poslednjih godina dosta nas teoretisemo o zivotu na marsu; bio, nije bio, u kakvom obliku je bio ako je bio, bla...bla.
sinoc me dragi muz ponovo ubio pricom o tome, a za neverovati je da se danas pojavio sledeci clanak:
http://www.dailymail.co.uk/pages/live/articles/news/news.html?in_article_id=420833&in_page_id=1770
neki od istrazivaca se publikovali i u science (ok, dalo bi se diskutovati i o tome), ali mene zanima (posto nisam familijarna sa oblascu) da li je ovo stvarno moguce zakljuciti na osnovu fotografija (...photographic evidence that suggests ...) i da li ovaj nalaz, slucajno mozda, ima veze sa krajem godine i NASA budzetom (koji mora da je ranije odradjen (budzet, mislim), kad bolje razmislim :) ).
editujem:
nadjoh da ste se pre 2.5 godine malo (oftopikovano :wink:) dotakli i marsa & vode :).
edit 2:
u medjuvremenu nadjoh i original:
http://www.nasa.gov/mission_pages/mars/news/mgs-20061206.html
Evo, ima još slika:
http://www.jpl.nasa.gov/multimedia/slideshows/mgs-20061206/slide4.cfm
i video:
http://www.jpl.nasa.gov/videos/mro/mro20061016/
Mars ima preslabu gravitaciju za posedovanje atmosfere i kada bismo mu, nekim ludilom, upumpali dovoljno atmosfere da se na njegovoj površini postigne pritisak 1000 mb, u roku od nekoliko decenija sva atmosfera bi se razvejala i opet bi pritisak pao na sadašnjih 7 mb, što je gotovo vakuum. To malo pritiska postoji zbog vulkanske aktivnosti i topljenja leda na polovima pa te pare lutaju unaokolo i daju poneki molekul atmosfere. Mars NIKADA nije imao stabilnu atmosferu i NIKADA je ne može imati na prirodan način, pa, prema tome, nikada nije bilo života niti će biti, osim u zaštićenim kupolama, naravno.
Zašto bi životu bila potrebna atmosfera?
Premise su
-dovoljno energije na raspolaganju
-dovoljno reaktivnih jedinjenja
-dinamički uravnotežen sistem, ne previše stabilan/inertan za dešavanja, ne previše haotičan, da bi rezultat imao smisla
Šta bi, recimo, falilo Marsu da se na njemu razviju neke fotoelektrične agregacije koje piezogmižu preko površine skupljajući sirov materijal potreban za rast, povremeno natrapaju na drugu agregaciju i razmene šeme rasta fotopločica, ili se jednostavno rascepe kad prerastu, a tu i tamo im se utka molekul koji da nešto drugačiju kristalnu rešetku i optimizovaniji kolektor? Not much for a start, ali gde smo pa mi bili?
Quote from: "lilit_depp"... ali mene zanima ... da li je ovo stvarno moguce zakljuciti na osnovu fotografija (...photographic evidence that suggests ...)
Ne.
U Science ce verovatno biti nesto u smislu, sa ogradom da ce valjda objasniti sta je mislio pod "physical properties of liquid water", za sta u ovom slucaju nema nikakvih osnova (citat je iz punog saopstenja za novinare, videla si verovatno i sama):
"... This deposit, and a similar one in a crater in the Centauri Montes, together suggests that the materials involved were low-volume debris flows containing a mixture of sediment and a liquid that had the physical properties of liquid water. In this case, we propose that the water came from below the surface, emerged somewhere beneath the mantle covering the original crater wall, and then ran down through a previously existing gully channel. No new gully was formed, but an old one was re-activated.
The light tone of the new gully deposit, and that of the older, neighboring gullies, is intriguing. We cannot know from these images whether the light tone indicates that ice is still present in and on the surface of the deposit. Indeed, ice may not be likely: under present conditions on the surface of Mars, ice would be expected to have sublimed, or vaporized, away fairly shortly after the new deposit formed. However, the light-toned material could be frost that forms and re-forms frequently as trapped water-ice sublimes and "exhales" from within the deposit. Alternatively, the light-tone may result if the deposit consists of significantly finer grains (for example, fine silt) than the surrounding surfaces, or if the deposit's surface is covered with minerals such as salts formed as water evaporated from the material."
Quote...i da li ovaj nalaz, slucajno mozda, ima veze sa krajem godine i NASA budzetom (koji mora da je ranije odradjen (budzet, mislim), kad bolje razmislim :) ).
Tja... :evil: u domenu popularizacije space science NASA je vec neko vreme na razmedju cinjenja vece stete no koristi. Poklizava se pocesto, pa se jednom moze i strmoglaviti. Kanda je sve otislo u majcinu sa zaposljavanjem prvog PR-a i ubedjenja da je sve u slatkorecivosti, bar u oporedeljenju dobiti na kratke staze.
Nisam naučnik, ali slutim da to ima veze sa iskorišćenjem energije i brzinom njene konverzije. Čini se da je hemijska energija i njeno iskorišćenje najbolje i najbrže za ono što smatramo životom. To može samo da znači da ne prepoznajemo drugu formu života koja može da nam stoji pred nosom, (Stanislav Lem strajks egen), a može da znači i da je to jedini dostupan oblik život au univerzumu sa ovim fizičkim zakonitostima...
Edit: Pošto se S. ubacila između, moj post se odnosio na Mixijev...
Quote from: "Mixitron M. Storm"Zašto bi životu bila potrebna atmosfera?
Premise su
-dovoljno energije na raspolaganju
-dovoljno reaktivnih jedinjenja
-dinamički uravnotežen sistem, ne previše stabilan/inertan za dešavanja, ne previše haotičan, da bi rezultat imao smisla
Šta bi, recimo, falilo Marsu da se na njemu razviju neke fotoelektrične agregacije koje piezogmižu preko površine skupljajući sirov materijal potreban za rast, povremeno natrapaju na drugu agregaciju i razmene šeme rasta fotopločica, ili se jednostavno rascepe kad prerastu, a tu i tamo im se utka molekul koji da nešto drugačiju kristalnu rešetku i optimizovaniji kolektor? Not much for a start, ali gde smo pa mi bili?
Sva prica na temu vanzemaljskog zivota, bilo u nasem suncevom sistemu ili van njega , od nivoa uslova potrebnih za nastanak do potrage za civilizacijama, pocinje od ili se zaustavi na cinjenici da se trazi
"life as we know it".
Quote from: "Meho Krljic"
da je hemijska energija i njeno iskorišćenje najbolje i najbrže za ono što smatramo životom.
može da znači i da je to jedini dostupan oblik život au univerzumu sa ovim fizičkim zakonitostima...
1. Rid maj lips: fotosinteza pokreće celu ovu planetu. Hemosintetski organizmi su široko rasprostranjeni, ali daleko od toga da su glavni. A fotosinteza je, Đuro, šta? Tako je!, korišćenje sunčeve energije za dalje ulaganje u hemijske procese. Suuunčeveee.
Kako ono reče Klark, za ozbiljan život je potrebna eksplozivna hemija kiseonika, što se u našem komšiluku neće desiti drugde, ali neke spore forme bi bez problema mogle da postoje. Možda mojim hipotetičkim elektromarsovcima treba godinu dana da asimiliraju i inkorporiraju jedan mikrogram materije? Kad bi to primetili našim osmatranjem? Nikad.
2. Ljudi nemaju baš nikakvog iskustva u proučavanju i osnovnih principa funkcionisanja okoline drastično drugačije od naše. Sve što imamo je nekoliko kratkih, brzih pogleda u najbližu okolinu, relativno sličnu našim uslovima, i njeno pšoređenje s našim rajem, uz neminovni educated conclusion da 'nema šanse'. OK, za naš tip života nema. za neki drugi?
Šta znamo o ludilu koje se dešava na Merkuru i Veneri, ili u dubinama Jupitera? Čak i na Suncu? Ništa. A tamo su uslovi dovoljno drugačiji da se neki lame molekuli bitno drugačije ponašaju. Ko zna kako se ponaša sumpor kad je večno na onim temperaturama? Ili čuveni 'drugi izbor', silicijum pod nekim levim pritiskom u dubini Jupitera? Ili šta se dešava u Suncu, gde bi trebali da imamo pravi witch brew svega i svačega?
Hell, naša stena se našla na dobrom mestu i doslovno je prekrivena kiseoničnim tipom života od-do (a bogme i sumporovim, na mestima skrivenim i tamnim), zašto se onda bar mogućnost sporadičnog života u drugačijim (ne gorim, drugačijim) uslovima ni ne razmatra pošteno?
O prisustvu inteligencije drugde (pa i ovde...) možemo i diskutovati. O prisustvu života ne.
Dakle, imam utisak da smo se složili. Neću biti toliko narcisoidan da citiram svoj post, ali rekao bi da pričamoo istim stvarma. Kao i S.
Quote from: "Boban"Mars ima preslabu gravitaciju za posedovanje atmosfere i kada bismo mu, nekim ludilom, upumpali dovoljno atmosfere da se na njegovoj površini postigne pritisak 1000 mb, u roku od nekoliko decenija sva atmosfera bi se razvejala i opet bi pritisak pao na sadašnjih 7 mb, što je gotovo vakuum. To malo pritiska postoji zbog vulkanske aktivnosti i topljenja leda na polovima pa te pare lutaju unaokolo i daju poneki molekul atmosfere. Mars NIKADA nije imao stabilnu atmosferu i NIKADA je ne može imati na prirodan način, pa, prema tome, nikada nije bilo života niti će biti, osim u zaštićenim kupolama, naravno.
Čekaj, bre, Bobane! Prečnik Marsa nije mnogo manji od Zemljinog, kako to gravitacija ne može da mu pruži atmosfeu gušću od 0,7 % naše?
Mars ima deset puta manju masu od Zemlje, ali te stvari se ne prostiru linearno.
Život u vakuumu je otežan iz bezbroj razloga i gotovo da onemogućuje razvoj zbog odsustva tečnosti.
Uporedno: Mars vs Zemlja
masa (10^24 kg) 0.64185 vs 5.9736
radijus ekvatora (km) 3397 vs 6378.1
srednja gustina (kg/m^3) 3933 vs 5515
pa sledi da je:
povrsinsko ubrzanje sile teze (m/s^2) 3.71 vs 9.80
prva kosmicka brzina (km/s) 5.03 vs 11.19
Quote from: "Boban"
Život u vakuumu je otežan iz bezbroj razloga i gotovo da onemogućuje razvoj zbog odsustva tečnosti.
Opet govoriš o *našem* obliku života.
Zamisli, recimo, neko ogromno čudo koje živi u suncu. Dovoljno je evoluiralo da mu je sunce postalo malecko, i krenulo bi dalje. Zajaše neku protuberancu, et voila, talas ga izbacuje iz okeana na obalu. Tu ga čekaju strahoviti vakuum i hladnoća spoljnog svemira. NoooWaayyy...
Sad povuci paralelu sa meduzom, od koje za pola sata na suncu neće ni membrana ostati, preko žabe koja cele godine spava u sluzavoj opni, usred pustinje, čekajući kišu, do neke gušterčine koja živi u Kalahariju i piša kristalizovanu ureu, dok preko kože ne gubi ni mikrodeo telesne tečnosti.
Zaštitna opna. Svi su je se setili.
Oni moji piezomarsovci se ne potresaju zbog vakuuma, ne funkcionišu na mokru hemiju, nego na suvu, strujnu. Joni ne isparavaju iz kristalne rešetke, niti slobodni elektroni. Naravno, mogu biti izbačeni, ali nećemo koristiti materijale niskog potencijala da gradimo sami sebe, jel'? :)
Da bi bio živo biće, ne moraš previše toga da uradiš. Pogle' viruse, goddamn organski kristali. Pogle' bakterije, smešne u poređenju s prvim višećelijskim organizmom, kamoli kičmenjacima - ali im niko ne spori da su žive.
jebo viruse i bakterije... ja pričam o složenim organizmima koji imaju evolutivne predispozicije da napreduju do nivoa putovanja na druge planete.
Sasvim je sigurno bilo nekih jadnih virusa na Marsu, dospelih tamo ko zna kako, ali to sve nema veze sa našom pričom, civilizacijom koja je gradila kanale.
Quote from: "Boban"jebo viruse i bakterije... ja pričam o složenim organizmima koji imaju evolutivne predispozicije da napreduju do nivoa putovanja na druge planete.
Sasvim je sigurno bilo nekih jadnih virusa na Marsu, dospelih tamo ko zna kako, ali to sve nema veze sa našom pričom, civilizacijom koja je gradila kanale.
ko ce na kraju ispasti jadan u velikoj bici izmedju humans & viruses videce se u blizoj buducnosti :evil:
bek tu topik:
S.
moze li dajdzestovano za mene: - sta mislis da je
glavni razlog za dugogodisnje dokazivanje & pokazivanje da na marsu ima vode?
da bi se opravdale milijarde dolara koje USA namerava da spuca u projekat slanja ljudi na Mars... to je vrlo jednostavna matematika. Uzmu od ljudi kroz poreze 500 milijardi dolara, pošalju tri nesrećnika na Mars za 100 milijardi, a ostatak stave u svoje džepove.
Nasa accepts Spirit Mars rover 'stuck for good'
By Jonathan Amos
Science correspondent, BBC News
(https://www.znaksagite.com/diskusije/proxy.php?request=http%3A%2F%2Fnewsimg.bbc.co.uk%2Fmedia%2Fimages%2F47188000%2Fjpg%2F_47188891_emerging.jpg&hash=50ca01b1d1bd109541f010cd73e52b806389d228)
Spirit was given a primary mission on the Red Planet of three months
The US space agency (Nasa) has conceded defeat in its battle to free the Spirit rover from its Martian sand trap.
The vehicle became stuck in soft soil back in May last year and all the efforts to extricate it have failed.
Nasa says Spirit, which landed on the Red Planet just over six years ago, will now live out its remaining days as a static science station.
The robot geologist has taken thousands of images and found evidence in Mars' rocks of a wetter, warmer past.
"Spirit has encountered a golfer's worst nightmare - the sand trap that no matter how many strokes you take, you can't get out of it," said Doug McCuistion, director of the Mars exploration programme at Nasa headquarters in Washington DC.
"But this is not a day to mourn Spirit; this is not a day of loss at this point. Spirit will continue to make contributions to science."
Like a 'polar bear'
The robot's predicament has been exacerbated by the failure of two of its six wheels. Without the additional traction, the agency now accepts that further efforts to try to escape the soft soil will be fruitless.
Instead, the mission team is concentrating on trying to get the rover tilted in a manner that will maximise the amount of sunlight falling on its solar panels during the approaching winter months. Engineers have a plan to rock the vehicle back and forth to acquire a more favourable posture.
Even so, it is likely Spirit will maintain so little energy in its batteries that it will go into hibernation, perhaps as soon as April. It will not emerge from that state until August or September, when the Sun gets high enough in the Martian sky to power up the rover's systems.
"The rover will be like a polar bear, hibernating; and it could be for many months - of the order of six months," explained John Callas, Spirit's project manager at Nasa's Jet Propulsion Laboratory.
"We have to be prepared to go through a period where we are not hearing from the rover for an extended length of time."
Far from being downbeat, Professor Steve Squyres, the rover's principal investigator, expressed some excitement at the scientific possibilities of a static vehicle.
He said the signal from a stationary Spirit could be tracked very accurately, to measure how much Mars wobbles on its axis. This could establish definitively whether the planet had a solid or a liquid core - information that scientists could use to better understand the planet's magnetic history.
This was, he said, "totally new science, never been done before - really fundamental stuff".
"This is something that I didn't really think very much about when we put a rover on the surface of Mars because we were thinking about the geology on the surface. But when you delve deeply into what this vehicle is capable of, you find new tricks; and it's something we're really excited about."
Watery past
Spirit was one of two rovers that Nasa landed on the planet in the January of 2004. The second vehicle, Opportunity, continues to roll freely on the surface.
Spirit was targeted at the 170km-wide Gusev Crater, a near-equatorial location in the southern hemisphere that orbital images had suggested might once have held a giant lake.
The investigation of this watery history got off to a slow start. Spirit initially found rocks that had undergone very limited alteration by exposure to moisture.
It was only after a 2.5km drive to nearby hills that the instrumented robot discovered rocks and soils that had experienced extensive exposure to water.
Nasa has spent more than $900m (£560m) on its Mars Exploration Rover programme, from design through to current operations. At the moment, the agency is spending about $20m a year.
The data acquired by the vehicles has generated about 100 scholarly papers, including special editions of the leading international journals Science and Nature.
(https://www.znaksagite.com/diskusije/proxy.php?request=http%3A%2F%2Fnewsimg.bbc.co.uk%2Fmedia%2Fimages%2F47188000%2Fjpg%2F_47188892_sola1899_hazcam_2f294958090effb1dnp1254l0m1_br.jpg&hash=b43658e6e9b653e3fb49a501820b8f952b629d04)
Spirit became embedded in the area the mission team calls "Troy"