ZNAK SAGITE — više od fantastike — edicija, časopis, knjižara...

STUDIJA STRAVE, by Ghoul



krajem leta trebalo bi da izađe zbirka mojih eseja o hororu u književnosti i na filmu.
izdavač je Mali Nemo iz Pančeva, edicija Hrestomatija.

ovo je definitivni sadržaj:

SADRŽAJ:

*

UVOD

*

1. HOROR KAO ŽANR, I NJEGOVA ESTETIČKA NAMERA

2. HOROR, IMENOVANJE NEISKAZIVOG

3. NASTANAK I RAZVOJ GOTIKA

4. MODERNIZACIJA GOTSKOG HORORA U DELU EDGARA A. POA

5. MESTO EMBROUZA BIRSA U TRADICIJI AMERIČKOG GOTIKA

6. LAVKRAFT: IZVAN OVOG UNIVERZUMA

7. NEKROFILIJA - NEKAD I SAD

8. POLITIKA TELA I ESTETIKA STRAHA

9. VES KREJVEN I POSTMODERNI HOROR

10. ĐAVO ME JE NATERAO: SERIJSKI UBICA KAO DEMON

11. JAPANSKE PRIČE O DUHOVIMA

12. JEZIK DEMONIZACIJE NA PRIMERU ROMANA ZNAK SATANE

13. MRAČNI EROS U DELIMA ĐORĐA KADIJEVIĆA

*

BIBLIOGRAFIJA

*

O AUTORU

(nadam se i INDEX imena i naslova, videćemo)



Ne znam kako će oni to da prelome, ali po obimu to je oko 300 kartica, dakle ne bi trebalo da bude ispod 250 štampanih strana.


Sad, imam nedoumice oko korice. Kao i uvek.
Ta edicija ima veoma sveden dizajn, što je u ovom slučaju adekvatno: ja i želim nešto sasvim asketsko, jednostavno do bola, na ivici suvoparnog. A opet, da se malkice ističe u masi.
Moje ideje o dizajnu se kreću na liniji ove 2 rudimentarne SKICE: šta velite?

Knjigu kupujem sigurno, a za naslovnicu se ipak malo vise potrudi.

Bolje da slova budu bele boje,a korice kvalitetna kombinacija crno-crvene.

ma ja bih da mi svaka knjiga bude isključivo u crno-crvenim tonovima, al rekoh ajde, potrošio sam taj fazon za BRDA...
no, razmisliću još.
možda da korice budu texture CRNOG mermera...?

Čestitke autoru!

Elem, ako je to već deo EDICIJE, onda valjda već postoji model po kome se rade sve naslovne?

pa postoji model, evo ovde:
http://www.malinemo.co.yu/hrestomatija.htm

kao što rekoh, treba u tim krajnje svedenim i zadatim okvirima napraviti nešto...

PS: knjiga ide na latinici.

Spolljasnjost i korice knjige su danas,NAZALOST,veoma bitna stavka u prodaji,nadam se da to imas u vidu,ono gore knjigu prodavat nece,potreban ti je,koliko to smesno zvucalo,vizualni konsultant,po mogucstvu zenskog pola.

Quote from: "Shozo Hirono"Spolljasnjost i korice knjige su danas,NAZALOST,veoma bitna stavka u prodaji,nadam se da to imas u vidu,ono gore knjigu prodavat nece,potreban ti je,koliko to smesno zvucalo,vizualni konsultant,po mogucstvu zenskog pola.

ma ne, što se tiče ovog konkretnog izdanja, ono je rađeno za slavu, a ne za pare: svaki komercijalni interes je unapred skrajnut.

pre svega, forma: zbirka eseja – koga je briga?

pa još eseji o hororu - koga je briga?

oprema će biti ozbiljna, a ne šarena; reklama će ići na ozbiljnim mestima, u vidu prikaza u knjiž. časopisima i sl. a ne na celoj strani šarenih novina ili na bilbordima i sl.
ovo nije vrsta knjige koja se nešto naročito potencira u izlozima, tako da je izgled korica manje važan nego u ranije 3 moje knjige.
ovo je vrsta knjiga koja ili već ima svoju publiku (tuce mojih fanova) ili će njena publika do nje doći drugim putem, a ne tako što će je videti u nekom izlogu.

čak i tiraž je manji nego prethodne 2 (FAUST i BRDA, koji su išli u po 500), i biće mali kao NAŽIVO (=300).

dakle, krajnje nepopulistička knjiga, i od svih mojih do sada, najviše po principu: KO ZNA, ZNAĆE; KO NE ZNA – NEZNAĆE!

u tom svetlu, bitno mi je samo da korice ne bude upadljivo ružne; a da ulazim u neku ezoteriju 'kako namamiti čitaoca koricom' uopšte ne nameravam da ulazim – bar kad je OVA knjiga u pitanju.

e, NEKRONOMIKON ili NOVI KADROVI su već druge vrste knjiga, namenjene široj populaciji, i kod njih će pakovanje biti mnogo bitnije da bi ih što više ljudi primetilo.

Ovim definitivno i neopozivo naručujem primjerak knjige. Može li da plaćanje i transport izvedemo kao za Brda, preko posrednika?

Što se korica tiče, moram da podijelim neoduševljenje ostatka grupe. Mislim da je font neodgovarajući, da su slova prekrupna, da nema potrebe za podvlačenjem imena pisca i na kraju krajeva, da sličica štrči od ostatka korica. Jesi li razmišljao da možda potpuno izbaciš sliku, tj. da bude nešto kao prvih nekoliko knjiga na ovom linku što si postavio? Podijeliti horizontalnom linijom na gornji (manji) i donji (veći) dio, gornji obojiti jednom bojom (npr. svijetlo sivom), donji drugom (npr. tamnijom sivom), gore ime pisca, dole ime knjige i to je to? Actually, da ne kenjam mnogo, sviđa mi se dizajn ove knjige Portreti (Ž. Đurović), pa predlažem nešto tako, sa promijenjenim bojama. Eto.

Quote from: "Harvester"Ovim definitivno i neopozivo naručujem primjerak knjige. Može li da plaćanje i transport izvedemo kao za Brda, preko posrednika?

porudžba primljena, ali plaćanje i isporuka (za tebe) - isključivo lično!

Damn you! Da li ti shvataš da to znači da moramo da se vidim IN VIVO????

Evo i ja se prijavljujem povodom narudzbine. Dojavi samo koliko ce da kosta.

hvala drugari, ali samo polagano: zec je još u šumi!  

Posto je za celu ediciju zajednicko da knjige imaju belu straftu na istom mestu koja deli naslovnicu na dva dela  (cak ni font nije ustaljen), mislim da mozes slobodno da ides gore crni a dole beli mermer, a na njemu sliku "sa spomenika", a ne ovaj rentgenski snimak.  

Mogu se predbilježiti?

Quote from: "Bab Jaga"Mogu se predbilježiti?

zar stvarno misliš da treba?

već jesi!

Ova tvoja buduca izdavacka kuca objavila knjige Ubistva slavnih i Samoubistva slavnih u ediciji CARPE DIEM. Genijalan naziv za ediciju. ...nego, kad ti objave Studiju Strave postaces SS Ghoul.

knjiga je izašla i upravo sam dobio jedan manji delić tiraža.

izgleda fino.



prvih 10ak osoba koje mi se jave na pm mogu knjigu dobiti pre knjižara, pre sajma, pre bilo koga, po povoljnijoj ceni.

evo exkluzivnog izvoda iz UVODA:

STUDIJA STRAVE: UVOD

Horor žanr u srpskoj sredini do sada nije bio predmet ozbiljnog proučavanja.
Najčešće ignorisan, ređe potcenjivan ili napadan, uglavnom je bio prepušten zanimanju amatera, ili usputnim napomenama kod retkih ozbiljnih proučavalaca. Sveden na fusnotu ili sporednu ulogu u radovima na druge teme, horor je tretiran ili kao nešto što se podrazumeva pa ne zahteva definisanje, ili kao nešto što i ne zaslužuje dublje istraživanje. U svakom slučaju, bilo da se o hororu govorilo s razumevanjem ili bez razumevanja, on sâm je ostao nedefinisan. Objedinjene, opšte studije o poetici, estetici i filozofiji horora kao žanra na srpskom jeziku – nema.

Studija strave je pokušaj da se ta praznina bar donekle popuni.

Iako ova knjiga ima formu zbirke eseja, a ne homogene studije, radovi u njoj se zapravo u velikoj meri uzajamno nadopunjuju i stvaraju koherentnu sliku o horor žanru, njegovoj žanrovskoj osobenosti, elementima koji ga žanrom čine, te istoriji i razvoju u književnosti i na filmu sve do današnjih dana. Čitalac može po sopstvenom nahođenju eseje čitati ili preskakati, ali oni su u knjizi organizovani takvim redosledom da kreću od opštijeg ka konkretnijem, i od starijeg ka novijem, tako da pružaju jednu kontinuiranu priču o hororu. Drugim rečima, uprkos tome što su pisani u rasponu od preko deset godina, eseji nisu poređani hronološki prema vremenu nastanka, već smisleno, prema tematici kojom se bave, tako da se –koliko god je to bilo moguće – prirodno nastavljaju jedan na drugi.

HOROR KAO ŽANR, I NJEGOVA ESTETIČKA NAMERA pokušava da izvede teoretsko zasnivanje horora kao žanra književne proze, i ukazuje pre svega na formalne i značenjske komponente koje ga kao zaseban žanr odlikuju. Tu se po prvi put na dosledan i zaokružen način pruža određenje horora i srodnih pojmova, ukazuje se na estetičku nameru horora kao na njegovu ključnu odliku, i govori se o ulozi motiva čudesnog u ostvarenju estetičke namere horora.

HOROR, IMENOVANJE NEISKAZIVOG govori o motivima čudesnog (Đavo, veštice, crna magija, monstruoznost...) i njihovoj privlačnosti još od srednjevekovne narodne umetnosti, preko gotske proze sve do današnjeg filma. Esej ukazuje na sociološku, kulturološku i psihološku komponentu u nastanku i trajnosti horora, i uopšte na smisao i filozofsko značenje tematike kojom se taj žanr bavi, ukazujući i na njegov svetonazor.  

NASTANAK I RAZVOJ GOTIKA pruža istorijat razvoja horor žanra od gotske književnosti do pojave E. A. Poa. U ovom radu se gotik definiše kao najranija faza u specifičnom uobličavanju tema, motiva i postupaka koji će vremenom dovesti do nastanka prepoznatljivog i zasebnog žanra, horora. Rani i pozni gotik i konvencije romanse kao prozne vrste dovode se u vezu, i na njihovim sličnostima i razlikama pokazuje se evolucija horora od podvrste romanse do zasebnog žanra proze.

MODERNIZACIJA GOTSKOG HORORA U DELU EDGARA A. POA govori o gotiku pre i posle Poa. Poovo delo se stavlja u kontekst tradicije gotske proze i prikazuje se kao prelomno u istoriji žanra. Njegov kopernikanski obrt sastoji se u tretmanu motiva čudesnog, odnosno u psihologizaciji fantastike, u uvođenju nepouzdanog naratora kao pripovedačke perspektive naročito pogodne za žanr posvećen sumnji i neodređenosti, i u uvođenju kratke priče kao najidealnije forme za estetsku nameru horora.

MESTO EMBROUZA BIRSA U TRADICIJI AMERIČKOG GOTIKA nastavlja se na rad o Pou, stavljajući Birsa u kontekst američkog gotika i Poove poetike kratke priče čiji je uticaj – uz sve tematske i idejne razlike između dvojice autora – i dalje neosporan.

LAVKRAFT: IZVAN OVOG UNIVERZUMA je esej posvećen delu H. F. Lavkrafta, najznačajnijeg i najuticajnijeg pisca horora u 20. veku. On se takođe stavlja na odgovarajuće mesto u tradiciji koju vrlo samosvesno nastavlja i unapređuje, počev od gotika preko Poa do sopstvenih savremenika. Lavkraft se prepoznaje kao još jedan "pesnika ponora", još dubljih i mračnijih od Poovih, i ističe se Novi svet Bogova i Monstruma koji je svojom osobenom mitologijom uneo u horor žanr i u popularnu kulturu. Pri tom se naročito ukazuje na značaj specifične obrade naučnofantastičnih motiva u horor pričama i na njegovo utemeljenje tzv. "telesnog horora".  

NEKROFILIJA - NEKAD I SAD se nastavlja na esej o Lavkraftu, ali sada ovog pisca upoređuje sa njegovim naslednicima. Kroz uporednu analizu klasične priče H. F. Lavkrafta i njene moderne obrade kod Popi Z. Brajt prikazuje se evolucija horor žanra u 20. veku. Žanr se otkriva kao vrlo prikladan i samosvestan način stupanja u dodir sa nekim od najbitnijih tendencija novog doba, pre svega kroz motiv autsajdera i moderne alijenacije.

POLITIKA TELA I ESTETIKA STRAHA govori o temi smrtnosti kroz ikonografiju mutiranog ili nakaznog tela, u pričama H. F. Lavkrafta i filmovima Dejvida Kronenberga. Pokazuje se da su motivi, teme, ideje, pa u mnogome i stilski postupci horor književnosti i horor filma – komplementarni. Estetika horor žanra, i njene implikacije pokazuju se na temama kakve su "telo kao užas u prozi H. F. Lavkrafta", i "onostran tela: filmovi Dejvida Kronenberga". Rad se okončava ukazivanjem na politiku žanra, i druge ideologije (marksizam, feminizam, psihoanaliza...).

VES KREJVEN I POSTMODERNI HOROR je prvi esej u knjizi koji je u potpunosti posvećen hororu na filmu. Postmoderni postupci se pokazuju zahvalnim delom strategije horor žanra. Esej takođe ukazuje na ulogu publike i njene svesti o žanrovskim konvencijama u recepciji horor filma.

ĐAVO ME JE NATERAO: SERIJSKI UBICA KAO DEMON je rad koji se bavi umetnički manje vrednim filmskim naslovima, značajnim za analizu određenih tendencija u američkom hororu s kraja 20. veka. Za razliku od prethodnih eseja, koji se bave vrhunskim autorima i delima, ovaj je posvećen nekolicini osrednjih i slabih filmova koji svojim pristupom ilustruju dekadenciju motiva Đavola i degradaciju tog metafizičkog entiteta na puku lokalnu pretnju zajednici u vidu serijskog ubice.

JAPANSKE PRIČE O DUHOVIMA je esej o najdominantnijem fenomenu u horor filmu s kraja 20. i početka 21. veka – japanskom hororu. Rad se usredsređuje na tematiku filmova o duhovima, i poseban naglasak stavlja na ključni film tog ciklusa, Krug (1998), kojeg sagledava u odnosu prema tradiciji kojoj pripada i koju nadograđuje. U radu se takođe ukazuje na kulturološke i idejne razlike između istočnjačkog i zapadnjačkog horora.

JEZIK DEMONIZACIJE NA PRIMERU ROMANA ZNAK SATANE je esej koji se takođe bavi umetnički slabim, ali konotativno zahvalnim predloškom – romanom Znak Satane Zorana Popovića. Ovaj rad analizira mehanizme demonizacije Drugog u okvirima popularne kulture a iz pozicije vladajućeg sistema vrednosti. Proučava se način na koji se kroz roman omladinske literature nameće određena ideologija i demonizuje ono što sa njom (navodno) nije u skladu. Leksika i idejnost ovog kriminalističkog romana sa elementima horora pripadaju diskursu 'moralne panike', pa se on posmatra u svetlu značenja koje tom terminu daje Kenet Tompson u studiji Moralna panika. Masovna kultura se pokazuje kao polje na kome se posebno očigledno razotkrivaju manipulativni potencijali jezika i književnosti stavljenih u službu samo naizgled ideološki 'naivnih' proizvoda kakav je jedan omladinski žanrovski roman.

Najzad, MRAČNI EROS U DELIMA ĐORĐA KADIJEVIĆA je rad koji se bavi motivima demonske žene i mračnog erosa u filmovima Leptirica, Devičanska svirka i Sveto mesto. Dela ovog pionira filmske fantastike i horora kod nas pokazuju se naročito zahvalnim za izučavanje potencijala srpskog horor filma, koji se u ovom radu ogleda u kontekstu izgrađenog, zrelog autorskog opusa Đorđa Kadijevića, čija se poetika u radu skicira.

Svaka cast  Ghoule, nadam se da ce knjiga doziveti bar jos nekoliko izdanja ...stvarno si zaghouljen igrac.

Unaprijed se veselim čitanju.  

jao bre, pilote babo, nisam znao da si tolko mlad i zelen!
pa gde si bre vido da se usred srbije pare šalju u koverti, u običnom pismu, pa još ničim uvijene i sakrivene?
još pre nego što sam otvorio belu kovertu, kroz nju sam video novčanicu od 50 din – i odma sam znao šta (ne)će biti unutra!
NARAVNO: od 500tice ni traga ni glasa – a čak ni ceduljica na kojoj piše VOZDRA nisam siguran dal je od tebe il od poštanskog službenika koga si ovako fino častio i omastio!

a lepo sam reko: žuta poštanska uputnica...

baš nemam sreće s babama i parama: tako mi je pre par godine baba jaga slala neke pare u koverti (ona ih čak kao malo i prikrila između 2 razglednice unutra): razglednice mi uredno uručene, al u kovertu ni žute banke!
a sad i pilot babo isto prošo, a i ja s njim!
ehhhh...

Važno je da ti je stigla ta ceduljica sa iskrenim pozdravom koji je glasio VOZDRA!, a koji je upućen iz centra duše (moje, naravno, a ne lopužine, jer on verovatno duše i nema čim krade od sirotinje!), pa stoga vredi više od svih novaca na svetu!



Šalu na stranu,

stvarno nemam veze sa životom, nisam ni pretpostavio da će neki drznik da otvori kofertu i mazne lovu, jebiga! Nemam čak ni pojma šta su te žute poštanske uputnice, nisam nikad slao pare poštom! Što ne reče, jebiga? Mislio si da ja znam, hehehe...

Dobro, nije šećer uvodu! Važno je da smo živi i zdravi! Obećavam da ću srediti za tih petsto kinti, čim budem bio pri parama, možda preko žute uputnice, a možda još bolje kad se vidimo naživo. Što je sigurno, sigurno je!

e, sad mi je lakše kad znam da je pozdrav ispisan na iscepanom deliću korice šešeljeve VELIKE SRBIJE došao iz TVOG srca, a ne srca poštara-kradova!

kad si već platio na mostu (lažnom cariniku) – nećeš plaćati opet na ćupriji, ali smisliću već neki način da te kinjim zbog ovoga.

pa kako da nabaviš knjigu koja se štampa u 300 primjeraka  


jedno pitanje: Da li je poglavlje o Krejvenu baš toliko potrebno? Baš mi nešto ne ide uz ostalu priču...

Quote from: "Albedo 0"jedno pitanje: Da li je poglavlje o Krejvenu baš toliko potrebno? Baš mi nešto ne ide uz ostalu priču...

ne razumem pitanje.

uostalom, to nije toliko poglavlje O KREJVENU, koliko se na primeru nekih njegovih filmova ispituju postmoderni postupci u kontextu žanrovskog filma, i njihova (ne)kompatibilnost sa žanrom horora.

naravno, ti si pisao knjigu, znaš bolje od mene o čemu si pisao.... samo .. can't put my finger on it... možda ako kažem(mada bolje da se ne hvatam za terminologiju) da mi ostala poglavlja zvuče kao da se bave tematikom, dok se ovo bavi narativom, samo kosturom priče.

Da li postmoderni horor donosi išta novo osim manipulacije toka radnje?... što je u stvari malo horor a mnogo postmoderna( a ovo je studija strave a ne postmoderne). Mislim da tu nema novog kvaliteta za horor, barem ga ja ne vidim, ako ga ti vidiš, onda bih sigurno to htio da pročitam, iako mi je Krejven bljak.

Krejven je uveo ironiju u horor, i to onda više nije horor. Tako je npr uništena gotika početkom 19. vijeka, kada su Stendal i Balzak ironično prišli romantizmu. Ironija je smrt.

Ironija je došla sa Vriskom, a nakon toga i legije sledbenika koje su tu ironijsku oštricu ublažili i obesmislili i tako se rodio neoslaher, ćorsokak savremenog horora. Ali Craven je ipak snimio odličan film kojim je ujedno i stavio tačku na čitavu priču, bar u umetničkom smislu. U komercijalnom smislu to je bio tek zarez na koji su mnogi čekali i tako je ta ironijska distanca poslužila (i nastavlja da služi) kao bedni izgovor mnogima koji nisu bili u stanju da osmisle čist horor. Međutim, mislim da se Ghoul u tom tekstu ne bavi (samo) Vriskom već i jednim drugim postmodernim Cravenovim filmom, a to je izuzetni New Nightmare koji je zapravo proizveo potpuno suprotan efekat, i umesto ironizacije horora tim filmom je Craven, i pored izražene samosvesti svog dela, uspeo da učini Fredija bar donekle ponovo strašnim i da ga na trenutak iščupa iz uloge pop-kulturnog horor-klovna u kojoj je godinama tavorio...

slažem se to za ironiju, ali moja teza - s kojom se ne moraš složiti, ali prvo pročitaj esej- jeste da su PM postupci u SCREAMu 1 i NEW NIGHTAMERu zapravo upotrebljeni tako da POJAČAVAJU umesto da UMANJUJU stravu...

btw gore bi trebalo da piše neoslasher tj. neoslešer, typo...

Quote from: "Ghoul"slažem se to za ironiju, ali moja teza - s kojom se ne moraš složiti, ali prvo pročitaj esej- jeste da su PM postupci u SCREAMu 1 i NEW NIGHTAMERu zapravo upotrebljeni tako da POJAČAVAJU umesto da UMANJUJU stravu...

Slažem se sa tom tezom i ovako na neviđeno tj. nepročitano, štata samo što se niko nije nadovezao na te filmove na pravi način...

ne umanjujem značaj postmodernih postupaka, ali meni je strašniji Lost higway(koji nije horor) od bilo kakvog Krejvena.

Dakle zavisi i koja postmoderna se koristi, ova ironična Krejvenova... nekako mi to nije to. Ona možda pojačava (kvantitativno), ali kvalitativno guši horor ironijom.

Npr, novi kvalitet koji donosi postmoderna u horor, a nije ironičan - dezorijentacija. Lavirint Umberta Eka, gdje izlaz ne postoji.

Quote...ali moja teza - s kojom se ne moraš složiti, ali prvo pročitaj esej- jeste da su PM postupci u SCREAMu 1 i NEW NIGHTAMERu zapravo upotrebljeni tako da POJAČAVAJU umesto da UMANJUJU stravu...

ovo je tvoja teza ili Andrew Tudor-a?

ne pamtim da sam čito nešto njegovo gde je reko nešto slično ovome, tako da... jeste, to je teorija koja je moja, čiji sam autor ja, ja je posedujem, ja sam njen vlasnik, izmislio sam je ja pa ja pa ja i niko drugo do mene, i izneo sam je u textu koji sam napisao sam samcit samo ja, dakle teorija je skroz MOJA!  

Prolazih pored faksa, te svratih u onu knjizaru do njega, i doista - Ghoulova knjiga u izlogu. Odlucih da je kupim kak' Bog miluje, puna cena bez popusta, poklona i slicnih trica. Prvi utisak, pre nego sto je otvorim - naslovna strana: crni mermer kul, lobanja ok, ono gore zeleno s crnim slovcima - fuj.    To be continued.

Quotene pamtim da sam čito nešto njegovo gde je reko nešto slično ovome, tako da... jeste, to je teorija koja je moja, čiji sam autor ja, ja je posedujem, ja sam njen vlasnik, izmislio sam je ja pa ja pa ja i niko drugo do mene, i izneo sam je u textu koji sam napisao sam samcit samo ja, dakle teorija je skroz MOJA!

onda si zadocnio sa teorijom. tekst je:
Andrew Tudor: "From Paranoia to Postmodernism? The Horror Movie in Late Modern Society", in: Steve Neale (ed.): Genre and Contemporary Hollywood, BFI, London, 2002, str. 105-116
nisam čitao tvoj tekst, a koliko sam shvatio u njemu pišeš o postmodernom u Krejvenovom New Nightmare-u i Scream-u i konstatuješ da "citatnost" u ovim filmovima povećava osećanje straha kod publike. to su i Tudorevi zaključci i upravo u centralnom delu svog eseja analizira ova dva film u okviru šire rasprave gde relativizuje sam termin postmoderni horor.

Quote from: "rade"onda si zadocnio sa teorijom. tekst je:
Andrew Tudor: "From Paranoia to Postmodernism? The Horror Movie in Late Modern Society", in: Steve Neale (ed.): Genre and Contemporary Hollywood, BFI, London, 2002, str. 105-116

niko nije zadocnio, tjudor i ja smo to pisali istovremeno, samo su meni malo zakasnili s objavljivanjem: elem, text pisan krajem 2002. izašao mi je u SVESKAMA u leto/jesen 2003. a po broju strana vidim da je moj, ako ne bolji, a ono sigurno duži i opširniji!

to je taj esej, samo sada malo očišćen i sređen, ali sa osnovnim tezama netaknutim iz 2002.

ipak, hvala na hintu, pogledaću prvom prilikom šta je tjudor reko te dal se i koliko slažemo. ako imaš u nekom priručnom obliku ovaj text, javi se na pm da nešto organiziramo u tom smislu.

Quote from: "Albedo 0"ne umanjujem značaj postmodernih postupaka, ali meni je strašniji Lost higway(koji nije horor) od bilo kakvog Krejvena.

Albedo! pa ti nisi obavešten?!
Lost higway JESTE horor!
ne čist, naravno: to je po-mo horror za XXI vek, a 'čisti' su danas samo još oni najgeneričkiji bioskopski + direct to dvd crap – ali LH ti je film koji se, ma koliko bio zagledan u budućnost, zapravo vraća onom korenu sa koga su se prvobitno horror i noir račvali, i ide baš na samu račvu (straight for the crotch!), i maltene obesmišljava podelu između ova 2 srodna žanra pokazujući da su oni umnogome jedno te isto (iskazano na donekle različite načine), i tematski i stilski.

hm, ja nisam posmatrao LH kao horor, sigurno da je zajeban, ali bas horor.... mogu da prihvatim da je film na račvi, ali ja ga posmatram pre svega kao Linčovu obradu Detour-a

U tom slučaju, da se primijetiti da je kod Linča sama postmoderna - horor. Ne povećanje strave, već sama strava.

u DANAŠNJIM večernjim novostima, U KULTURNOM DODATKU, na celoj strani, odlomak/najava STUDIJE STRAVE.

IMATE I ONLAJN, OVDE:

http://www.novosti.rs/upload/documents/dodaci/2008/oktobar/kd1008-online.pdf

U poslednje vreme slabo pratim ovaj forum, nema se vremena   , tek povremeno pogledam ponesto na preskok. Ovo zvuci BAS interesantno. Gde se ta tvoja knjiga moze nabaviti, Ghoule?

Quote from: "Bilja"U poslednje vreme slabo pratim ovaj forum, nema se vremena   , tek povremeno pogledam ponesto na preskok. Ovo zvuci BAS interesantno. Gde se ta tvoja knjiga moze nabaviti, Ghoule?

hvala na interesovanju:
ima svakako kod izdavača, MALOG NEMA, http://www.malinemo.co.yu/, ima još nešto malo kod autora (tj mene), i reče mi neko da je kupio u knjižari na stud. trgu u Bg, A. BJELIĆ se valjda zvaše.

pitaću izdavača gde još ima.

ja sam je vec procitao, o utiscima kad se vratim sa posla.

Dakle, kao sto rekoh knjigu sam procitao, izgleda prvi. Molio bih da se zapisnicki konstatuje da sam STUDIJU STRAVE citao sa povisenom telesnom temperaturom, sto daje posebnu draz i sasvim jednu novu dimenziju, s obzirom da sam se nalazio svega nekoliko bednih stepeni udaljen od Smrti, te ovaj metod citanja toplo preporucujem.

Generalno gledano knjiga mi se dopada. Kao  FAUST i U  BRDIMA i STUDIJA STRAVE je sadrzajna, informativna , edukativna. Doduse, pomalo  cudno koncipirana. Prvih osam eseja cine smislenu celinu i komotno mogu da cine nekakav udzbenik ili bar prirucnik o stvarima stravicnim. Ostalih pet eseja su manje-vise nespojivi/neuklopivi sa prvim delom knjige, a i razlicitog su kvaliteta. Esej o Vesu Krejvenu je odlican. Prikaz pod brojem 10 mi je najlosiji deo knjige, po meni nepotreban i blizi je Ghoulovom izrazavanju na forumu. Pisanije o japanskom hororu mi je znacajno jer sam slab poznavalac azijatske kinematografije. Esej pod brojem 12 govori o knjizi koju nisam citao, ali primarijus obducent dolazi do punog izrazaja. S obzirom da sam U BRDIMA citao, poslednji esej ne toliko zanimljiv za mene.

Nakon tri procitane Ghoulove knjige donosim sledeci zakljucak: ono sto Ognjanovica izdvaja od veceg broja kriticara sa cijim se prikazima susrecem na netu ili u stampanim medijima je sto ima knjizevnost za temelj,sto  nema nepotrebnog palamudjenja, apstrakcija. Kod mnogih autora se mogu videti pozajmice iz blistavih filozofskih sistema, ali je to tako konfuzno napisano, da se stice utisak da oni nisu ni shvatili ono o cemu pisu.

Ghoul se ovom knjigom pridruzio onim autorima cije filmske prikaze najvise volim da citam, a to su :Munitic, Pajkic, Tirnanic.

Ghule nastavi ovako. Nadam se da ce preostalih 299 primeraka STUDIJE STRAVE doci u prave ruke.

ajd uzdravlje

Quote from: "Alexdelarge"Prikaz pod brojem 10 mi je najlosiji deo knjige, po meni nepotreban i blizi je Ghoulovom izrazavanju na forumu.

eh, možeš isterati ognjanovića iz ghoula, ali ne možeš isterati ghoula iz ognjanovića!

(but seriously: da, slažem se da taj esej o ser. ubicama i 'đavolu' nije toliko zanimljiv niti tako dobro napisan kao ostalih 12, uostalom, to je fragment, poglavlje, nije zaokružen kao ovo ostalo.)

U mom primerku se umesto lista na kome su 67. i 68. strana nalazi list na kome su 187. i 188. Taj isti je ponovljen kasnije, tamo gde mu je mesto, a ovog prvog izgleda da nema. Tako da sam lisen kraja eseja o ranom i poznom gotiku.  

Quote from: "Father Jape"U mom primerku se umesto lista na kome su 67. i 68. strana nalazi list na kome su 187. i 188. Taj isti je ponovljen kasnije, tamo gde mu je mesto, a ovog prvog izgleda da nema. Tako da sam lisen kraja eseja o ranom i poznom gotiku.  

U primercima koje ja imam nisam našao tu grešku – ipak, za slučaj da vas zadesi baš takav primerak (a siguran sam da ih nema mnogo – i da će jednom baš oni vredeti na aukcijama grdne pare!), evo texta koji je na str. 67-68.


Ono što je očigledno u romanima i kratkim pričama poznog gotika jeste izraženo i nedvosmisleno prisustvo natprirodnih motiva. Nemoguće je napraviti potpun i definitivan spisak svih tema (i njihovih varijacija) relevantnih za gotski horor, ali gotove sve ključne motive nalazimo u 'Listi primarnih ideja koje motivišu moguće horor priče' koju navodi H. F. Lavkraft u svom kratkom eseju 'Beleške o horor prozi' (Notes on Weird Fiction).1) Evo nekih od njih: objektivizacija proizvoda mašte, metempsihoza (seoba duša), (posthumni) povratak duha, posthumni povratak tela (vampir ili zombi), nasledno pamćenje, abnormalna vizija budućnosti, prispeće tuđinskog stvora u naš svet, demon prizvan ritualom, demon-čuvar nekog mesta, zle sile (duhovi) fokusirane na neko mesto (najčešće kuću), opipljiv uticaj u nekoj kući ili grobnici, iskopavanje arheoloških užasa, itd. Nikakva intervencija na nivou zapleta ne raspršuje fantastičnost ovih motiva njihovom racionalizacijom: u visokom gotiku, vampiri su zaista vampiri, a ne ljudi maskirani u njih kako bi nekoga zaplašili.
     Iz svega rečenog jasno se može videti da je tek u prvim decenijama XIX veka gotik zaista sazreo, s jedne strane odbacivši beživotne konvencije sentimentalnosti, romanse, 'zdravog razuma' i 'dobrog ukusa' karakteristične za rani gotski roman, a s druge napajajući se istom onom energijom koja je u to vreme pothranjivala engleski romantizam. Likovi postaju istančaniji i psihološki zasnovaniji nego što su bili u ranom gotiku, a zapleti se okreću preispitivanju smisla čovekovog postojanja u svetu kojim, umesto dobrog boga, kao da vladaju mračne sile, Zlo i nepravda. 2) Potencijali ovog žanra, do tada skriveni u gotskim konvencijama, postaju očigledni i istinskim umetnicima, a ne samo drugorazrednim piscima kakvi su, da budemo potpuno iskreni, gotovo svi predstavnici ranog gotika. Tako, u prvoj polovini XIX veka, gotski horor pored već pomenutih Bajrona i Šelija, pišu imena kakva su Edgar Alan Po, E.T.A. Hofman, Natanijel Hotorn, Teofil Gotje (Theophile Gautier), Onore de Balzak (Honore de Balzac), Gogolj (V.I. Gogol) i Emili Bronte (Emily Bronte). To je period kada se motivi fantastike po prvi put u istoriji književnosti obrađuju sa tolikim intenzitetom i rasprostranjenošću, od Rusije preko Evrope sve do Amerike. U oblikovanju horor žanra kao i u njegovom sazrevanju uloga elemenata fantastike bila je od izuzetnog značaja, što se vidi i u oblicima koji su 'nasledili' pozni gotik i predstavljali narednu fazu u razvoju horora tokom XIX veka, kroz tzv. 'priče o duhovima' (eng. ghost stories)...

1) Lovecraft, H. P. 'Notes on Weird Fiction', in: H. P. Lovecraft, Collected Essays Volume 2: Literary Criticism, Hippocampus Press, New York, 2004, pp. 169-173. Već je pomenuto da je Lavkraft koristio termin 'weird fiction' za vrstu proznih dela sa dominantnim natprirodnim motivima i sa izazivanjem jeze i straha kao glavnim ciljevima, pa je stoga, u ovom radu, taj termin prevođen kao 'horor proza'.  Doslovni prevod ('neobična proza') ne ukazuje ni na kakvu jasnu kategoriju u srpskoj teoriji, a iz konteksta je jasno da se pojam odnosi samo na jezive, zastrašujuće oblike 'neobičnih' priča, dakle: na horor, a ne na fantastiku u širokom smislu.

2 Zbog toga, i pored brojnih sličnosti sa predstavnicima romantizma, dela gotskog horora od njih suštinski odstupaju u krajnjim implikacijama svog svetonazora, koji je sumorniji po pitanju čovekove pozicije u univerzumu, i njegove moći da prevlada svoja ograničenja.

O, blagodarim, blagodarim.

Usput, jel' moze ealboracija oko Bajrona i Shelija - koja od njihovih dela bi spadala u gotski horor?  

Quote from: "Father Jape"Usput, jel' moze ealboracija oko Bajrona i Shelija - koja od njihovih dela bi spadala u gotski horor?  

šeli je sa 17 god. napisao gotski roman ZASTROZZI (pre nego što se nasmeješ na taj uzrast i otpišeš kao 'mladalačku igrariju' seti se koliko je MERI šeli imala kad je pisala FRANKENŠTAJNA - koga joj je takođe dorađivao i dopisivao mužić).

jaki elementi gothica postoje u bajronovim spevovima MANFRED i LARA (valjda i GIAOUR, to nisam čito) a čini mi se da je i on napiso neki minorni gothic romačić, ne mogu sad da proveravam...

kad već pitaš, evo zabavnog vikipedija entrija o šelijevom romanu:

Zastrozzi: A Romance is a gothic novel by Percy Bysshe Shelley first published in 1810 in London by G. Wilkie and J. Robinson. The first of Shelley's two early, gothic novels, it outlines his atheistic worldview through the villain Zastrozzi[1] and touches upon his earliest thoughts on irresponsible self-indulgence and violent revenge.

Shelley wrote Zastrozzi at the age of seventeen[2] while attending his last year at Eton College[3], though it was not published until later in 1810 while he was attending Oxford University College[4]. The novel was Shelley's first published prose work.

In 1977, Canadian playwright George F. Walker wrote a successful play called Zastrozzi: Master of Discipline. The play was based on a plot summary of the Shelley novel, but in and of itself was something "rather different from the novel," in the author's words. In 1986, Channel Four Film in Britain produced a four-part mini-series of the Shelley novel Zastrozzi, adapted by David Hopkins.

   
Plot outline

Zastrozzi is about obsession, revenge, and the agony of unrequited love. Zastrozzi first kidnaps Verezzi and imprisons him in a dungeon. Bernardo and Ugo and Bianca guard him. Zastrozzi seeks revenge against Verezzi to avenge his mother. Matilda, the Contessa di Laurentini, is obsessively in love with Verezzi. Verezzi, however, is in love with Julia. Ferdinand is a servant to Matilda. Zastrozzi manipulates Matilda to destroy Verezzi. He exploits Matilda's obsessive love for Verezzi to destroy them both.

Zastrozzi is a complex psychological thriller. The story is not a simple tale about good versus evil. Zastrozzi goes beyond good and evil. Pietro Zastrozzi is a precursor of the works of Fyodor Dostoyevsky and Friedrich Nietzsche. Zastrozzi is a precursor of Rodion Raskolnikov of Crime and Punishment and Also Sprach Zarathustra. He is a superman who dismisses ordinary morality. He is an atheist for whom all is permitted. Zastrozzi is a demi-god, an assassin, who creates his own values and laws and morality.

The novel is also about forgiveness. Matilda forgives and is able to find serenity. Pietro Zastrozzi is obsessed and consumed by revenge until it destroys both him and Matilda. The novel is about good and evil but ultimately transcends them.

Zastrozzi is a tale of pure horror. Zastrozzi is not satiated to kill merely the body. He seeks to kill the soul. Death is not the worst that can happen. He keeps Verezzi alive to be able to inflict unspeakable tortures on him and to terrorize and to manipulate him. Zastrozzi seeks to punish not only the alleged wrongdoer, but to punish their progeny as well. Ironically, Verezzi and Zastrozzi may have had the same father. Verezzi is his brother. Zastrozzi seeks revenge against his own father, his human Creator. It is a revolt against God. Zastrozzi is angry with God and seeks to create his own reality, his own world. He becomes a god himself. The inquisition has no terrors for him. Death has no terror for him. He creates his own values and morality. He can do whatever he wishes with other human beings. He decides their fate, whether they will live or die. Zastrozzi reaches the limits of human horror and depravity and terror.

Man rejects God and becomes a god himself. God is dead. This theme was later central to the Gothic novel Frankenstein by Shelley's wife Mary Shelley. Percy Bysshe Shelley wrote the preface (although he is uncredited) to that novel in 1818 published anonymously and according to John Lauritsen in The Man Who Wrote Frankenstein (2007), Percy Bysshe Shelley was the real author of Frankenstein. At the very least, Percy contributed major portions to that novel which shows his influence on every page. He made many "corrections" and additions to the original manuscript of Frankenstein, contributing at least 4,000 words to the manuscript.

Percy Bysshe Shelley was a revolutionary visionary and firebrand who pushed the boundaries in literature and in his life. Zastrozzi reflects his artistic vision. The themes and central ideas of Zastrozzi are ones that would reappear. Zastrozzi is an unfairly overlooked and ignored Gothic horror masterpiece by one of the greatest Romantic writers.

In 1811, Shelley wrote a follow-up novel to Zastrozzi called St. Irvyne; or, The Rosicrucian: A Romance, published by John Joseph Stockdale, 41 Pall Mall, in London, which relied more on the supernatural than did Zastrozzi, which was imbued with Romantic realism. Wolfstein is the main character in St. Irvyne. A chapbook of the novel was published by J. Bailey in London entitled Wolfstein; or The Mysterious Bandit circa 1815. Stockdale republished the novel in 1822 with a new title page. Shelley tackles many of the major themes in Romanticism and the Gothic novel: the conflict between good and evil, revenge, immortality, the Faust legend, alchemy, and the supernatural. The Rosicrucian Order was a medieval secret sect which sought to reform mankind. The Rose Cross sect was associated with alchemy, the elixir of life, and the Philosopher's Stone. The Rosicrucians were scientists who wanted to find the secret of immortality, the elixir vitae, and a way to create gold. Shelley ties this sect to the Faustian legend. Wolfstein is a wanderer who attempts suicide during a violent storm in the Alps near Geneva. He is found by monks carrying a corpse in a torch-light procession. They revive him. Bandits then attack them. Wolfstein, however, decides to join the bandits and goes to their underground cave hideout. The bandits, led by Cavigni, abduct Megalena de Metastasio and kill her father, an Italian Count. Wolfstein eventually escapes with Megalena. Like Faust, Wolfstein faces temptation and inner conflict in his struggle between good and evil, between right and wrong.

The theme of St. Irvyne is man's quest to unveil "the latent mysteries of nature", to find the secret of eternal existence. Ginotti through experimentation is able to find a formula for eternal life, for immortality. He seeks to impart this secret to Wolfstein. When man attempts to uncover the secrets of nature, disaster, tragedy, and death result.

Zastrozzi, St. Irvyne, the chapbook Wolfstein (1815-18), The Coliseum (1817), Una Favola (A Fable), written in Italian, A True Story (attributed to him) from the 1820 Indicator by Leigh Hunt, which is almost identical to the poem The Sunset (1816), The Elysian Fields: A Lucianic Fragment, which presents fictional fantasy with political commentary, and The Assassins (1814), an unfinished novella about a morality-driven sect of zealots determined to kill the tyrants and oppressive dictators in the world, constitute the major fictional prose works of Shelley. Shelley also wrote the preface and contributed to the Gothic novel Frankenstein (1818).

Zastrozzi has remained popular and is available in several paperback editions, was adapted as a play in the 1970s, and made into a TV mini-series in the 1980s. The novel was reprinted in the 1839 Romancist and the 1880 and 1888 Shelley prose collections.

Pa jel Redklif-ova muško il žensko?

Quote from: "Alex"Pa jel Redklif-ova muško il žensko?

svašta!
žensko.
što?
i kakve sad ona veze ima sa šelijevima?