Poll

Da li je vreme za povlacenje Crippled Avengera?

jeste
43 (44.8%)
nije
53 (55.2%)

Total Members Voted: 91

Voting closed: 23-02-2004, 18:08:34

Author Topic: The Crippled Corner  (Read 1833234 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13300 on: 22-11-2019, 14:53:24 »
A Journey to Galaxy's Edge, the Nerdiest Place on Earth

How Disney's Imagineers created a whole new part of the Star Wars universe.

In Star Wars movies, people flying the Millennium Falcon pull a very specific lever to jump the ship into hyperspace, which is technobabble for “Go very fast!” People do the same thing at Disneyland, on a ride called Millennium Falcon: Smugglers Run. It's part of Galaxy's Edge, a new billion-dollar, 14-acre expansion, and to get to that lever, visitors first navigate a queue that twists through a meticulous re-creation of a spaceport and the inside of the Falcon. Then six at a time are ushered into the ship's cockpit (the ride actually has several) to get rumbled and wobbled while a screen outside the window shows a first-person POV movie of a swooping, dogfighting space mission. It's a motion-simulator ride. The Falcon doesn't actually go anywhere.

At least, not in our universe. In the Star Wars universe … well.

So now, me, in the pilot's seat, a light flashing: I'm a fan, so I reach for the lever in, I'll admit it, a transport of delight. It's metal, a little cold, takes some real force to pull back. It feels perfect. I mean, this is exactly what it feels like to pilot the Millennium Falcon.

Sure, under the dashboard are leaf springs and gears, shaking haptics torqued to within a play-tested centimeter of their lives to give good feedback. But, like, that's not what I mean. What I mean is, how could pulling that lever feel perfect? How could it feel like anything? There's no such thing as hyperspace. There's not even any such thing as a Millennium Falcon. It's Hollywood magic, polyurethane, and pixie dust.

There's a full-size Falcon at the entrance to the ride, yes—and another in the corresponding park in Florida. They're props, basically, dressing for a heightened environment, like Hogwarts at Universal Studios or Gotham City at Warner Bros. World in Abu Dhabi. Except unlike those, Galaxy's Edge doesn't end here. It is, in native nerdish, “in canon.” What happens in Galaxy's Edge happens in the official Star Wars universe.

Me again: I've pulled the lever. Lots of little computational beeps and tweets. And then, wooooooooOOOO-shoom! The stars blur backward into speed lines, and something like acceleration pushes us all back into our seats. We have made the jump to hyperspace.

There are two ways to talk about Galaxy's Edge. Both are true.

The remote planet of Batuu was once covered with trees thousands of feet tall. After a cataclysm petrified them, only their trunks remained. For mysterious reasons, one looks like obsidian, giving a town that grew up around it its name: Black Spire Outpost. A disreputable trader named Hondo Ohnaka recently opened a cargo business there, for which he is recruiting pilots to fly off-books cargo runs that may also be in support of the galactic Resistance movement. Stormtroopers from the First Order have just arrived to hunt for Resistance sympathizers.

In 2012, George Lucas sold Lucasfilm to the Walt Disney Company for $4 billion. As intellectual property goes, Star Wars is unusual, in that sanctioned stories exist inside a rigorously enforced storyworld stretching millennia into the past and future. Disney, with producer Kathleen Kennedy heading the new division, would make new movies and TV shows (as well as comic books, novels, toys, videogames, and so on). In 2014, Disney CEO Bob Iger added theme parks to the mandate.

At the time, Scott Trowbridge was the head of research and development at Disney Imagineering, the company's theme-park design arm. A USC film major who'd spearheaded the immersive Harry Potter attractions when he ran Universal Creative, Trowbridge proposed a novel way to capitalize on the newly acquired IP. He pitched Disney's “first franchised, story-universe-based creative development studio.” It would include merchandise, product development, even food service, and it would build not just rides but entire stories that'd feed from the parks back into the canonic maw.

Disney brass not only went for it, they put Trowbridge in charge, telling him to build a new land every bit as significant as Tomorrowland or Fantasyland. From the moment anyone stepped across the threshold, they'd be totally immersed in the Star Wars universe.

That's trickier than it sounds. “For an immersive world, it's not so much a linear narrative arc as an emotional arc,” says Margaret Kerrison, whose title is managing story editor. She's a fast talker, code-switching between in-canon discussions of lightsaber technique and meta-canonic conversations about “Starwarsification.” “As a fan, what are the various aspirational things we want to do in order to have that fulfilling Star Wars experience? We talked about taking control of the Falcon, drinking blue milk, visiting the cantina.”

Not the cantina from the first Star Wars, though. The Disney imagineers decided to build a whole new world. Batuu would have to feel like Star Wars even though it was utterly original. “A lot of us were like, the universe is a big place. That meant not going back to a planet where we've been before,” Kerrison says. “We wanted to create a new settlement or city so that all of us could create an experience from scratch.”

With Lucasfilm's Story Group onboard, the imagineers set out to compile a several-hundred-page bible of Galaxy's Edge background stories. Maintaining it was Kerrison's first job with the imagineers, who Starwarsified the place by combining otherworldly wilderness with a teched-out overlay of full-scale greeblies (what VFX folks call the mechanical-looking stuff they attach to the outside of spaceship models). That's look and feel. Galaxy's Edge also obeys the rules of the galaxy far, far away: The team sited it on the timeline just after The Last Jedi, which meant they could have park employees dressed as Kylo Ren and First Order stormtroopers walking around (but not Darth Vader and Han Solo—they're dead). Lucasfilm offered up a character who could introduce the Millennium Falcon show: Hondo, a stalwart of the Star Wars cartoons.

Like any good magician, imagineers are so cagey about the mechanics of all this careful world-building. Hondo had to be translated from an animated character to a 7-foot-tall animatronic robot, his face “aged” since his cartoon years. An imagineer initially insisted to me that they'd constructed the Falcon's interior according to “original blueprints,” which is nonsense, of course, since the ride accommodates versions from all the various movies and multiple cockpits. A spokesperson finally allowed that a Falcon built from original plans wouldn't have passed muster with Earthly building codes. The Millennium Falcon flew the Kessel Run in less than 12 parsecs, but it is not ADA compliant.

And that uncanny hyperspace lever? They spent months play-testing it with pilots of all ages and sizes. “But we don't want you to think about the complex multi-GPU real-time rendering system and the custom game engine with stochastic anti-aliasing,” Trowbridge says. “We just want you to think about, you know, ‘I'm flying on the fastest ship in the galaxy.’ ”

When Disneyland opened in 1955, a low hill surrounded it, demarcating its borders and cutting it off from the world outside. The berm was inviolable, except when visitors walked under the train tracks that circumnavigated it and found … Main Street, an architectural fantasy of small-town America that led to a fairy-tale castle.

As Disneyland's rides got more complex, the park needed more room. Imagineers started breaking through the berm, mounting elaborate facades inside the park but constructing boxy “ride buildings” or “show buildings” beyond the rim. It was an all but undetectable bit of architectural prestidigitation; no one ever really asked why the Pirates of the Caribbean boats slid down a couple of drops or the stretching room in the Haunted Mansion carried you down only so the doom buggies—the vehicles you ride in, “omnimovers,” tilting and pivoting to direct attention—would carry you back upward again. It was in service of getting people under the berm and into the fictional space of the ride building.

All those switchbacks, drops, and omnimoves provided structure for a story. On so-called dark rides, one tableau here gives way to another tableau there, a spatialized version of a classical story's temporal sequences. As John Hench, the lead imagineer from the 1950s to the '80s, told the magazine New West in 1978, Disneyland “was planned like a motion picture, to evolve and unfold in time so a thread runs through it.”

The whole experience of Galaxy's Edge, then, becomes one very long filmic take. You never (well, let's say rarely) experience anything you wouldn't find in Black Spire Outpost. Except on rides, any music you hear is on a local “radio station,” or sometimes playing from an open second-story window, or courtesy of the droid DJ in the cantina. There's a stand that sells both blue and green milk. The alcoves of the souk are real shops. Park workers—the “cast,” officially—have all been encouraged to come up with backstories plausible for a Batuuan. Most of the signage is in the Aurebesh alphabet, translatable via the Disney app. In the language of story-building, that's called diegesis. Everything is diegetic, in-story.

On a walk around the park, Asa Kalama, a bearded imagineer in tech-regulation khakis, shows me an even deeper diegetic level. A visitor can use their phone as a “data pad” to create a character—good guy, bad guy, neutral—and play games localized to specific parts of the space. Beating a maze-like minigame causes lights to flash on control panels next to doorways, or you can accept “missions” to find stuff hidden in scattered cargo boxes, to be scanned with a QR reader.

After Kalama shows me how to “hack” a comm tower to make it emit a resonant beep, he points at the unfolding text messages on my screen. “You can eavesdrop on a conversation,” he says. “These towers are relaying messages between characters.” I get a little backstory on a gunfight in the marketplace that left a wall pockmarked with divots.

Think about what all that requires. Kerrison's story team comes up with that bit of plot and writes the dialog of the messages. “Blaster specialists” carve the impact marks into the wet plaster of the walls under construction—the imagineers decided that each one should look different depending on the type of blaster and the angle of impact. Kalama's interactive group has to code all that into the minigames and link those games to Bluetooth beacons around the park. This fine-grained, fractal detail adds to the sense that not only is Batuu in canon, but so is anyone who buys a ticket.

On my second trip to Batuu—to the one in Anaheim—I watched a little girl race off Smugglers Run at hyperspeed and slam into her dad. “Papa, I was pilot!” she screamed, making swooshing noises. Kids, right? All the Starwarsification didn't much move my adult partner, until she took over my phone to help our 10-year-old hack the giant First Order ship looming over one corner of Black Spire Outpost. Its running lights flashed and its engine roared, and so did her delight. She was in the story.

In 1997, realistic, highly rendered videogames were ascendant, and developers and the people who study narrative were arguing about whether a game could—or should—tell a story. Celia Pearce, a game designer and former theme park builder, coined a phrase to cut through the fight: spatial narrative.

Games didn't invent that, of course. “Spatial narrative is a very old kind of storytelling. You see it in ancient Rome, in cave paintings,” says Pearce, a professor at Northeastern University who teaches, among other classes, Designing Imaginary Worlds. Consider medieval churches. For attendees, many of whom were illiterate and didn't understand Church Latin, the church was the Bible—stations of the cross along the nave or in stained glass, important characters represented as statuary in the transept. “It's about where you are, what you can see from where, how you feel as an embodied entity in the space,” Pearce says.

It's also true that narratives—books, movies, whatever—have spatial elements. Action takes place. In 1938 the literary critic Mikhail Bakhtin called the way people and things move through narrative a chronotope, a Russian translation of the Greek for “space-time.” Bakhtin set out to map the ratios of time and space in stories, and other critics have extended the idea to a chronotopic network, all the movements in space and time a story covers.

I think Pirates of the Caribbean or the Wizarding World of Harry Potter are immersive without being narrative, necessarily. Ditto the new heavy-immersion theme parks spreading across the Middle East and China. But Galaxy's Edge is a full-fledged chronotopia. It exists in the sanctioned Star Wars paracosm; it's a door between our universe and theirs.

Two doors, actually. Your character in the phone-based games in California persists if you go to Florida, and vice versa. The lands are identical in architecture (albeit inverted on the north-south axis). Canonically, in the Star Wars universe, they're the same place, on the same day, over and over; several imagineers mentioned Groundhog Day to me as a touch point. Galaxy's Edge is a Möbius story: one place in the Star Wars universe trapped in a time bubble that's also two places in ours, where we all move through time normally. I'd like to see Bakhtin unravel that chronotopic fuckmuddle.
star wars mechanical box on a wall
The aging stone wall, beat-up ducts, and electronic blinky-light door controls are barely months old. The trash can really works!Photograph: Amy
The Galaxy's Edge souk-like marketplace has real toys for sale, around the corner from a droid roasting pretend meat under a pretend rocket.Photograph: Amy Lombard

Actually, I bet a gamer could speed-run that four-dimensional topology. In games, “you're designing a space that people are going to use and be in and traverse,” says Frank Lantz, director of the NYU Game Center. “You want to use it like an artist, to convey ideas.” Games (like architecture, cinematography, and omnimovers) direct people's gaze, put resistance and friction into people's movements to guide them in certain directions.

The common element that science fiction and games—and even cities—share is world-building. “This part of storytelling was always one of the nerd ingredients in literature,” Lantz says. World-building rules are especially overt at theme parks like Disneyland, if you look for them. “Everything there is mechanical and designed, and that's chilling and weird and creepy and beautiful,” Lantz says.

In other words, Disney has literalized world-building and made a space for people to live out fan fiction—a massively multiplayer online role-playing game with a chewy live-action role-playing center. Pearce again: “You have emergent fan behavior converging with a spatial experience.”

The only thing that doesn't work in an immersive environment of such refinement is—with apologies—you. It's your baseball cap, your shorts, your churro. Or my notepad and backpack. “That takes away from the immersion, doesn't it?” Pearce says. Disney parks have a longtime rule against adults wearing elaborate costumes, which militates against that instantiated fanfic; Galaxy's Edge is no Comic-Con in terms of Han Solos and Boba Fetts. (Though it is a place for Leias, Reys, and Holdos. I saw more than a few women cosplaying on the down low, hair done weird, rocking galactically appropriate boots.)

Perhaps Disney will relax these rules. Eventually, Star Wars: Galactic Starcruiser will open. That's a two-day stay adjacent to the Orlando park in a hotel designed to look like a Star Wars spaceship, a luxury liner called the Halcyon. The windows will somehow look out onto space, families will get tours of the bridge, and “port day” will connect to Galaxy's Edge. Apparently even the hotel building will be bermed off from arriving guests—all they'll see is the “terminal” where they board a shuttle to the Halcyon in orbit above.

It's murky to me whether that's an experience people want—two days of immersion tips away from a vacation and toward reenactment. In fact, it isn't clear that people even want Galaxy's Edge. Disney anticipated a huge bolus of visitors for the new lands' openings, and, hey, I get it—my family went to opening week of Star Tours in 1987, and the line ran all the way down Main Street. For Galaxy's Edge? Not so much. The company cracked down on annual passholders and asked for reservations for entry to try to avoid a flood, and instead ended up with a trickle. Disney spokespeople denied they'd had an attendance problem, and further denied that the September departure from the company of Catherine Powell, president of Disney Parks West, had anything to do with the performance of Galaxy's Edge.

That's the business side, though. A whole other universe. For me, down here, planet-side, Galaxy's Edge works. When I stood inside the Falcon that first time, I stretched my hand out, reverentially, to touch the pads that line the rounded corridors, and my Disney-assigned minder smiled. “Everyone does that,” she said. The walls felt just right—a diegetic apotheosis. Stories about places are common. But this is a place about a story. It feels, well, maybe not real. Stranger than that, it feels like Star Wars.

(Wired)
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam


crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13302 on: 24-11-2019, 01:27:56 »
Uh, sve mi se manje sviđa ova podela. Ostaje mi da se svako malo podsećam da Matt Reeves do sada nije podbacio. Ali sve češće to moram da ponavljam sebi...
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13303 on: 24-11-2019, 01:28:10 »
RHINO! je rediteljski film producenta Ivana Torsa koji se vremenom specijalizovao za filmove snimane na egzotičnim lokacijama i umnogome povezane sa lokalnim životinjskim svetom. Jedna od Torsovih izmišljotima koje su ostavile najdubljeg traga na popularnu kulturu jeste serija FLIPPER koja je imala i svoj rimejk devedestih.

RHINO! je izašao godinu dana iza Hawksovog HATARI! i nažalost ne može se porediti po kvalitetu. Za razliku od Hawksovog filma koji ima priču, likove i spektakuran krajolik, Torsov film ima samo krajolik. Robert Culp i Harry Guardino su doduše tu i raspoloženi su da glume ali nemaju šta i nažalost njihovi napori ne mogu da se sastave u smislen narativ.

Film je sniman u Južnoj Africi i vredi ga videti zbog lokacija i životinja koje su nesvakidašnje. Međutim, ovo je jedan od onih filmova koji ne mogu da zadrže pažnju što je prava šteta. Tors je doveo glumačku podelu sa ozbiljnim potencijalom a onda nije ni počeo da ga koristi.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13304 on: 24-11-2019, 02:01:38 »
SEE THE MAN RUN Coreya Allena je televizijski film po scenariju Rubina Manna o glumcu koji shvata da otmičari kćeri imućnog lekara imaju pogrešan broj i zovu njega umesto svoju metu. Odlučuje da se lekaru predstavi kao otmičar, uzme mu više para nego što ovi traže a onda otkupi devojku i sebi uzme razliku.

Glumac podržav od strane svoje devojke međutim vrlo brzo shvata da je upao u pravu priču a ne film i da ga čeka krvav put da svoju zamisao ostvari i da na tom putu ne nastrada niko ko ne treba da strada.

Ideja da glumac dobija poriv da se prerušava, glumi, i manipuliše je najslabija tačka u ovom televizijskom filmu jer je kroz nepotrebna. Naime, ako ćemo prihvatiti ovu premisu nema potrebe da je pravdamo time što je protagonista glumac. Štaviše, možda bi neko sa nekom “svakodnevnijom” profesijom bio u ubedljiviji. Međutim, glumački segment brzo prođe i kada krene triler tu se Allen i Mann dobro snalaze.

Robert culp u ulozi glumca i Angie Dickinson u ulozi njegove devojke su odlični i raspoloženi za igru u ovom televizijskom filmu iz 1971. godine kada je televizija umela da motiviše i poznate glumce. Eddie Albert rutinski igra lekara.

Allenova režija je jasna, mišićava i odlično generiše suspense, kao što isto tako uspešno akcentuje karakterne momente. Kako priča otmiče iz relaksiranog kadriranja u uvodnom delu sa više širokih planova, pojačava se intenzitet, ima sve više pozicija kamere i sve više krupnih planova. U tom pogledu SEE THE MAN RUN je uzoran televizijski film svog vremena.

Iznad proseka.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13305 on: 24-11-2019, 02:03:53 »
Malik Bader je potpuno opravdano privukao pažnju filmom CASH ONLY koji bi se mogao definisati kao PUSHER smešten u krug detroitske albanske mafije. KILLERMAN je bitno skuplji film u kom Bader ima pojačanja na dve jako bitne pozicije. Prva je naravno Liam Hemsworth kao glavni glumac, druga je Ken Seng, izuzetno poznati direktor fotografije za kamerom i kao producent. Bader je čini se ispunio i svoju fascinaciju PUSHERom, naime doveo je Zlatka Burića da igra mafijaškog bosa.

I sa pojačanjima, Bader pokazuje da može da orkestrira i bogatiji krimić od CASH ONLY a na svu sreću snimio je onu tvrdu vrstu trilera kava se više ne snima u Holivudu, ili bar ne prečesto.

Liam Hemsworth je drugi najbolji Hemsworth ali je ipak Hemsworth i odličan je kao juvelir i perač novca za njujorške kriminalne ekipe. Kada sa svojim drugarom i sidekickom uzme novac jednog od klijenata ne bi li ovaj obavio one-off drug deal i sa tim opterećem ne samo da upada u nevolje sa korumpiranim policajcima već i usled jakog udarca doživljava amneziju.

Malik Bader uzima kao početnu postavku mnoge dobro poznate trope krimića ali onda većinu njih uspeva da invertira i osveži. Motiv amnezije u ovom formatu je zanimljiv, a osvežavajue je to što se junaci zaista sve vreme ponašaju dosta logično, izuzmemo li naravno par grešaka kojima se pokreće film. U tom pogledi Malik Bader istovremeno gazi utabanim stazama ali ih fino proširuje. Ovo nije skup film i ima nekih tipskih lokacija koje se ponavljaju umanjujući svežinu postupka ali to su sve zaista mali faulovi.

Liam Hemsworth je već bio leading man. Ne u filmovima kalibra kakve nosi Chris ali sasvim dovoljnim da sa lakoćom bude u centru ove priče. Uspeva da izgradi lik hladnokrvnog, koncentrisanog i efikasnog kriminalca za kog se možemo vezati tek onda kada ne zna ko je i zato postaje ranjiv. Pitanje identiteta u svetu podzemlja je vrlo zanimljiva stvar jer to je posao koji se ne svoji na transakcije već i na ličnu razmenu. Šta se dešava kada je novac tu ali više nema onog čoveka koji njime raspolaže?

U tom smislu, Baderov film je interesantan zato što zapravo sebe bazira i na potrazi za novcem koji je izgubljen i na potrazi za identitetom koji u tom svetu ima itekakvu cenu.

Ken Seng je nastupio u ovom filmu i kao direktor fotografije i kao producent i on filmu daje jednu upečatljivu fotografiju, sivoplavi kolorit svitanja neona, uostalom smešten je u noć detektiva. Njegov doprinos svakako podiže Baderov film na viši nivo od onog koji bi inače imao film ovog budžeta, i to u spoju sa rediteljevim senzibilitetom i sklonošću ka iznenadnim izlivima nasilja daje zanimljiv rezultat.

KILLERMAN je dobar film smešten na ničijoj zemlji jer nije indie a nije ni bioskopski hit. Nekada su ovakvi filmovi bili okosnica holiudske produkcije, sada su eksces. Nadam se da će znalci među producentima ipak prepoznati sve ono što je ove Bader pokazao da zna.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13306 on: 24-11-2019, 12:03:28 »
Quentin Tarantino je u fazi promocije filma ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD i kroz intervjue i kroz sam film ukazao na potcenjenog i zaboravljenog reditelja Williama Witheya koji je čitave četiri decenije funkcionisao pod okriljem B-filma i televizije izgradivši reputaciju velemajstora za akciju. I ESCAPED FROM DEVIL'S ISLAND je bio Cormanov odgovor na PAPILLON Franklina J. Schaffnera. Izašli su iste godine. Schaffner je snimio ambicioznu dvoipočasovnu ekranizaciju romana Henri Charrierea a Witney je snimio jednoipočasopvnu sirovu priču, brutalnu i po odnosima među likovima i po efikasnosti.

Witney možda jeste holivudski šljaker ali je svesno ili ne u uvodnom delu filma koji se dešava na Đavoljem ostvru u Francuskoj Gvajani uspeo da napravi atmosferu jednog Jeana Geneta. Zatvorenici su očajnici koji su potonuli u političke razmirice, homoseksualnost i sve druge odnose dominacije i potčinjavanja u kome prednjače sadistički čuvari ali nisu jedini.

Ovo je Cormanova produkcija, dakle potpuno je legitimno ovo čitati kao exploitation međutim čini mi se Witney definitivno ima neke genetovske prelive u ovom domenu. Film je unikatno pesimističan i ciničan u prikazu sveta, da od toga ne može pobeći čak ni kada tokom bekstva ekipa predvođena Jimom Brownom u ulozi Le Brasa (kad se izgovori zvuči kao Lebron) upadne u klopku divljen indijanskog plemena gde on doživljava Blaxploitation momenat i biva odabran da u postelji seoske cure odmeni njenog ubijenog dragana. Čak i taj suštinski WTF exploitiation momenat koji je naravno savršeno logičan iz vizure Blaxploitationa i Brownove fascinantne pojave, kod Witneya dobija nešto genetovsko.

Slično je i prikazana i varošica-kloaka iz koje junaci planiraju svoju završnu etapu bekstva, puna sirotinje i sa prostitucijom - muškom i ženskom - koja vlada ulicama.

Witneyev rediteljski postupak je izuzetno precizan. Ne radi sa velikim budžetom ali ima Jima Browna i kompetentnu podršku i to maksimalno koristi. Čitav niz scena pokazuje kako Witney sjajno vlada fundamentima filmskog izraza i nekim akcionim prizorima uspeva da prida i dozu lirske obrade.

Što je još važnije, sa tako jakim glumcem u glavnoj ulozi, Witney uspeva da se snađe i da mu pronađe pravu dozu ikoničnosti i ranjivosti. Stoga I ESCAPED FROM DEVIL'S ISLAND je jedan od najboljih filmova u kojima je Jim Brown odigrao glavnu ulogu i jedan od najbitnijih radova u Witneyevom opusu.

* * * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13307 on: 25-11-2019, 21:32:11 »
THE CAT BURGLAR je MGMov B-film koji je režirao Willam Witney po scenariju Lea Gordona, u produkciji Genea Cormana. Reč je o paranoidnom špijunskom noiru kratke minutaže od sedamdesetk minuta koji počne odlično i završi se dosta dobro ali u sredini postaje statičan i kameran na niz pogrešnih načina, i u pogledu razvoja radnje i kad je reč o ambijentima u kojima se dešava.

Režija je u uvodim i završnim deonicama nadahnuta, scenario je u celom trajanju dosta solidan i ne može se osporiti Witneyu da je napravio solidan film u ovom formatu koji je u mnogo čemu limitirao reditelje. Pa ipak, sve u svemu je film mogao biti i bolji.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13308 on: 25-11-2019, 21:33:06 »
LUZ Tilmana Singera je diplomski film snimljen na jednoj od nemačkih škola koje gaje autore radikalnog art housea. I LUZ i jeste takom nešto, čudan spoj art housea i horora, sa elementima teatralizma u postupku. Nažalost, ta celina nema jačeg kapaciteta za bilo kakav crossover i čini mi se da će gledaoci koji oćekuju horor biti pre svega frustrirani. Naime, Tilman Singer je zanimljivo režirao film i bilo bi jako interesantni videti kako bi izgledalo kada bi se zaista upustio u žanr. Međutim, onda se ispostavlja da to ipak nije to i da nećemo dobiti takav ugođaj. Verujem da je art house publici ovo što Tilman Singer radi kudikamo više prijalo.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13309 on: 25-11-2019, 21:34:12 »
SERGEANT DEAD HEAD Normana Tauroga je jedan of filmova kompanije American International Pictures u kom je glavnu ulogu igrao Frankie Avalon zvezda njihovog Beach Party serijala. U ovom konkretnom naslovu, Frankie Avalon umnogome kanališe Jerry Lewisa i više je energični komičar nego šro je raspevani teen idol.

SERGEANT DEAD HEAD je komedija o astronautima i putiovanju u kosmos i tokom šezdesetih godina bilo je nekoliko naslova tog profila. Ovaj film se smatra jednim od manje uspelih projekata AIPa i Frankije Avalona međutim reč je o vrlo lepo slikanom, slapstick pokušaju koji ima samo jedan problem a to je da nije previše smešan.

U svakom slučaju i kada nije smešan SERGEANT DEAD HEAD je neprestano simpatičan i to mu je veliki plus. Takođe, Taurog je dobio dosta resursa u pogledu zanimljivih lokacija, broja statista i mogućnosti za fizički humor i koristi ih.

SERGEANT DEAD HEAD je film u kome se stvari nesprestano kreću, a nekoliko muzičkih numera kojih ima su solidne. Sve u svemu, ko pronađe neki razlog da ponovo pogleda ovaj film, neće proći previše loše.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13310 on: 25-11-2019, 22:16:47 »
Putovanje Johna Lennona i Briana Epsteina u Barselonu, tri nedelje po rođenju Lennonovog sina a u isto vreme kad su ostali Beatles odmarali na drugom mestu, predstavlja jednu od tačaka u biografiji benda o kojoj se raspredaju razne legende.

Čim su se Epstein i Lennon vratili sa puta krenulo je podbadanje Lennona da je među njima nešto bilo. On je to negirao, govorio je kako mu je putovanje sa Epsteinom bilo zanimljivo kao iskustvo za pisanje, da se sa njim zezao i otvoreno pričao o homoseksualnosti. McCartney je tvrdio da je Lennon bio spreman da ode na put sa Epsteinom pa i istrpi eventualne nepristojne predloge ne bi li uspostavio autoritet u bendu kroz kontakt sa menadžerom. Na kraju, jedan Lennonov prijatelj da je na kraju ipak bilo i malo fiziičkog kontakta između Lennona i Epsteina po genijevim rečima.

Ceo slučaj ostao je zanimljiv detalj u biografiji benda ali je i izrodio zanimljiv film THE HOURS AND TIMES iz 1991. godine u režiji i po scenariju Christophera Muncja.

David Angus igra Briana Epsteina a Ian Hart Lennona (kasnije će se vratiti Lennonu u još jednoj zanimljivoj roli). Munch je snimio film u crno-beloj tehnici, evocitajući štimung filma šezdesetih. Forma je mahom dijaloška i Munchov scenario je napregnut blisko formatu polemičke drame. Sve je oslonjeno na glumce od kojih je David Argus kao Brian Epstein, racionalni poslovni čovek izmučen čežnjom prema mladiću punom sebe koji se otvoreno poigrava sa njim, očigledno igra junaka koji je samom autoru zanimljiviji.

Ovaj film je 1991. nagrađen u Berlinu i na Sundanceu. Uprkos tome što je format kojim se služi Munch nekonvencionalan (film traje oko 57 minuta) i što je njegovo korišćenje konvencionalnih sredstava oneobičeno kroz novi kontekst, ovo je zapravo film koji je po onome što gledamo vrlo old school, i mogao bih ga zamisliti kao rad iz 1963. godine sa potpisom nekog radikalnijeg autora.

Munch je dakle jedan od autora koji su se odlučili da epohu o kojoj govore i stilski oblikuju u skladu sa epohom u kojoj se priča dešava. Smatram da se THE HOURS AND TIMES može ubrojati u tzv. queer film ali da po mnogo čemu nadilazi njegove tipične domete.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13311 on: 27-11-2019, 13:59:07 »
Randolph Scott je poznat po vesternima Budda Boetticher i lojngtime companionshipu sa Cary Grantom. I njegovu glumačku priču je negde zaokružio Sam Peckinpah. Međutim, to ne znači da Randolph Scott izvan toga nije radio neke dobre filmove. THE NEVADAN Gordona Douglasa je duhovit i pedantan vestern o dvojici odmetnika koji u bekstvu skončavaju u grada koji drži lokalni privredno-politički monopolista. U ovoj privatnoj varošici ispostavlja se da je gazda grada jako radoznao prema tajni zakopanog blaga koju zna jedan od odmetnika.

Douglasova režija je mišićava, efikasna, a Randolph Scott uspeva da se opusti i u sve unese dozu duha, da ne kažem smisla za humor.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13312 on: 28-11-2019, 14:29:09 »
THE IRISHMAN Martina Scorsesea je jedan od filmskih događaja godine jer je dobio zadatak da pokaže kako je Netflix veći Holivud od samog Holivuda. Ovim filmom Netflix je želeo da pokaže kako radi ono što bi trebalo da bude zadatak studija - da za veliki novac ne snima đubre već priče velikih autora vredne pažnje. I u tome je svakako uspeo.

Martin Scorsese je za Netflix snimio TROIPOČASOVNI FILM od 160 miliona dolara o mafijašima, nadovezujući se na ranija remek-dela kao što su GOODFELLAS i CASINO. Ogroman budžet, mada ni CASINO onomad nije bio nežan u pogledu cene, proistekao je iz efekta podmlađivanja glumaca jer De Niro sebe igra u tri životna doba kao i Joe Pesci.

Stoga, imamo barem dva elementa ekscesa koja je samo Netflix mogao dozvoliti Scorseseu. Minutažu i podmlađivanje.

Pođimo od te dve stvari. Letos je bilo dosta polemike oko minutaže Tarantinovog filma ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD. Taj film je trajao oko dva i po sata i tačno su nam jasni autorski zanosi, viškovi koje je očuvao i na kojima je insistirao. THE IRISHMAN je s druge strane film koji je u pogledu strukture i na nivou izlaganja priče i na nivou tempa, makro i mikrodramaturgije pšotpuno konvencionalan i u skladu sa onim što je ne samo Scorseseova poetika već u izvesnom smislu skorsezijanska poetika. U ovom filmu Scorsese više liči na Scorsesea nego što jeste Scorsese jer nema diktiranja trendova, nema novih i svežih rešenja. Samo pre nekoliko godina Scorsese je snimio WOLF OF WALL STREET u kom je uspeo da pokrene ceo talas filmova o simpatičnim prevarantima koji su na nacionalnom nivou uspevali da opčine narod, i u tom filmu je ponovo držao masterclass o tehnici pripovedanja. THE IRISHMAN je film koji je vrlo lako mogao snimiti i neki jako dobar Scorseseov učenik.

Ako je film već ozbiljno oslonjen na sve moguće tehnike ubrzavanja izlaganja priče, zašto traje 210 minuta? Pa u suštini, nema objašnjenja sem da je Scorsese znajući da ne ide u bioskop mogao da pusti mašti na volju, a to nije neko autorsko rešenje per se. Niti je autorski proboj. Scorsese odavno doduše nije autor koji previše mari za to koliko će mu film trajati i ne oabzire se na publiku, ali 210 minuta ovog filma naprosto ni na jednom suštinskom nivou nisu prodor.

Kad je reč o podmlađivanju glumaca, ovo nije tako radikalan slučaj kao GEMINI MAN. De Niro igra sebe u tri životna doba ali efekat podmlađivaja se vidi samo na licu. Ipak, mi sve vreme gledamo sedamdsetogodišnjeg De Nira i to je jasno vidljivo iz glumčevog govora tela i to se ne može ispraviti nikakvim efektom. Izvori iz produkcije navode da je baš taj efekat podmlađivanja bio razlog što je film koštao kao neki bitno drugačiji bioskopski spektakl.

Imajući sve ovo u vidu, možemo zaključiti da Scorsese u THE IRISHMANu nije kapitalizovao dve osnovne tačke koje ne bi mogao imati u okvirima studija. Trajanje i budžet za specijalne efekte zapravo nisu dali filmu nikakav naročit umetnički domet.

Ono što međutim jesmo dobili jeste Scorseseov film koji ne gazi nekim nepoznatim putevima ali solidno radi ono što smo već videli. Ruku na srce, Scorseseov mafijaški imaginarij sa De Nirom u glavnoj ulozi je već toliko ofucan da je bio predmet parodije koju je igrao i sam De Niro, u slučaju Bessonove MALAVITE čak i u Scorseseovoj produkciji. Ovog puta na neki način čak i kada ga Scorsese iznova oživljava, imamo dozu parodije u svemu tome. Naime, differentia specifica ovog filma jeste da u njemu Scorsese kontemplira o starenju, o tome kako se čovek uprkos onome što mu je posao nesvakidašnji, pa makar bio i egzekutor za mafiju, zapravo stari i ostaje sam. To sve danas deluje pomalo kao neki high concept nekog mladog reditelja tipa, "E zamisli film o tome kako su Scorseseovi mafijaši omatorili". I sam Scorsese je paradoksalno tu vrstu tretmana doživeo u filmovima kao što su ANALYZE THAT ili MALAVITA i konačno u onom nesrećnom GRUDGE MATCHu gde se Peter Segal poigravao RAGING BULLom i ROCKYjem.

U tom smislu, važno je naglasiti da je JOKER mnogo bitnija reinterpretacija skorsezeverzuma kroz KING OF COMEDY i TAXI DRIVER. THE IRISHMAN je krajnje konvencionalan ulazak u taj imaginarij, s tim što treba imati u vidu da je Jimmy Hoffa (u interpretaciji Al Pacina) bitan lik u ovoj priči i da je seminalni film o njemu napravio Danny De Vito. I De Vitov HOFFA sa Jackom Nicholsonom ostaje netaknut kao klasik, iako je zanimljiv paradoks da THE IRISHMAN donosi drugačiju viziju Jimmyjeve smrti. Istina jeste samo jedna, ali ne znamo ko ju je dosegao na filmu.

Sve ovo na stranu, koliko god da THE IRISHMAN nema onaj značaj koji mu se pridaje i dalje je reč o prazniku za sve nas koji volimo Scorsesea. Možda ne dobijamo ono najbolje od njega, i svakako ništa novo, ali da - to jeste to, fina kolekcija hitova u kanonskom aranžmanu gde Rodrigo Prieto falsifikuje Balhausa i Richardsona, De Niro i Pesci primaju pod svoje okrilje Al Pacina, i uspevaju da nas ubede kako sve to ipak neku težinu a nije tezga u kojoj repriziraju svoje bajate fore. Pacino kod Scorsesea je najveće osveženje, iako naravno susret De Nira i Pacina nije na nivou HEATa kad je imao mitske proporcije, a i kako bi bio kad su se potom sretali pod toplim tezgaroškim okriljem Avija Lernera.

Ono što je u ovoj kolekciji moramo naglasiti jeste da ovo ipak nisu Greatest Hits, već samo jako solidna izvođenja numera na tragu ranijih.

Klasik je klasik, pa se sa Scorseseom ne može mnogo pogrešiti. Ali može se pokušati.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

Meho Krljic

  • 5
  • 3
  • Posts: 51.928
Re: The Crippled Corner
« Reply #13313 on: 28-11-2019, 15:12:35 »
Oh, jedva čekam, žena mi reče da Netflix nudi i promotivnih mesec dana za dž pa stvarno nema prepreka da iko pogleda ovaj film kako dolikuje,

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13314 on: 29-11-2019, 13:42:19 »
THE PLUNDER Mohammada Sadegh Dehganija je dokumentarni film o krizi vodoprivrede u Iranu usled neracionalnog korišćenja izvora vode koji se troše više nego što se pune. Film počinje kao jedan solidan prirodnjački dokumentarac o jednom fenomenu, potom se pretvara u društvenu kritiku, ilustrujući kako su različiti iranski režimi i društvene formacije doprinerli sdadašnjoj situaciji da bi na kraju pokazala kako problem vode stvara i u društvene sukobe koji mogu da se pretvore u građanske ratove i vojne sukobe. Kao primer uzimaju Siriju gde je suša bila katalizator sukoba.

Film u većem delu izgleda kao nešto što nema mnogo smisla za međunarodnu publiku jer smo navikli da do nas stižu dokumentarne priče koje su upakovane za globalnu eksploataciju. Međutim, sa nekoliko bitnih poenti pokazuje da može da napravi odjek. Šteta što forma nije u većoj meri ispratila kapacitete sadržaja.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13315 on: 29-11-2019, 16:48:45 »
KAGHAZ-PAREH HA Behzada Nalbandija je iranska dokuanima o ženama koje su zbog narkomanije ostale beskućnice. Engleski naslov ovog filma je THE UNSEEN jer je to naziv za iranske beskućnike pošto ih vlasti sklanjaju sa ulica tokom poseta zvaničnika. Kako žive u kartonskim kutijama, junakinje su napravljene u stop motion tehnici od kartona kroz visokoestetizovane, često alegorične animirane rekonstrukcije njihovih sudbina.

Ako imamo u vidu iranske kodekse javnog morala, animacija je verovatno najlogičniji način kako da se te žene prikažu i da im se sačuva identitet. Naravno film ovako radikalnog postupka gde u zvučnoj slici idu ispovesti a u slici animirana ilustracija toga nije za svakoga. Ali vredi ga videti, naročito asko se bavite filmom.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13316 on: 29-11-2019, 21:54:58 »
DARKTOWN STRUTTERS je poslednji dostupni film Williama Witneya, snimljen po scenariju Georgea Armitagea, bizarni spoj komedije, mjuzikla, naune fantastike i političkog angažmana. Gene Corman je ovu deonicu svoje karijere proveo radeći Blaxploitation a Witney se u svemu zatekao kao rent-a-reditelj. Rezultat je jedan izuzetno slab i nemarno urađen film.

Scenario Georgea Armitagea je napisan na brzinu, po rečima samog autora za tri dana a Witney nije uspeo da ni na jednom nivou iskontroliše materijal. Ne samo u pogledu izlaganja priče i određivanja žanrovskog ključa već i u pogledu inscenacije.

Anarhičan duh filma je potpuno prihvatljiv za farsu ovog tipa, pa čak i dramaturgija skeča na kojoj se sve bazira ali naprosto ovo je morao biti mnogo kontrolisaniji rad nego što smo na kraju dobili.

Zaplet je u osnovi mogao biti zanimljiv, imamo bandu crnih bajkerki koja se ganja sa tupavim policajcima koji bi trebali da naslede Keystonske ali ne mogu, sa KKK bajkerima ali i dijaboličnim belim vlasnikom lanca fast food restorana koji naizgled pomaže afroameričkoj zajednici ali u stvari želi da otme njihove lidere, klonira ih i vrati njihove kopije koje on kontroliše u društvo.

Naravno, ovakve premise su daleko od nečega što bi napravio Jordan Peele iako je nesumnjivo da sličnosti ima.

Gde su stvari pošle nizbrdo? Paradoksalno, ovo je blaxploitation film, rađen u jednom nemaru i aljkavosti kao i mnogi drugi naslovi tog tipa, a premisa mu je angažovana, stilski kompleksna i izazovna i morala se tretirati autorski.

Naravno, moguće je da i ja svemu ovome prilazim previše ozbiljno, i da bi ceo ovaj film trebalo u startu otpisati, ali ne bi on do danas opstao kao kultni promašaj da u njemu nema klica nečeg interesantnog.

Među izvođačima koji nastupaju u muzičkim tačkama pojavljuju se čuveni The Dramatics.

* 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13317 on: 30-11-2019, 13:19:28 »
SLAUGHTER'S BIG RIP-OFF Gordona Douglasa je nastavak Starrettovog uspešnog revenge flicka o bivšem pripadniku Zelenih beretki koji se sveti mafiji zbog smrti bližnjih. Jim Brown ponavlja naslovnu ulogu, i uprkos tome što nema jakih partnera kao u prvom filmu, Douglas je skupio solidne epizodiste među kojima se ističe Don Stroud i unosi jako puno svog karakterističnog stila.

SLAUGHTER'S BIG RIP-OFF ima mustru detektivskog filma, Slaughtera pokušavaju da ubiju na početku i onda on kreće da istražuje ko je organizovao taj napad i da se propisno osveti.

Gordon Douglas sve režira mišićavo, sa izuzetnom vizuelnom kulturom. U ovom transferu film jako dobro izgleda, i kolorit prati vrlo zanimljivo Douglasovo kadriranje, upotrebu pokreta kamere i ekstremnih rakursa.

Uprkos tome što film kipti od blaxploitation detalja, jedan od junaka je klasičan pimp prema čemu Slaughter ima tek prezir, ne mnogo više od toga, i naravno ima mnogo tretmana Jima Browna kao ubermenscha. No, srećom Jim Brown ima sve atribute ubermenscha i ta hiperseksualizovana atmosfera koja čini ovaj film (žene neprekidno preklinju Slaughtera da mu se podaju) zahvaljujući njemu ostaje održiva i uprkos blaxploitation intervencijama, film vrlo lako crossoveruje.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13318 on: 01-12-2019, 11:57:14 »
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

mac

  • 3
  • Posts: 10.950
    • http://www.facebook.com/mihajlo.cvetanovic
Re: The Crippled Corner
« Reply #13319 on: 01-12-2019, 12:33:54 »
Prošao Dan Republike. Moraću da čekam Dan borca da bih ovo overio..

Black swan

  • 4
  • 3
  • Posts: 7.502
Re: The Crippled Corner
« Reply #13320 on: 01-12-2019, 13:35:26 »
Ratovi za unistavanje hrvatskih zarobljenika, civila, njihovih udovica, djece, dijasporaca i svih onih koji vec nisu ubijeni za vrijeme rata
Jedini forum na kojem pravim tipkarske grekše

Meho Krljic

  • 5
  • 3
  • Posts: 51.928
Re: The Crippled Corner
« Reply #13321 on: 03-12-2019, 06:55:31 »
Alita: Battle Angel producer wants fans to help make the sequel happen 
 
Quote

Alita: Battle Angel producer Jon Landau is keen to get a sequel off the ground, and he's hoping the film's strong fanbase can help make it happen.
Fans of the sci-fi action film, who call themselves the Alita Army, created a petition for a sequel that currently has over 121,000 signatures and is still going. They've also made their voices heard on social media, explaining why a follow-up simply has to happen.
"What I think the Alita Army should do is keep peppering our family now at Disney and [let them know] how important it is to have another Alita movie and hopefully we'll venture there one day," Landau told Cinemablend.

 
 
Bedak.

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13322 on: 03-12-2019, 14:44:36 »
Alita: Battle Angel producer wants fans to help make the sequel happen 
 
Quote

Alita: Battle Angel producer Jon Landau is keen to get a sequel off the ground, and he's hoping the film's strong fanbase can help make it happen.
Fans of the sci-fi action film, who call themselves the Alita Army, created a petition for a sequel that currently has over 121,000 signatures and is still going. They've also made their voices heard on social media, explaining why a follow-up simply has to happen.
"What I think the Alita Army should do is keep peppering our family now at Disney and [let them know] how important it is to have another Alita movie and hopefully we'll venture there one day," Landau told Cinemablend.

 
 
Bedak.

Kako smo se nadali dobro smo se udali. ALITA je negde na potezu između break evena da gubitka od 50 miliona, a to je mila majka spram onoga što je doživeo DARK FATE. Ja sam učinio svoje, kupio sam BR i gledao dvaput u bioskopu... :)
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13323 on: 03-12-2019, 14:44:48 »
#RUCKER50 Roberta McCullougha Juniora je zanimljiv dokumentarni film o čuvenim harlemskim košarkaškim terenima u Rucker Parku koji nose ime Holcombea Ruckera, sportskog radnika koji je u Harlemu osnovao čuveni ambijent u kom su mnogi čuveni igrači napravili prve korake. Neki su stigli do NBA, neki su ostali opskurni heroji bez odličja kao Earl Manigault.

Ovaj film govori o preplitanju emancipacije Afroamerikanaca, borbe za ljudska prava i košarkaškog terena kao mesta za okupljanje i izgradnju identiteta i naravno o čuvenim Rucker turnirima na kojima je učešće bilo pitanje prestiža.

Film donosi izvanredan arhivski materijal, od šezdesetih do dvehiljaditih a naročito je zanimljivo da se kao sagovornik pojavljuje Saša Đorđević, snimljen tokom posete Ruckeru sa ćerkom i vrlo dobro objašnjava globalni domet mita o ovom mestu.

Sam stil filma je informativan. Narativ nose sagovornici snimljeni u talking heads aranžmanu ali zato sa sjajnom arhivom. U stilskom pogledu ovaj film zbilja nije ništa naročito.

#RUCKER50 je u Srbiji dostupan, pored uobičajenih piratskih kanala, i na Netflixu.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13324 on: 03-12-2019, 16:02:15 »
WAY... WAY OUT Gordona Douglasa je svojevrsna preteča EDERLEZI RISINGa. Reč je o komediji sa Jerry Lewisom u glavnoj ulozi. Film mi je naleteo baš u vreme gledanja odlične Appleove serije FOR ALL MANKIND koja govori o alternativnoj istoriji američkog svemirskog programa. U ovoj seriji SSSR uspeva da prvi sleti na Mesec i trka se sa izlaska ljudi na Mesec pretvara u borbu ko će prvi stići da postavi lunarni kamp.

U WAY... WAY OUT, američkoj komediji iz 1966. godine priča se dešava u bliskoj budućnosti kada su Sovjeti i Amerikanci uspostavili meteorološke stanice na Mesecu. Kada dvojica američkih astronauta izgube razum zbog celibata, NAWA (umesto NASA) odlučuje da tamo pošalje bračni par, ali za svog astronauta kog igra Jerry Lewis ne može da nađe adekvatnu partnerku.

WAY... WAY OUT bi se danas smatrao neprihvatljivo seksističkim. Ipak, u osnovi je reč o pitomom seks komediji kakve su cvetale tih godina u Holivudu. Gordon Douglas vešto inscenira dešavanja, film je vrlo zanimljivo dizajniran a Lalo Schifrin ima nekoliko ekstravagantnih i vizionarskih deonica u skoru.

Nažalost, scenario od kada se zaplet digne u pun pogon, dakle kada bračni par Amerikanaca upozna par Rusa koji žive na Mesecu, nažalost pada na nivo jednočinke i tu film nažalost postaje bitno statičniji.

WAY... WAY BACK je simpatičan i interesantan film koji je nešto manje smešan nego što bi trebalo da bude. I u toj završnoj fazi ima dramaturški problem. Pa ipak, ovaj film je vredan pažnje kao jedan od naslova iz talasa komedija o astronautima koji se pojavio šezdesetih.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13325 on: 04-12-2019, 16:01:53 »
https://youtu.be/Og2vYP7VzUs

Pošto je Srbin Dušan Popov bio uzor za nastanak Bonda, logično je da šefa i u Bondu i u Kingsmanu igra srpski glumac.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13326 on: 04-12-2019, 19:52:15 »
Televizijski dokumentarac FREE TO ROCK u režiji Jima Browna, višestrukog kandidata za Emmy, stoji kao jedan izuzetno uspešan, informativan i bogato realizovan primer konvencionalnog pristupa tema, u ovom slučaju položaja rokenrola u SSSRu, kako američkog tako i onog koji je nastajao tamo.

U slučaju ovog dokumentarca treba imati na umu da je nastao uz podršku američkih državnih agencija i da stavovi koje iznose korespondiraju sa njihovim agendama. Čisto da bi se izbeglo nerviranje. U smislu da komunizam i sovjetski sistem nisu doživljeni kao nešto dobro i održivo...

Ako imamo to u vidu, nema nikakve sumnje da ovaj film ne krije da je rokenrol bio suštinski subverzivan i da je preko stanica kao što je Radio Slobodna Evropa namerno plasiran iza Gvozdene zavese, odnosno da je postojala svest i namera u plasiranju rokenrola na istok. Film naravno ne kaže da su Amerikanci za te potrebe izmislili rokenrol ali ne spori da ga je establišment namerno koristio. U tom pogledu film otvoreno čak i kaže da je rokenrol kao nosilac ideologije poslužio da potkopa Sovjete.

Uporedo sa tim, prikazana je još zanimljivija stvar a to su autohtoni sovjetski bendovi, zatim one koje je formirala država tzv. Vokalno-instrumentalni ansambli i konačno cela bootleg scena koja je uključivala i piratske ploče rezane na rendgenskim snimcima.

Film je urađen bogato u pogledu arhive. Ima zaista sjajnih snimaka, suptilnih rekonstrukcija, ekskluziva kao što su svirka Beach Boysi u Čehoslovačkoj i čitav niz drugih stvari.

Kao neko ko je fasciniran Dean Reedom i temom rokenrola iza Gvozdene zavese mogu reći da ovaj film u svojih sat vremena trajanja obuhvata sve najznačajnije punktove u ovom istorijatu. Da li je moglo da se obuhvati još nešto. Svakako? Ali u osnovnim crtama to je ta priča.

Stoga FREE TO ROCK, uprkos svojoj funkciji i vrlo jasnim komemorativnim namerama, dosta precizno sažima i prezentira priču za koju se odlučio.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13327 on: 05-12-2019, 17:25:10 »
NEVADA SMITH Gordona Douglasa je televizijski film iz 1975. godine. Ova priča je snimana pre toga sa Steve McQueenom u glavnoj ulozi ali ono što ih povezuje je naslovni junak. Segmenti zapleta se poklapaju ali priča nije ista. Douglasov film nažalost ne spada u njegove uspelije vesterne. Energičan je i izgleda dobro ali ne uspeva da jasno izgradi protagonizam likova i samim tim da definiše priču do kraja. Gledalac ima teškoće da uhvati fokus i ono što ostaje je mišićavo realizovan vestern koji nedovoljno drži pažnju. Elementi priče o Cordu i Nevada Smithu sežu do nekoliko raznih filmova i serija u koje je bio uključen i Harold Robbins.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13328 on: 07-12-2019, 17:00:33 »
PARATROOP COMMAND Williama Witneya je sedamdesetominutni B-film u produkciji Sama Z. Arkoffa koji prati jedinicu padobranaca na čak tri fronta, od Severne Afrike do Italije. Decenijama kasnije ovakav materijal će biti obrađivanim u ratnim epopejama kao THE BIG RED ONE Sama Fullera, ali eto Witney se nije ustezao ni da to sabije na duplo kraću minutažu. Nažalost, PARATROOP COMMAND ima format B-filma ali to ne prati u adekvatnoj meri na planu sadržaja. Ako imamo sve u vidu ima dosta ležeran tempo u kom želi i da razrađuje odnose među likovima ali i da donese akciju. I tu na kraju ipak ostaje nedorečen jer prosto ima formi u kojima kvalitet zavisi od kvantiteta.

U ovakvom trajanju Witney se drži "kolektivnog lika" ali među tim junacima ne uspeva da profiliše protagonizam i u ovom trajanju imamo samo nezaokružene skice likova. Taj problem ne uspeva da nadoknadi spektaklom. Uostalom, rekao bih da Arkoff nije ni imao kapaciteta ni ambicije za pravljenje spektakla.

* * / * * * *   
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13329 on: 07-12-2019, 17:13:03 »
Brazilsko-japanski porno glumac Bueno (iako ostavljam mogućnost da grešim u pogledu porekla) snimio je uspešan tokukatsu film GUN CALIBER pre koju godinu. Njegov novi film STREGA predstavlja svojevrsni nastavak prethodnog tokukatsu rada i kad je reč o tim DIY no budget extravaganzama ova je prilično uspeo spoj naivnih specijalnih efekata, energičnih ali amaterskih borilačkih scena i Buenovog klozetskog sex humora.

Posle ovog filma doduše niko neće postati novi Robert Rodriguez niti Shinya Tsukamoto ali sasvim sigurno će Bueno uspeti da proširi pool svojih fanova širom planete. Nisam neki preterani fan tokukatsu formata ni u "ozbiljnim" filmovima pa nisam najpozvaniji da sudim o ovom DIY pokušaju, ali činjenica da sam ga pogledao do kraja i nasmejao se nekoliko puta govori da ima potencijala za crossover.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13330 on: 09-12-2019, 13:04:15 »
VISIONS OF DEATH je televizijski film Lee H. Katzina po scenariju Paula Playdona u kome Monte Markham igra vidovitog profesora kome se ukazuju slike psihopate koji podmeće bombe a Telly Savalas detektiva-skeptika koji sumnja da je to sve plod disocijacije ličnosti i da je ovaj zapravo bombaš. Katzin efikasno, mišićavo ali sa dozom stila vodi ovu priču u kojoj se kombinuju policijski procedural, vidovitost i interesantne denverske lokacije na koje se postavljaju bombe. VISIONS OF DEATH ne nudi puno novog, junak koji ima neku neobično stečenu informaciju o zločinu vrlo često ume da bude osumnjičeni u ovakvim formama, ali sve što radi, radi prilično dobro.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13331 on: 09-12-2019, 13:27:48 »
Pre nego što su mladi skejtborderi sa beaniejima postali usamljeni samuraji-pesnici gradskih četvrti u filmovima širom sveta, tu ulogu su imali prvo surferi a potom ulični basketaši. KORSO Akselija Tuomivaare iz 2014. godine je pomalo zakasneli doprinos upravo tom basketaškom opusu. Ko sam ja, kao fan filma 1 NA 1, da nekome kažem da je 2014. prekasno napraviti takav film i u heightened realism helsinških slumova ubaciti dozu hip-hopa i montaže visokog tempa dok glavni junak odrađuje crossovere. Uostalom, kouč Miki Pavićević je učinio Finsku punopravnom košarkaškom silom na severu, kadrom da iznedri i NBA i evroligašku zvezdu, dakle, sve je tu.

KORSO u tom smislu ima veći značaj ljubiteljima i poznavaocima nego što je izašao u pravo vreme za ovu vrstu filma. Tuomivaara poprilično znalački spaja tu visoku estetizaciju sirotinjskog šika koji smo gledali u seriji SHAMELESS ili filmovima kao što je FISH TANK i spaja ih sa mitologijom geto filma i košarke. Tako glavni junak nosi iste Air Force One kao Miles Morales u SPIDER-VERSEu, uprkos svom generalno grungy izgledu i socijalnom stanju, zvučnu sliku obogaćuje pulsirajući hip-hop i taj sinkretizam uspeva da se sklopi u jednu koherentnu celinu.

Kome se tačno obraća ovaj film, teško je reći, ali mislim da će ga neki gledaoci kakav sam ja bio sredinom devedesetih sa zadovoljstvom progutati. Tuomivaara ipak nikada ne odlazi toliko daleko kao Gus Van Sant ili Larry Clark ali ne ostaje ni tamo dokle je dobacivao ABOVE THE RIM. Sve u svemu, pre svega za omladinu i ljubitelje & poznavaoce.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13332 on: 09-12-2019, 14:02:02 »
LITTLE JOE Jessice Hausner je kronenbegovski SF kod nas premijerno prikazan u okviru FAF 2019. godine što je dosta zanimljiva odluka jer film praktično nema nekih radikalnijih zahvata u postupku, izuzev što autorka verovatno misli da je snimila nešto zaista posebno.

I LITTLE JOE uspeva da se donekle vozi na autorkinoj samuverenosti ali onda na kraju ipak ne može da izdrži suštinsku konvencionalnost i potrošenost svoje INVASION OF THE BODY SNATCHERS strukture, kao što ne može da izdrži ni idejnu dimenziju naroda koji postepeno potpada pod uticaj sedativa kao načina da se uspostavi uravnilovka.

Čak ni ideja biljke koja transformativno utiče na ljude radi svog opstanja nije naročito nova, koliko pre par godina je bila ofucana kada je se latio Shyamalan u HAPPENINGu.

No, kako rekoh rediteljka uspeva da nas sve ubaci u svoj đir i svoju pretenziju pa film bolje deluje nego što nudi na nivou supstance. Otud, treba ga notirati kada se bude pravio spisak snimljene kronenbergijane.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13333 on: 11-12-2019, 17:40:36 »
CALL ME BWANA Gordona Douglasa je potcenjena komedija sa Bob Hopeom koja je nastala kao ugovorna obaveza kompanije Eon Cubbyja Broccolija i Harry Saltzmana da za UA prave dva filma godišnje, jednog Bonda i jedan film koji nije deo te franšize. I zbilja, u tom periodu je Broccoli radio i non-Bond filmove koji mahom nisu previše poznati ali su često delili članove ekipe sa serijalom 007.

Gordon Douglas je najpoznatiji po svojim vesternima i krimićima ali on je još kao dete glumac počeo sa komedijama kod Hala Roacha, a i režirao je u tom žanru. U CALL ME BWANA iz 1963. godine on se vraća u formu, i snima jednu od svojih najboljih, ako ne i najbolju komediju.

CALL ME BWANA definitivno ima relaciju o odnosu na Bonda. Ovo je komedija o antopologu koji je celu karijeru izlažirao prepisujući dnevnike svog strica iz Afrike, i onda je pozvan od strane američkih službi da ode u Afriku i pomogne izvlačenje svemirske kapsule koja je pala na teritoriju jednog krvoločnog plemena. Sovjeti šalju drugu ekipu čiji je zadatak da ga omete na misiji, milom ili silom.

Anita Ekberg, veteranka serijala 007 ali i glumica koja će se 1966. pojaviti i u drugog Douglasovoj space program komediji THE WAY... WAY OUT igra sovjetsku agenticu poslatu za zavede i/ili likvidira američkog tragača. Njega igra Bob Hope, sada već u godinama ali poprilično svestan toga usled čega ga svi zadirkuju da je mator.

U ovoj fazi Bob Hope ima šarm prekaljenog zabavljača ali svakako nije tipična filmska zvezda. U tom pogledu mi iz zemalja i iz generacija kojima Bob Hope malo znači naravno želimo da u takvoj roli vidimo recimo Waltera Matthaua ali on zaista nije loš. Scenario mu nudi ogroman broj odličnih one linera i niz lepo postavljenih gegova, i on to poprilično dobro koristi.

Ekipa koja okružuje Boba Hopea je takođe odlična i pomaže mu da se izbori sa materijalom. Gordon Douglas režira film dinamično, produkcioni dizajn je vibrantan uprkos tome što zbog Mau Mau pobune film nije sniman u Keniji kako je planirano već u Pinewoodu, sa second unitom rađenim u Africi.

Gordon Douglas uspeva da vrlo dobro komično integriše akciju i suspense detalje u celinu koja je mahom koncipirana kao screwball. Nema sumnje da je u tom trenutku Doouglas imao uzore na koje može da se osloni, od NINOTCHKAe do samog Bonda, i pruža jedan dosta informisan i ozbiljno napravljen film.

CALL ME BWANA se bavi temom space racea i spada u red komedija na tu temu, premda je svemirska kapsula u ovom filmu mahom samo McGuffin. Pa ipak, ako se može ubrojati u te filmove, spada u sam vrh ostvarenja tokom talasa koji je postojao šezdesetih.

Zid sa reklamom za ovaj film ima zanimljivu ulogu u filmu FROM RUSSIA WITH LOVE.

* * * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13334 on: 12-12-2019, 01:48:39 »
Mehmete, da li si spreman?

https://variety.com/2019/film/reviews/6-underground-review-michael-bay-1203432616/


Sent from my iPhone using Tapatalk
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13335 on: 12-12-2019, 02:57:59 »
APACHE RIFLES Williama Witneya je vestern o konjičkom oficiru kog igra Audie Murphy i njegovom sukobu sa Apačima koji do kraja filma prerasta u razumevanje. Upekos tome što Witney važi za velemajstora bioskopske akcije, ovde je nema dovoljno i nije impresivna, tako da moram priznati kako je ovaj film na kraju prošao pored mene. Možda u tome ima i moje krivice jer mi je od samog početka Witneyevo kadriranje još od dijaloških scena u uvodu bilo odbojno, statično i u montažnom pogledu je sve delovalo kruto. Čini mi se da su ljubitelji vesterna imali više razumevanja za ovaj film od mene.

* * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13336 on: 12-12-2019, 03:02:07 »
CALENDAR GIRL MURDERS Wlliama A. Grahama, po scenariju Gregory S. Dinalla i Scotta Seatona je televizijski triler koji liči na bioskopsku produkciju u kome Tom Skerritt igra skoro po burnoutovanog detektiva zaduženog za slučaj ubice koji na razne načine usmrćuje devojke sa kalendara u produkciji jednog bogatog mecene.

Skerritt tokom istrage upoznaje mladu fotografkinju koju igra Sharon Stone i sa njom ulazi u nagoveštaj romanse uprkos tome što je oženjen i to mu komplikuje istragu.

Graham je vrlo pedantno dizajnirao ovu produkciju, i uspeo je da u nekoliko scena zarobi haotičnost žureva, razuzdanih zabava i preijema, i vrlo je mišićav u realizaciji suspense scena i potera.

U tom pogledu CALENDAR GIRL MURDERS ne zaostaje previše za nečim što bi te 1984. godine izašlo i u bioskope, pa ne bih potcenio ni mogućnost da je možda bilo raznišljanja da se pakuje i za veliki ekran. No, nije, tako da ovo rediteljski, ali ne i scenaristički, ostaje krajnje natprosečan televizijski rad.

Grahama sam zapazio na televizijskom filmu 21 HOURS IN MUNICH. Uprkos ovde što nema DPa kalibra Josta Vacana koji bi dodao svemu jpš jednu dimeniju izraza, ovo je zbilja natprosečan TV rad, kao što je Skerritt glumac koji nikada nije podbacio kada se našao u bioskopima.
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam


Rade2

  • 2
  • Posts: 131
Re: The Crippled Corner
« Reply #13338 on: 12-12-2019, 18:47:05 »
Jel gledo neko KNIWES OUT?

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13339 on: 13-12-2019, 15:53:59 »
 ZEROVILLE Jamesa Franca je sticajem okolnosti izašao tačno na pedesetu godišnjicu događaja sa početka filma i to iste sezone kada i ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD koji je obrađivao događaje iz istog perioda. Nemam nameru da poredim ova dva filma, Tarantinov je jedno dvadeset puta skuplji, bitno ambiciozniji, mnogo pedantniji, ali ZEROVILLE se bavi sličnom temom i ima dosta sličan podtekst.

Reč je o ekranizaciji romana Stevena Ericksona o kome ne znam mnogo i ne znam u kojoj meri ga je Franco ispratio kao reditelj.

Naime, oba filma su meditacije o besmrtnosti koju samo film može da pruži i ljudima koji su posvetivši se filmu postali ovisnici od kinematografije kao načina života. U slučaju filma ZEROVILLE to je Vikar, tip koji je po prvi put kao strogo odgajani katolički đak tek kao odrastao pogledao film. Bio je to A PLACE IN THE SUN Georgea Stevensea koji mu je promenio život. On dolazi u Holivud u trenutku kada Novi Holivud smenjuje stari i upoznaje likove koji jako podsećaju na Miliusa, Spielberga, Lucasa i Coppolu i pod nadzorom montažerke iz dana studio sistema postaje montažer.

Ubrzo Vikar, kao svojevrsni Mr Chance i Kosinskijevog romana donosi neki barbarogenijalni kvalitet filmovima ali i upoznaje lepoticu koja se zove Soledad i glumi u filmu Jessa Franca VAMPYROS LESBOS kao pokojna Soledad Miranda i u nju se smrtno zaljubljuje. Kada ona njihovu ionako čudnu i neformalnu vezu prekine, Vikar je vidi u svakom filmu i kreće njegova opsesija njom koja traje do kraja njenog života a i posle njega.

Ako je Tarantino u ONCE UPON A TIME IN HOLLYWOOD prikazao Stari Holivud koji svojom sposobnošću da ekranizuje snove, i da vodi junake do hepienda, trijumfuje u jednoj od prelomnih tačaka koja je bespovratno isprljala Fabriku Snova, usput pokazujući da film nudi besmrtnost, ali i mogućnost da se iznova ispiše životna istorija, onda se ZEROVILLE bavi besmrtnošću i ljubavlju u bioskopskoj sali.

Kada stara montažerka kaže Vikaru da je potpuno u redu zaljubiti se u bioskopu u junakinju sa ekrana, i da to nije prevara ni u odnosu na realnog partnera ni u odnosu na neku drugu simpatiju iz filma, time delimično izlaže i kredo ove priče.

Franco ovde usputno, mnogo manje nego u filmu o ubistvu Sal Minea prikazuje fascinaciju nekim glumcem, ali to je ovde nesumnjivo Monty Clift sa kojim sam Franco deli mnogo atributa a to je pitanje seksualnosti, i čudnovata autsajderska pozicija uprkos talentu i uspesima.

ZEROVILLE je u tehničkom pogledu urađen solidno, ali ne i briljantno. Vizuelno to izgleda kao neki Friedkin iz vremena CRUISINGa dakle ne baš sjajno. Ali, Franco je svestan svoje pozicije Fassbindera našeg doba i ne izbegava da snima filmove “sa greškom”.

Francov film ima žar, i emotivni i kreativni studenta režije i to kažem u najboljem smislu. Ali, naravno takav žar nosi i limitiranu publiku, okreće se samo sinfeilima koji su raspoloženi za tu vrstu estetike, a njih u njegovom slučaju nema mnogo i nema svuda.

Ono što mu je važno u tim filmovima Franco uspeva da kaže i ZEROVILLE nije izuzetak. U raznim ulogama se javljaju brojne zvezde Will Ferrell, Danny McBride, Seth Rogen ili Megan Fox a kameo ima Gus Van Sant.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13340 on: 13-12-2019, 15:54:32 »
 HOTEL JUGOSLAVIJA Nicolasa Wagnieresa je zanimljiv dokumentarni film koji spada u ovu modernu školu dokumentarca gde su u odnosu na činjenice mnogo bitnija unutrašnja vrtloženja autora. Nicolas Wagnieres u tom smislu barem deluje iskreno i njegova nostalgija je meni bliska. On se vezuje zza objekat hotela Jugoslavija i kroz njega pokušava da iznova doživi SFRJ svog detinjstva. On je po ocu Švajcarac a po majci Srbin i kao dete je dolazio u SFRJ, a hotel Jugoslavija je u tom smislu njegov Rosebud koji želi da iznova oživi i apsorbuje.

On luta godinama po hoteluu, snima ga u raznima fazama od ruševine, završno sa u potpunosti komodifikovanim i komercijalno iskorišćenim objektom. Iako ne ulazi u tehničke specifikacije, što mi je žao jer me to uvek zanima, kroz razgovor sa nekoliko sagovornika i zaista izvanrednu arhivu uspeva da rekonstruiše život tog hotela u sedamdesetim, osamdesetim i devedesetim, zaključno sa bombardovanjem kada kreće odumiranje tog hotela pa i same Jugoslavije kao već “skraćene” države.

U pogledu arhive, jasno je da je ovo skup filma i impresivni su snimci samog bombardovanja hotela kojih se moram priznati ni ne sećam iz onog vremena, a fino je podsećanje na neverovatnu energičnost i rekao bih zapanjujuću spektakularnost filma MLAD I ZDRAV KAO RUŽA, a obradovalo me je nešto o čemu sam se pitao sve vreme a to je da li će staviti inserte iz nasjkorijeg spektakla snimanog tamo (ne mislim na O BUBICAMA I HEROJIMA) i stavio je… :)

Možda su me ti detalji i generalno razumevanje za Wagnieresovu vezanost za fetiše kroz koje pokušava da shvati celinu dotakli da pređem preko par očekivanih političkih pamfleta koji su realno manji nego što bih očekivao.

Wagnieres je Švajcarac ali je ipak Srbin i zajedno sa našim rediteljima i on je shvatio kako više nismo zločinci, sad smo obespravljeni radnici. Tako da je i njegov fokus sada prebačen na to. No, koliko god taj levi zaokret lepo i humano zvučao, i bio benigniji od od onog ozveravanja Srba, šteta što nije malo efektniji i sofisiticiraniji. No. to je generacijska stvar.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13341 on: 13-12-2019, 15:54:51 »
 ASIMETRIJA Maše Nešković je visokoestetizoavana art house priča o ljubavima i rastancima koja nažalost na nivou zapleta i dešavanja nikada ne uspeva da postigne taj kumulativni efekat kojem su se autori nadali. Priče su istovremeno vrlo slične a nekako divergentne i u njima nekako ima više simetrije nego asimetrije no ona ovde ne znači sklad i lepotu već repeticiju.

U ovom filmu imamo dosta stvari u kojima se može uživati, pre svih to su kadriranje Maše Nešković i fotografija Đorđa Arambašića koja odlično prati njene zamisli. Lepe kadrove prate i lepi zvuci ex-jugoslovenske moderne pop muzike (Svemirko itd.) i u tom pogledu ovaj film hvata Zeitgeist.

Nažalost, ono što se dešava junacima povremeno ume da bude i konfuzno a nikada nije preterano uzbudljivo i mada ima vrlo lepih detalja u pojedinim scenama to ostaje problem ovog filma.

No, Maša Nešković ipak potpisuje obećavajući debi koji odiše snažnim filmmakerskim instinktom i nadam se da ćemo uskoro imati priliku da vidimo njen novi pokušaj. Svakako ga je zaslužila.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13342 on: 15-12-2019, 01:50:06 »
THE IRISHMAN se ove godine istakao kao film koji služi da dokaže kako je Netflix sposoban da omogući autorima da se vrate sebi i oslobode od peirisaka i limita koje im nameću holivudski studiji. Kada se podvuče crta smatram da je 6 UNDERGROUND Michaela Baya mnogo veći dokaz za tu tezu od samog IRISHMANa kome je ono što su stvari koje ne dopušta studio najveći nedostatak.

6 UNDERGROUND je film koji je za Netflix snimio Michael Bay i to već kao činjenica pobuđuje veliku radoznalost jer je ovaj čovek baš specijalista za veliko platno i njemu primereni spektakl. Moram priznati da sam posle drugog filma u serijalu TRANSFORMERS u principu porpilično zapostavio praćenje njegovog rada jer mi je delovalo kao da je u ovoj franšizi sebe životno zarobio. I ono što je radio mimo TRANSFORMERSa mi je bio znatan pad u odnosu na filmove za početka karijere, tu pre svega mislim na film o opsadi u Bengaziju gde je pokazao kako je Pete Berg klasu iznad njega u tom formatu, u tom trenutku.

I onda se desio 6 UNDERGROUND kao film u kome je Bay prešao u striming i na tom putu paradoksalno otkrio sebe i to iz one najbolje faze, kada se potpuno razobručio u filmu BAD BOYS 2. Ovde je Bay ponovo dobio priliku da snimi hard-R film i rekao bih da je desetak miliona dolara njegovog budžeta otišlo isključivo na realizaciju hard-R detalja. Bay je poznat po brutalnoj i crnohumornoj akciji, a ovde je pustio mašti na volju, stvorivši nekoliko set-pieceova koji su u određenom smislu vrhunska demencija koje se Don Simpson ne bi postideo.

Ryan Reynolds igra glavnu ulogu i drži film na okupu ali je vrlo zanimljivo da, iako ostatak naslovne ekipe čine glumci, on nema poptuni protagonizam u akciji. Štaviše, Reynolds je glavni i noseći junak ovog filma ali definitivno nije glavni akcioni heroj. Ne znam šta je razlog toga, tim pre što sam pomenuo da su ostali u ekipi takođe glumci a ne neki specijalizovani martial arts eksperti i sl.

6 UNDERGROUND je film o kom sada možemo da opisujemo na nivou referenci, i tu bih neke naslove tražio pre svega u rasponu od NOW YOU SEE ME do HITMAN’S BODYGUARD. Znači s jedne strane imamo vragolasti tim maštovitih avanturista u akciji na luksuznim lokaciajama a sa druge imamo tvrdu hard-R akciju, naravno sve realizovano u Bayovom stilu.

Bayov stil je u nekim aspektima već postao malo anahron. Oni njegovi kranovi kojima otvara scene a onda im se vraća u sred situacije, definitivno pokazuju da su kao rešenje stari 25 godina. Isto tako užareni kolorit u slici više nije toliko moderan, mada se vraća, međutim produkcioni dizajn ovog filma je besprekoran a Bay uzima priču i zaista je tretira kao jednu montažu atrakcija pravljenu da ostavi gledaoca bez daha više nego inače.

Premisa je najslabiji deo filma. Ekipa junaka sa raznim sposobnostima koja se okuplja da bi kažnjavala “zle ljude” je generic i stripovska je u onom lošem smislu. Međutim, scenario koji potpisuju Rhett Reese i Paul Wernick, pisci DEADPOOL filmova je zapravo na nivou scena dosta solidan, ima finih preokreta i duhovitih detalja u njima. Najslabiji deo filma su zapravo sama premisa i tzv. plumming kojim se ta premisa eksplicira gledaocima. Međutim, toga nema mnogo jer izgleda da su svi svesni da je ovo priglupo.

Bay međutim koncipira film kao rollercoaster koji ostavlja bez daha. U BAD BOYS 2 je agresivnu akciju smenjivao slojevima prljavog humora u kom se film relaksirao. Ovde toga nema, ali na svu sreću Bay time ne “guši” film. Međutim, i mirne scene su nemirne, nabijene visokom estetizacijom, seksualnošću ili agresivnim produkcionim dizajnom.

Bojan Bazelli je sjajan saradnik na ovom filmu i odgovorio je na Bayeve zahteve u kojima stvari povremeno postaju apstrakne kroz visok tempo rezova i obilje kretanja jarko obojenih objekata u kadru.

To nas sve dovodi do akcije koja je kod Baya uvek bila vrhunsko obeležje a ovde je gura korak dalje. Naime, u BAD BOYSima je on manje-više digao buddy cop film na još viši oktanski nivo ali to je manje-više bio neki poznat okvir koji je izgradio Tony Scott u BEVERLY HILLS COP 2. U TRANSFORMERSima je pak išao na ekranizaciju mecha akcije koja nikada nije snimana za tako velike pare.

Sada on radi maltene kao Luc Besson u LUCY i osmišljava nadrealne set-pieceove koji po svojoj čistoj ekstravagantnosti dobacuju do Bond-filmova. Samo što tamo nikada ne bi bili urađeni sa ovoliko krvi i crnog humora.

Ono što je Netflix otvorio Bayu kao polje delovanja u odnosu na ono što nude studiji iskorišćeno je u najvećoj meri i koristi filmu. Možemo polemisati da li je Bay reditelj kog treba spasavati iz bilo čega, ali izlazak iz “zlatnog kaveza” u aranžmanu Netflixa mu je prijao, isto onoliko McGu koji je tek na ovoj striing mreži snimio svoja dva ponajbolja filma.

Slično važi i za Baya, posle skoro petnaest godina, on je uspeo da snimi nešto zanimljivo. Hvala Netflixu za to.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13343 on: 15-12-2019, 01:56:05 »
JUVENILE JUNGLE Williama Witneya je šezdesetosmominutni B-film, solidno ispričana priča o grupi mladih delinkvenata koje jedan stariji prevarant želi da regrutuje u  jedan posao posle kog bi mogao da se povuče ali onda se previše uplete i shvati da neće moći da ga obavi.

Corey Allen igra glavnu ulogu, kasnije je bo aktivan kao televizijski reditelj, nedavno sam gledao njegov SEE THE MAN RUN. Glavni junaci su dobro postavljeni iako nema puno vremena za razvijanje karaktera. Glavni junak je u vezi sa kelnericom koja ima drugove delinkvente. KAda u saradnji sa njima odluči da izvede otmicu mlade bogatašice koju će prethodno zavesti, nastupa ljubomora i plan kreće da se raspada.

Whitney uspeva da uspostavi relativno miran tiram unutar scena, kao da snima film koji je po minutaži duži od ovoga, ali izlaganje priče je efikasno a opet zaokruženo i očigledno je da su autori tog vremena itekako uspeli da svaldaju ovu formu koja se danas javlja vrlo retko i obično u nekim filmovima simplifikovanog zapleta što JUVENILE JUNGLE svakako nije.

Uprkos tome što JUVENILE JUNGLE funkcioniše odlično, na kraju nema onu snagu koja je potrebna da bi transcendirao status B-filma, ali učinio je dosta toga da u tome uspe.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13344 on: 15-12-2019, 02:07:06 »
CODE 8 Jeffa Chana je proširenje kratkometražnog filma o svetu u kom ljudi imaju super-moći u nekih 4% populacije, i mnogi od njih žove na margini, diskriminisano i pod prismotrom i predrasudama policije.

Glavni junak je mladi čovek čija majka ima sposobnost zamrzavanja a on ima sposobnost manipulisanja strujom. Ostvaruje egzistenciju kao radnik na ilegalnom tržištu obdarenih građevinara kada biva uveden u svet jedne pljačkaške grupe nadarenih ljudi.

Braća Chan su u saradnji sa braćom Amell koje znamo iz Arrowverse serija napravila kratki film a potom i IndieGoGo kampanju iz koje je proistekao ovaj odličan B-film koji nema zvezde ali ima odlične i iskusne TV glumce, i ima realizaciju koja je u ravni nekog mid-budget major filma.

U tom pogledu CODE 8 nema crossover potencijal Blomkampovih filmova da razvali tržište i digne se u neke visoke bioskopske rezultate, ali isto tako ima kvalitet dobro zamišljenog, odlično urađenog akcijaša sa superherojima koji će sjajno funkcionisati na malom ekranu.

To naravno ne znači da ne bih voleo da ovaj film vidim na velikom ekranu ali u sadašnjim okolnostima ipak nema više onog starog preduzetničkog duha da se dobri filmovi uzimaju i stavljaju na tržište. Taj prostor je sada zauzeo striming i to je tako kako je. U svakom slučaju, ovo je jako solidan film koji nudi i world-building za slučaj da se neko zainteresuje ali j i zaokružena kriminalistička priča u jednom dobro zamišljenom svetu.

U pogledu referenci na stripove i strip-filmove, pre svega padaju na um X-MEN i LOGAN. Ima čak i nekih droida sličnih sentinelima, i tu vrstu inspiracije autori ni ne kriju. Kad je već tako onda slobodno možemo reći da je CODE 8 najbolji X-MEN film ove sezone.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13345 on: 16-12-2019, 17:22:00 »
BETWEEN MIDNIGHT AND DAWN Gordona Douglasa je krimić iz 1950. koji se danas javlja u ponekim noir kolekcijama i antologijama. Reč je o preteči filma END OF WATCH Davida Ayera i govori o dvojici uličnih uniformisanih policajaca koji razvijaju lični sukob sa mladim mafijašem u usponu, usput se udvarajući istoj dispečerki iz stanice. Kada ga konačno uhvate, ona donosi odluku za kog će se udati, ali tragedija vreba iza ugla.

Gordon Douglas je snimio film koji jako lepo izgleda i vrlo je dinamičan, a akcija je napeta i odlično realizovana, pa stoga time otvara prostor da B-struktura koju film nosi "prodiše" i dobije malo A-arome. U tom pogledu postoji mali tonalni shift između romantične i kriminalističke dimenzije ali ga solidni glumci na kraju drže na okupu.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13346 on: 16-12-2019, 22:34:37 »
MOJ JUTARNJI SMEH Marka Đorđevića ja najprijatnije filmsko iznenađenje u srpskoj kinematografiji ove godine. U vreme kada srpski filmovi nastaju maltene kao dokapitalizacija Trepče, ovi klinci su snimili film sami, bez opterećivanja okoline, godinama potom pokušavali da dobiju pomoć Filmskog centra, ali su komisije koje su postavljali Nada Popović Perišić i Boban Jevtić u periodu dok su se igrali kinematografije govorile da ovaj film ne može da se prikaže. A onda je prikazan i osvojio je nagradu na Festivalu autorskog filma čiji savet čine upravo "arbitri elegancije" i umetnički komesari naše filmske čete, upravo oni prema čijim je potrebama u to vreme krojena naše kinematografija. Otud je uspeh ovog filma bio prijatno prenošenje energije gledaoca ali i žestok nokaut za one koji nisu bili u stanju da ga shvate kad mu je bila potrebna pomoć.

Još od heydaya Mihića i Kozomare nije bilo ovoliko humora u našem art houseu, i kao što su oni u VRANAMA i Jelićevom BUBAŠINTERU bili crnohumorni i duhoviti, tako su ovi momci u sadašnjoj slow cinema fazi minimalizma.

Marko Đorđević sjajno definiše generaciju mentalnih invalida koji danas imaju tridesetak godina (u koju i sam pripadam) koja nikada nije morala da brine o sebi, a nekmoli o drugima. Dok su u američkim mejnstrim komedijama to neki lovable man child likovi i schlubovi kakve igraju Jonah Hill i Seth Rogen a u indie filmu neko kao Jon Heder, kod nas takvu rolu briljantno igra Filip Đurić koji ovih dana odlično nastupa i u seriji GRUPA. Jasna Đuričić je isto sjajna u ulozi njegove majke, i iako već dugo igra sa puno uspeha, ovde dodaje jednu novu dimenziju svojoj već raskošnoj karijeri, dočim Đurićeva direktna partnerka Ivana Vuković iako je imala neke glavne uloge ovde zaista dobija star making turn kao njegova podjednako zalutala koleginica sa posla.

U ulozi vidovnjaka, i lokalnog gurua pojavljuje se Nebojša Glogovac koji je ovu rolu snimio ipak pre nekih koje su prikazane ranije, tako da mu ovo i jeste i nije poslednja uloga, odnosno jeste po datumu premijere ali ne i po vremenu kada je film sniman.

U pogledu postupka, MOJ JUTARNJI SMEH je minimalistički i aktuelan ali mi se čini da mu to može limitirati domete u bioskopu. No, kultni status mu je zagarantovan, ne samo zbog humora već zbog toga što je uspeo da dopre do nečeg autentičnog za čim se kod nas stalno traga a nikako se ne pronalazi.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13347 on: 18-12-2019, 21:43:14 »
WALK A CROOKED MILE Gordona Douglasa je zanimljiv hladnoratovski triler iz 1948. godine i očigledno spada u red dela koja su stvarala antikomunističku atmosferu. Douglas, u to vreme svež i nov reditelj pravi zanimljiv spoj DRAGNETovske naracije koja svemu daje svojevrsnu dokumentarnu dimenziju i naravno aktivno vođenje priče u kojoj agent FBI u saradnji sa istražiteljem Scotland Yarda pokušava da otkrije koji naučnik iz kalifornijskog nuklearnog postrojenja odaje tajne Sovjetima.

Formalno, Douglas spaja dokumentarni okvir i whodunit radnju, i u tom domenu sam scenario ne nudi neko senzacionalno razrešnje. Međutim, sam film je uzbudljiv, dinamičan i vrlo zanimljiv na nivou odnosa među likovima i načina istrage koju sprovode.

WALK A CROOKED MILE je propagandni film ali srećom nije bezvredan za gledanje.

* * * / * * * *                   
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13348 on: 18-12-2019, 22:01:46 »
MONOS Alejandra Landesa je bio veliki festivalski favorit protekle sezone a naišao je i na razumevanje američke kritike. Reč je o art house filmu koji međutim u sebi ima mišićavost realizacije mejnstrim filma, kao i njegovu visceralnost.

Priča je jednostavna. Na jednom mestu u planinskom kraju i surovom krajoliku, nalazi se grupa klinaca koji su mobilisani za račun nekakve gerilske organizacije. Oni žele da budu vojnici, ratnici u nekom sukobu koji se nikada ne razaznaje a pored otupljujuće obuje imaju i zadatak da čuvaju jednog taoca i jednu kravu koju su "pozajmili" od meštana.

Baš zbog toga što konflikt o kom je reč nikada nije imenovan, MONOS ne može da se poredi sa JOHNNY MAD DOGom koji je tretirao konkretan sukob ali sve ovo podseća na mnoge recentne sukobe sa decom ratnicima. Ono međutim što se nadalje u okviru ove premise dešava je garden variety art house situacija, istopolne ljubavi, lojalnosti koje dolaze na proveru, borba civilizovanog čoveka i divljine, potreba ogrubelih za nežnošću itd.

Stoga na kraju MONOS je bolje realizovan nego što je sadržajan ali treba ga pogledati, ako naiđe prilika.

* * 1/2 / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam

crippled_avenger

  • 4
  • 3
  • Posts: 19.796
    • http://dobanevinosti.blogspot.com
Re: The Crippled Corner
« Reply #13349 on: 19-12-2019, 15:27:14 »
SOVIET HIPPIES Teerje Toomistua je interesantan dokumentarni film o hipicima u Sovjetskom Savezu. Ponovo je reč o zanimljivom dokumentarnom filmu o subkulturama u SSSRu koji stiže iz baltičmkih država. Međutim, iako je polazište priče o hipicima vezano za baltičke zemlje, ovaj film sumira scenu na celoj teritoriji SSSRa, uključujući i Moskvu i Lenjingrad. U tom pogledu, ovaj film pokazuje kako je izgledalo biti hipik u SSSRu i rezultat je da im je bilo slično kao u SAD, a to su mešavina pritiska, ignorisanja i interesovanja službi bezbednosti. Interesatno je koliko se posle gledanja ovog filma FREE TO ROCK, tek jednočasovni dokumentarac snimljen na temu Gvozdene zavese i rokenrola ispostavlja kao kompletno ostvarenje jer bez problema sublimira najautentičnije aspekte sovjetskog andergraund iskustva.

Ono što je zanimljivo jeste da protagonisti ovog filma mahom pričaju o Beatlesima kao ključnom formativnom iskustvu. Ali naravno tu grupu je nemoguće čuti u ovom filmu jer su notorno skupi kad je reč o pravima za pesme. Taj momenat komodifikacije klasika rokenrola za koje su ljudi čak i bukvalno krvarili, recimo u SSSRu je zaista potresan.

U svakom slučaju, nikome u ovoj priči nije bilo lako. Teerje Toomistua kombinuje observacioni stil i klasičniju narativnu strukturu i rezultat je jasan i atmosferičan film.

* * * / * * * *
Nema potrebe da zalis me, mene je vec sram
Nema potrebe da hvalis me, dobro ja to znam