NAUČNA FANTASTIKA, FANTASTIKA i HOROR — KNJIŽEVNOST > Dela STRANIH autora

Prepoznavanje obrazaca

(1/19) > >>

Mica Milovanovic:
Angel na jednom drugom topicu o knjigama koje su uticale na nju reče:


--- Quote ---PREPOZNAVANJE OBRAZACA, Gibson. Prepoznajem se.
--- End quote ---


Ja moram da priznam da sam posle par problematičnih susreta sa Gibsonom sa dosta skepse uzeo ovaj roman u ruke i prilično se iznenadio...

Da li je to proza koja nas čeka u 21-vom veku?

Da li je to SF 21-vog veka?

Da li je to SF?

Kako se ovaj roman uklapa u naša razmatranja na onom drugom forumu o horroru?

Na strani 63 domaćeg prevoda (inače veoma uspešno izvedenog od strane Saleta Markovića) imamo sledeći tekst - gotovo programsku izjavu Gibsona (dajem na engleskom, zbog veoma teško prevodivog kraja)


--- Quote ---"Of course," he says, "we have no idea, now, of who or what the inhabitants of our future might be. In that sense, we have no future. Not in the sense that our grandparents had a future, or thought they did. Fully imagined cultural futures were the luxury of another day, one in which 'now' was of some greater duration. For us, of course, things can change so abruptly, so violently, so profoundly, that futures like our grandparents' have insufficient 'now' to stand on. We have no future because our present is too volatile. ... We have only risk management. The spinning of the given moment's scenarios. Pattern recognition."
--- End quote ---


U diskusijama na drugom topicu već pomenuti John Clute smatra sledeće:
 

--- Quote ---Readers unfamiliar with 21st-century SF may understand this passage as no more than a concentrated and succinct op-ed take on the confusions of modern life, and they would not be wrong. But those of us familiar with SF (and the other genres of the fantastic) will surely see something else in what Gibson is saying. We will (I think) see him as making a position statement, an important one.

I think he is saying that the old SF (what I've tended to call First SF in debates on this issue) is no longer possible in a world lacking coherent "nows" to continue from; I think he is saying that he no longer writes First SF (if he ever did: one remembers how Neuromancer [1984] was loathed by traditional SF writers and readers as a betrayal of the edifice of SF: I suppose they were right, poor boobies); but I think he is also saying (here I'm putting a few words in his mouth) that any novel like Pattern Recognition, in which passages like the above are both embedded in the text and intrinsic to the understanding of that text, can be understood as a kind of SF. SF for the new century ...
--- End quote ---


Nije ovo jedno mesto u romanu koje sadrži slične poruke. Evo kako glasi jedna od poruka na forumu na kome junaci romana tragaju za rešenjem osnovne zagonetke romana:


--- Quote ---U središtu svega ovoga je zapravo sama priča, iako ni u jednom smislu za koji se čini da vam je poznat. Zar zaista noko ne zna ništa o naratologiji? Gde su Deridina „igra“ i preterivanje? Fukoova sklonost ka ograničavanju? Liotarove jezičke igre? Lakanova maštovitost? Kamo posvećenost praksi, Džejmsova osećanja nostalgije i beznađe – da ne pominjem Habermasov strah od iracionalnog – kao panični pozivi u pomoć koji ukazuju na pad hegemonije iluminizma u korist teorije kulture. Ništa od svega toga: diskusije na ovom sajtu beznadežno su retrogradne.
--- End quote ---


Ako zanemarimo poslednju rečenicu  :)  čini mi se da ovaj roman u mnogome oslikava sve ono o čemu smo raspravljali na onom drugom topicu.

Gibson nas suočava sa realnim svetom toliko oneobičenim da povremeno izgleda kao da pred sobom nemamo stvarni svet. Kao da smo se našli u nekoj pomerenoj stvarnosti sličnoj onoj u kojoj se nalazi Nobusuke Tagomi u jednom drugom romanu...

Meho Krljic:
Ja naravno nemam ništa razumno da kažem na ovu temu jer to sve prevazilazi moja znanja i intelekt ali sad si me prilično popalio da čitam Pattern Recognition koji sam kupio na Sajmu, pohranio na policu i inicjalno rešio da mu šansu dam negde 2013. godine.

milan:
Pre dva dana sam zavrsio ovu knjigu - ostavila je veoma neobican utisak na mene. Nije SF, ali sve vreme imas utisak da citas SF... Ono sto mi nedostaje jeste zavrsnica, odnosno klimaks citavog zapleta.

Meho Krljic:
Gah!!! Da li to znači da je i ovde u pitanju sequelitis, ili je Gibson jednostavno hteo da sruši još jedno ustaljeno pravilo i ne omogući čitaocu katarzu na kraju?

angel011:
Nije nemoguće da i ovde Gibson napravi trilogiju, ali nije ni neophodno. Kraj knjige je takav da može da se nastavi, a može i da ostane tu gde je - samo nema nikakve KABUM završnice. Otkrilo se ono što je pokušavalo da se otkrije, život ide dalje.

Tehnički, ovaj roman je triler, kao što i piše na koricama. Dešava se sada i ovde, nema nikakvih gedžeta iz budućnosti. A ipak je osećaj kao da čitate standardnog kiberpank Gibsona. Osećaj je kao da istovremeno čitate SF i triler (mislim, "čisti" triler), kao da se radnja dešava istovremeno u sadašnjosti i budućnosti, kao da vi lično živite istovremeno u sadašnjosti i budućnosti. Dezorijentišuće i fascinantno.

Nema budućnosti, zaista. Ne može da je bude, jer ni sadašnjost ne postoji.

Navigation

[0] Message Index

[#] Next page

Go to full version