno-instrumentalni ansambli i konačno cela bootleg scena koja je uključivala i piratske ploče rezane na rendgenskim snimcima.

Film je urađen bogato u pogledu arhive. Ima zaista sjajnih snimaka, suptilnih rekonstrukcija, ekskluziva kao što su svirka Beach Boysi u Čehoslovačkoj i čitav niz drugih stvari.

Kao neko ko je fasciniran Dean Reedom i temom rokenrola iza Gvozdene zavese mogu reći da ovaj film u svojih sat vremena trajanja obuhvata sve najznačajnije punktove u ovom istorijatu. Da li je moglo da se obuhvati još nešto. Svakako? Ali u osnovnim crtama to je ta priča.

Stoga FREE TO ROCK, uprkos svojoj funkciji i vrlo jasnim komemorativnim namerama, dosta precizno sažima i prezentira priču za koju se odlučio.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13327 on: 05-12-2019, 17:25:10 »
NEVADA SMITH Gordona Douglasa je televizijski film iz 1975. godine. Ova priča je snimana pre toga sa Steve McQueenom u glavnoj ulozi ali ono što ih povezuje je naslovni junak. Segmenti zapleta se poklapaju ali priča nije ista. Douglasov film nažalost ne spada u njegove uspelije vesterne. Energičan je i izgleda dobro ali ne uspeva da jasno izgradi protagonizam likova i samim tim da definiše priču do kraja. Gledalac ima teškoće da uhvati fokus i ono što ostaje je mišićavo realizovan vestern koji nedovoljno drži pažnju. Elementi priče o Cordu i Nevada Smithu sežu do nekoliko raznih filmova i serija u koje je bio uključen i Harold Robbins.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13328 on: 07-12-2019, 17:00:33 »
PARATROOP COMMAND Williama Witneya je sedamdesetominutni B-film u produkciji Sama Z. Arkoffa koji prati jedinicu padobranaca na čak tri fronta, od Severne Afrike do Italije. Decenijama kasnije ovakav materijal će biti obrađivanim u ratnim epopejama kao THE BIG RED ONE Sama Fullera, ali eto Witney se nije ustezao ni da to sabije na duplo kraću minutažu. Nažalost, PARATROOP COMMAND ima format B-filma ali to ne prati u adekvatnoj meri na planu sadržaja. Ako imamo sve u vidu ima dosta ležeran tempo u kom želi i da razrađuje odnose među likovima ali i da donese akciju. I tu na kraju ipak ostaje nedorečen jer prosto ima formi u kojima kvalitet zavisi od kvantiteta.

U ovakvom trajanju Witney se drži "kolektivnog lika" ali među tim junacima ne uspeva da profiliše protagonizam i u ovom trajanju imamo samo nezaokružene skice likova. Taj problem ne uspeva da nadoknadi spektaklom. Uostalom, rekao bih da Arkoff nije ni imao kapaciteta ni ambicije za pravljenje spektakla.

* * / * * * *   
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.516
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13329 on: 07-12-2019, 17:13:03 »
Brazilsko-japanski porno glumac Bueno (iako ostavljam mogućnost da grešim u pogledu porekla) snimio je uspešan tokukatsu film GUN CALIBER pre koju godinu. Njegov novi film STREGA predstavlja svojevrsni nastavak prethodnog tokukatsu rada i kad je reč o tim DIY no budget extravaganzama ova je prilično uspeo spoj naivnih specijalnih efekata, energičnih ali amaterskih borilačkih scena i Buenovog klozetskog sex humora.

Posle ovog filma doduše niko neće postati novi Robert Rodriguez niti Shinya Tsukamoto ali sasvim sigurno će Bueno uspeti da proširi pool svojih fanova širom planete. Nisam neki preterani fan tokukatsu formata ni u "ozbiljnim" filmovima pa nisam najpozvaniji da sudim o ovom DIY pokušaju, ali činjenica da sam ga pogledao do kraja i nasmejao se nekoliko puta govori da ima potencijala za crossover.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam