ZNAK SAGITE — više od fantastike — edicija, časopis, knjižara...

Evo još malo Skalopovog epigona, Džozefa Štiglica:

Cena nejednakosti 

Quote
Zašto esktremna nejednakost ne odgovara ni bogatima
Počnimo utvrđivanjem osnovne premise: nejednakost se u Americi širi već decenijama. Svi smo svesni činjenice. Da, postoje neki na desnici koji negiraju ovu stvarnost, ali ozbiljni analitičari širom političkog spektra to prihvataju kao nespornu činjenicu. Neću ovde izvoditi  sve dokaze, izuzev što ću reći da je jaz između 1 posto i 99 posto  ogroman kad u obzir uzmemo lična primanja, a još veći u širem smislu bogatstva, to jest, u smislu akumuliranog kapitala i druge imovine. Razmislite o porodici Volton: šest naslednika Volmart carstva poseduju zajednički bogatstvo od nekih 90 milijardi dolara, što je ekvivalentno onim s čim raspolaže 30 posto američkog društva na dnu. (Mnogi na dnu imaju nula ili negativnu neto vrednost, osobito nakon stambenog debakla.)
Voren Bafet je to tačno pisao kad je rekao: "U poslednjih 20 godina odvija se rat klasa i moja klasa je pobedila".
Dakle, rasprava se ne vodi oko te bazične činjenice da se nejednakost povećava. Debata se vodi oko toga šta to zapravo znači za društvo. Sa desnice povremeno čujete da je nejednakost zapravo dobra: uporedo sa povećanjem bogatstva bogatih, i ostali slojevi društva takođe se penju na lestvici bogatstva (dakle svi dobijaju). To je netačno: dok bogati Amerikanci postaju sve bogatiji, većina Amerikanaca, na samo oni na dnu, ne uspevaju da zadrže životni standard koji su imali, a kamoli da održe korak (sa tempom bogaćenja bogatih). Tipičan zaposleni muškarac danas zarađuje isto koliko je zarađivao jednu trećinu veka ranije.
S leva se u međuvremenu širenje nejednakosti vrlo često svodi na apele za jednostavnu pravdu: zašto bi manjina bogatih imala toliko mnogo kad toliko mnogo ljudi nema gotovo ništa? Nije teško videti zašto je to tako. U vremenu u kojem je tržište dominantna sila, a pravda samo jedno dobro koje se može kupiti i prodati takav argument (jednostavne pravde) lako se može obezvrediti tvrdnjom da je ovde reč samo o osećanju milosrđa.
Stavite osećanja na stranu. Postoje dobri razlozi zašto bi plutokrati trebalo da vode računa o nejednakosti  - čak i ako pritom misle samo o sebi.
Bogati ne postoje u vakuumu. Njima treba društvo koje funkcioniše da bi održali svoju poziciju. Društva u kojima je nejednakost prevelika ne funkcionišu efikasno i njihove ekonomije nisu ni stabilne, niti održive. Dokazi koje nam daje istorija i iskustvo iz mnogih delova sveta danas, su nedvosmisleni: u nekom trenutku kad nejednakost dostigne neodrživi nivo započinje spiralno kretanje naniže – celo društvo klizi ka nefunkcionalnosti, a kad društvo postane disfunkcionalno, čak i bogati plaćaju visoku cenu takvog stanja.
Dopustite mi da izložim nekoliko razloga zašto je to tako.

Problem potrošnje
Kada neka interesna grupa ima previše moći, ona uspeva da nametne one politike koje povećavaju njenu moć na kratak rok, ali ako gledamo duži vremenski horizont, ne pomažu društvu. To je ono što se dogodilo u Americi kada je u pitanju politika poreza, regulatorna politika i politika javnih investicija. O tome šta su posledice kanalisanja ekonomskih dobitaka u prihode i ukupnu imovinu samo u jednom smeru lako je izvući zaključke ako razmotrimo prosečnu potrošnju jednog prosečnog domaćinstva, što je jedan od motora rasta američke ekonomije. Nije slučajno da su razdoblja u kojima je najveći broj Amerikanaca imao veći neto dohodak, dakle kada je nejednakost smanjivana (delom kao rezultat progresivnog oporezivanja), to istovremeno bili i periodi kada je američka ekonomija najviše rasla. Kao što nije slučajno da je sadašnjoj recesiji, poput Velike depresije, prethodilo veliko povećanje nejednakosti.
Kada se previše novca koncentriše na vrhu društva, prosečan Amerikanac počinje manje da troši, ili će prestati manje da troši u nedostatku nekog veštačkog podsticaja da to čini. Premeštanje novca od dna ka vrhu smanjuje ukupnu potrošnju jer bogate osobe potroše, kao deo svog bogatstva, manje nego što bi potrošili oni sa manjim primanjima (da je taj deo bogatstva prenesen na njih).
U našoj mašti, to ne izgleda uvek tako, jer je potrošnja bogatih veoma jasno vidljiva. Dovoljno je samo pogledati fotografije na poslednjim stranama Vol Strit Žurnala, i kuće koje se nude na prodaju. No, taj fenomen (da bogati troše manje nego što bi trošili siromašniji) počinje da zadobija smisao kad se malo pozabavite matematikom. 
Razmislite o nekome ko je kao Mit Romni (predsednički kandidat republikanaca na predstojećim izborima), čiji je prihod u 2010. bio 21,7 miliona dolara. Čak i ako bi Romni odlučio da živi i mnogo raskalašnijim stilom, on bi u jednoj tipičnoj godini potrošio samo deo te sume za sopstveno i izdržavanje svoje žene i nekoliko njihovih kuća. Ali uzmite istu količinu novca i razdelite je na 500 ljudi, recimo, u obliku nekog prosečnog prihoda po radnom mestu od 43.400 dolara i videćete da će gotovo sav novac koji bude dobijen, biti i potrošen.
To je jednostavno tako i ništa tu zakonitost ne može izmeniti: što više novca ostaje koncentrisano na vrhu, to je agregatna tražnja više u padu. Osim ako se nešto drugo ne desi putem intervencije (redistribucije bogatstva), ukupna tražnja u privredi će biti manja od njene ponude, a to znači da će rasti nezaposlenost, a to će potom, u krug, dovesti do novog obaranja potrošnje. U 1990-ima  se to ,,nešto drugo" (što je uticalo na redistribuciju) dogodilo u smislu sloma dot koma. U prvoj dekadi 21. veka, to je balon na tržištu nekretnina. Danas je jedini izlaz, usred duboke recesije, da se poveća državna potrošnja a to je upravo ono što bi oni na vrhu voleli da zaustave.

Rentni problem
Ovde moram da pribegnem malo ekonomskijem žargonu. Reč "najam/renta" je izvorno korišćena i još uvek jeste, da opiše prihod koji neko primi zauzvrat za korišćenje svoje zemlje – to je dakle povraćaj dobiti na temelju vlasništva, a ne na osnovu nečijeg rada ili proizvodnje. To je prihod po svojoj prirodi, sasvim drugačiji od plate koja podrazumeva naknadu za rad koji isporučuju radnici. Izraz "renta" je tokom vremena proširen i na sticanje monopolskih profita – dakle zarade koju neko ostvaruje samo zato što je u monopolskom položaju. S vremenom, značenje ,,rente" je dodatno prošireno na druge vrste vlasničkih potraživanja. Ako je vlada na primer dala nekoj firmi isključivo pravo za uvoz određene količine određene robe, kao što je šećer, ekstra zarada koju je ta firma dobijala zahvaljujući ovom ekskluzivnom pravu nazvana je  kvotna renta.
Sticanje prava na neko rudno blago ili kopanje ruda je takođe oblik rente. Povlašćen poreski tretman za posebne interese takođe konstituiše ,,rentu". U širem smislu, "traženje rentnog dobitka" predstavlja način na koji mnogi na našoj političkoj sceni pomažu bogatima da se bogate na račun drugih, uključujući tu i transfere i subvencije iz budžeta i donošenje takvih zakona koji smanjuju konkurenciju na tržištu i omogućavaju direktorima velikih preduzeća da prisvoje disproporcionalno veći deo prihoda kompanije ili kompanijama da se bogate, uništavajući pritom životnu sredinu. Veličinu "korupcijske rente" u našoj ekonomiji teško je kvantifikovati, ali je sasvim jasno da je ona ogromna.
Pojedinci i korporacije koji imaju korist kao ,,uživaoci rente" bogato su nagrađeni. Finansijska industrija, koja sada u velikoj meri funkcioniše kao tržište spekulacija a ne kao oruđe za podsticanje stvarne produktivnosti u ekonomiji, je sektor ,,uživalaca rente" par excellence. Ova renta nadilazi samo područje spekulacije. Finansijski sektor takođe uživa rentni prihod na bazi svoje dominacije nad sredstvima za plaćanje – na primer preko ogromnih zelenaških taksi na debitne i kreditne kartice – a takođe i na bazi manje poznatih naknada koje naplaćuju trgovcima, a koje oni opet prenose na leđa kupaca.
Novac koji se isisava od srednje klase i siromašnih kroz predatorsko pozajmljivanje novca (kredite sa ekstremno visokim kamatama) takođe se može smatrati oblikom rente. Poslednjih godina, finansijski sektor je učestvovao sa 40 odsto u ukupnom profitu korporacija.
Ovi profiti nisu doprineli rastu ukupnog bogatstva, niti su ga bar delimično podstakli. Kriza je pokazala kako takvo ponašanje može da napravi pustoš u ekonomiji. U privredi u kojoj postoje mnogi ,,uživaoci rente" kao što je postala naša, privatni prihodi i prihodi društva nisu u međusobnoj vezi, naprotiv.  U svom najjednostavnijem obliku, u ekonomiji u kojoj su dominantni ,,uživaoci rente" te rente ne predstavljaju ništa drugo nego redistribuciju jednog dela bogatstva društva, ,,uživaocima rente". Veliki deo nejednakosti u našem društvu je rezultat ove preraspodele kroz ,,rentu" koja faktički omogućava da se prihodi onih sa dna, redistribuiraju onima koji su na vrhu.
No, to ima i šire ekonomske konsekvence: borba za sticanje rente je u najboljem slučaju aktivnost sa nultim efektom. Traženje rente ne doprinosi rastu bilo čega. Nastojanja koja su usmerena na dobijanje većeg udela u kolaču ne utiču na veličinu kolača. I još gore od toga: postojanje rente iskrivljava alokaciju resursa i slabi privredu. To je centripetalna sila: napori onih koji bi želeli da postanu uživaoci rente je toliko jaka da se sve više energije usmerava na to, na račun svega ostalog. Zemlje bogate prirodnim resursima su najeklatantniji primeri društava u kojima su dominantni uživaoci rente. Mnogo je jednostavnije postati bogat na onim mestima gde neko sebi može da obezbedi eksploataciju nekih resursa, nego na onim mestima gde se profit može stvarati samo na osnovu proizvodnje roba i usluga koje su ljudima potrebne i povećavati produktivnost. To je razlog zbog kojeg su te ekonomije (sa velikim resursima) postigle malo iako rasplažu ogromnim bogatstvima. Lako je rugati i reći: Mi nismo Nigerija, nismo Kongo. Ali princip funkcionisanja renti  je isti.

U nepravičnom društvu ljudi nisu zainteresovani ni da rade ni da glasaju
Ljudi nisu mašine. Da bi vredno radili, moraju da budu motivisani. Ako smatraju da su nepravedno tretirani, to ih teško može podstaknuti da rade više. To je jedno od ključnih pravila moderne ekonomije rada, sažete u tzv teoriji efikasnosti plata koja kaže da to kako preduzeća tretiraju svoje zaposlene – i između ostalog koliko ih pravično nagrađuju – utiče na produktivnost. Tu teoriju je pre gotovo čitavog veka razradio veliki ekonomista Alfred Maršal, koji navodi da je "visoko plaćeni rad najčešće i efikasan". Zaista ovo nije samo teorija, to je zaključak do koga se došlo na osnovu nebrojeno mnogo ekonomskih eksperimenata. I dok se ljudi uvek spore oko toga šta tačno znači ,,pravičan", postoji rastući osećaj u Americi da je trenutna razlika u prihodima, i način na koji se preraspodeljuje bogatstvo u celini, duboko nepravedno.
Niko ne spori bogatstvo onima koji su transformisali našu ekonomiju – pronalazačima kompjutera ili pionirima biotehnologije. No, izuzev nekolicine, to nisu ljudi koji su na vrhu piramide naših najbogatijih članova društva. Umesto toga, na tom mestu su ljudi koji su zahvaljujući tome što su uživaoci neke rente, na ovaj ili onaj način, dospeli na ovo mesto. I većini Amerikanaca, to se čini nepravednim.
Ljudi su bili iznenađeni kada je finansijska kuća MF Global, iznenada bankrotirala prošle godine, ostavljajući hiljade žrtava kao rezultat takvih poslovnih poteza zbog kojih će neke možda biti kvalifikovane i kao kriminal, ali imajući u vidu skoriju istoriju Vol Strita, sumnjam da bi ljudi bili iznenađeni da čuju da nekoliko rukovodilaca MF Global i dalje dobijaju svoje bonuse.
Kada direktori poduzeća tvrde da plate moraju biti smanjene ili da će morati da dođe do otpuštanja da bi firme mogle da budu konkurentne na tržištu, a istovremeno povećavaju svoje prihode, zaposleni s pravom smatraju da je to nepravično. To ima uticaja i na njihovo angažovanje na poslu, lojalnost preduzeću i njihovu spremnost da ulažu u budućnost takvog preduzeća. Raširen osećaj zaposlenih u Sovjetskom Savezu da su bili loše tretirani baš na takav način – da ih iskorišćavaju direktori koji žive na visokoj nozi, odigrao je veliku ulogu u stvaranju pukotina u sovjetskoj ekonomiji, i u konačnom raspadu te države. Kao što kaže jedan stari vic iz sovjetske ere: "Oni se pretvaraju da nas plaćaju, a mi se pretvaramo da radimo."
U društvu u kojem se nejednakost širi, pravičnost se ne tiče samo plata, dohotka i imovine. To je daleko šire rasprostranjeno osećanje. Da li ja imam učešća u tome na koji se način društvo razvija, ili ne? Da li i ja imam koristi od načina na koji se troši društveno bogatstvo, ili ne? Ako je odgovor glasno ,,ne", to onda vodi ka opadanju motivacije koja će se ekonomski osetiti u svim aspektima života društva.
Za Amerikance jedan ključni aspekt pravičnosti je mogućnost da svako ima svoju priliku da uspe: svako bi trebalo da ima svoju šansu da ostvari "američki san". Nešto od tog uverenja da svako može da se od dna popne na sam vrh je mit, ali statistika pokazuje jednu mnogo goru sliku: u Americi, izgledi da se neko popne na vrh, pa i u sredinu piramide, sa dna ili iz nižeg imovinskog stratuma su manji nego u bilo kojoj zemlji zapadne Evrope ili drugih razvijenih industrijskih zemalja.
Oni na vrhu u SAD, mogu smatrati više nego utešnim saznanje da su njihove šanse da sa vrha skliznu naniže u Americi znatno manje nego drugde u svetu.
Postoje mnogi troškovi nedostatka mobilnosti na gore. Veliki broj Amerikanaca ne živi u skladu sa svojim potencijalnim mogućnostima, i zato gubimo naše najveće dobro, talenat. Uporedo sa tim što polako razumevamo šta nam se događa, doći će do erozije identiteta, odnosno načina na koji Ameriku vidimo kao jednu zemlju koja neguje pravičnost. To će imati svoje direktne ekonomske posledice, ali i one indirektne, a to je slabljenje onih veza koje nas povezuju kao naciju.

Problem nepoverenja
Jedna od zagonetki moderne političke ekonomije je zašto bi se neko uopšte trudio da glasa. Vrlo malo ljudi se na izborima pojavljuje tek tako. Postoji trošak glasanja – nijedna država ne kažnjava one koji ostanu kod kuće, ali treba i vremena i truda da se na izbore izađe i od toga izgleda kao da nikad nema koristi. Moderna politička i ekonomska teorija pretpostavljaju postojanje racionalnih, lično zainteresovanih aktera.
Na temelju toga, velika je misterija zašto bilo ko glasa. Odgovor je da smo bili zavedeni pojmovima "građanske vrline." Imamo odgovornost da glasamo. No, osećanje građanske vrline je krhko. Ako postoji uverenje da je politički i ekonomski sistem zakrečen, pojedinci će se vrlo brzo smatrati oslobođenim obaveze glasanja. Kada se taj društveni ugovor naruši, kad poverenje između vlade i njenih građana oslabi, razočaranje, neangažovanje i još gore od toga će ubrzo uslediti. U Sjedinjenim Državama danas, i u mnogim drugim demokratskim državama u svetu, nepoverenje je rašireno osećanje.
Štaviše ugrađeno je u takva društva. Lojd Blenkflin, prvi čovek Goldman Saksa, je to perfektno sročio: sofisticirani investitori ne oslanjaju se, ili barem ne bi trebalo da se oslanjaju na poverenje. Oni koji su kupili proizvode njegove banke dali su pristanak odraslih osoba koji je trebalo da znaju šta kupuju a ne da se oslanjaju na nečiju reč. Oni bi trebalo da znaju da Goldman Saks ima i sredstava i načina i motiva da stvori takve proizvode koji mogu da propadnu (da budu veoma rizični po investitore) ali da istovremeno zadrže asimetriju informacije – odnosno da te rizike sakriju od investitora i to njihovo neznanje iskoriste. Ljudi koji su pali kao žrtve investicionih banaka su uglavnom, dobro situirani investitori. Ali skrivanje troškova kreditnih kartica i kredita koji imaju troškove napisane sitnim slovima su kod prosečnih Amerikanaca ostavili uverenje da bankama ne treba verovati.
Ekonomisti često podcenjuju ulogu koju poverenje ima na funkcionisanje ekonomije. Ako osnova svakog ugovora treba da bude to što njegovo ispunjenje garantuje sud (u slučaju spora) onda to predstavlja veliku prepreku za normalno funkcionisanje ekonomskog života. Kroz istoriju, ekonomije koje su cvetale bile su one gde su ugovori garantovani jednim stiskom ruke u znak zaključenog posla. Bez poverenja, poslovni dogovori postignuti na bazi zajedničkog razumevanja da će složene pojedinosti biti stvar kasnijih pregovora, nisu više moguće. Bez poverenja, svaki učesnik bavi se razmišljanjem i istraživanjem da li će ga onaj drugi izneveriti.

Zašto je dobro biti sebičan
Širenje nejednakosti nagriza poverenje: u ekonomskom smislu, to je kao neka vrsta univerzalne sode koja rastače ekonomsko tkivo. To stvara jedno ekonomsko okruženje u kome su čak i pobednici oprezni. A tek gubitnici! U svakoj transakciji, u svakom susretu sa šefom ili poslovnim čovekom ili birokratom – oni vide ruku nekoga ko želi da ih iskoristi. Nigde poverenje nije važnije nego u politici i u javnoj sferi. Tu moramo delovati zajedno. Lakše je delovati zajedno kada je većina ljudi u sličnim situacijama, kada je većina od nas, ako ne u istom brodu, barem u čamcima uporedive veličine. Ali sa rastućom nejednakosti jasno da naša flota izgleda drugačije – tu je nekoliko mega-jahti okruženih masom ljudi u kanuima, i onih koji se drže za ogradu čamca što je dobra vizuelizacija naše situacije i može da nam pomogne da razumemo zašto se naše ideje oko toga šta bi vlada trebalo da uradi toliko razlikuju.
Današnje širenje nejednakosti proteže na gotovo sve – policijsku zaštitu, stanje lokalnih puteva i komunalnih usluga, pristup pristojnoj zdravstvenoj zaštiti i dobrim školama. Što visoko obrazovanje postaje važnije, ne samo za pojedince nego i za budućnost cele američke privrede, oni na vrhu sve više pritiskaju da se na jednoj strani, budžeti univerziteta smanjuju a školarina povećava, a na drugoj smanjuju zajmovi za studiranje.
Kad se zalažu za kredite, oni u stvari žele još jedan prostor za rentnu naknadu: kredite za škole koje posluju na bazi profita, bez standarda, kredite koji se ne mogu razvrgnuti čak i u slučaju bankrota, kredite osmišljene tako da predstavljaju još jedan način za one na vrhu da eksploatišu one koji bi želeli da se izdignu sa dna.

Rešenje ,,biti sebičan"
Mnogi, ako ne i većina Amerikanaca poseduju ograničeno razumevanje prirode nejednakosti u našem društvu. Oni znaju da je nešto krenulo kako ne treba, ali potcenjuju štetu koju nanosi nejednakost jednako koliko precenjuju troškove preduzimanja akcije. Ta pogrešna uverenja, koja su osnažena ideološkom retorikom imaju katastrofalan učinak na politiku i ekonomske politike.
Ne postoji dobar razlog zašto bi 1 posto, sa svojim dobrim obrazovanjem, svojim redovima savetnika, i tako hvaljenim poslovnim sposobnostima, trebalo da bude toliko dezinformisan. Jedan posto u prošlim generacijama bio je mudriji. Znali su da ne bi bilo vrha piramide da nije bilo čvrste baze, i da bi njihova vlastita situacija bila ugrožena ako društvo nije bilo na stabilnim nogama.
Henri Ford, koji u istoriji nije zapamćen kao jedan od mekših karaktera, shvatio je da je najbolje što može da učini za sebe i svoju firmu da radnicima plati dobru platu, jer je želeo da oni budu vredni i da budu u stanju da kupe njegova kola.
Franklin D. Ruzvelt, čistokrvni  pripadnik visoke klase, znao je da je jedini način da suštinski sačuva kapitalističku Ameriku, da proširi blagostanje, kroz oporezivanje i socijane programe, i da kapitalizmu stavi uzde kroz regulaciju.
Ruzvelt i ekonomista Džon Majnard Kejnz, koje su kapitalisti kritikovali, uspeli su da sačuvaju kapitalizam od kapitalista. Ričard Nikson, danas poznat kao manipulativni cinik, zaključio je da socijalni mir i ekonomska stabilnost na najbolji način mogu da osiguraju investicije, i zato i jeste investirao i to mnogo u Mediker (program zdravstvene zaštite), Head Start (program koji omogućava siromašnijima pravo na školovanje, zdravstvenu zaštitu i dr), i u očuvanje životne sredine. Nikson je čak lansirao ideju zagarantovanog godišnjeg prihoda.
Dakle, savet koji bih dao onom jednom procentu bogatih danas bio bi: očvrsnite svoje srce. Kada vas neko pozove da razmislite o smanjivanju nejednakosti – kroz povećanje poreza i investiranje u obrazovanje, javne radove, zdravstvenu zaštitu i nauku – ostavite svako latentno osećanje altruizma na stranu i skoncentrišite se samo na vlastiti interes. Nemojte ove ideje prihvatiti zato što pomažu drugim ljudima. Učinite to zbog sebe.

Džozef Štiglic, odlomak iz knjige The Price of Inequality: How Today's Divided Society Endangers Our Future, W. W. Norton & Company, jun 2012.
Bifonline, 07, 08. i 09.06.2012.
Peščanik.net, 09.06.2012.

Pre nego što se prepustim procenjivanju da li si samo zloban ili si u tekstu uočio ono na šta godinama pokušavam da skrenem pažnju, da zaključim da sam ja Štiglicov tekst pročitao, što neće učiniti 98% ljudi na Sagiti. To znači da i dalje spadam u one kojima je jasno, a da će većina spadati u one kojima nije jasno, pa je tako bezvredno ukazivati na ovaj tekst. To je kao sa onih 1% bogatih u SAD koji ne vide da su problemi onih 99% zapravo njihovi problemi.


Ako bi već na nešto trebalo skrenuti pažnju, onda je to činjenica da Štiglic upozorava i obrazlaže sve ono na šta sam ja upozoravao. Da ga, kao i većinu današnjih kritičara neoliberalnog globalnog sistema, nismo čuli u vreme neumerenog rasta finansijske dominacije banaka, čitavih 30 godina, a da se javlja u vreme kad i najveći finansijski lopov Soroš prestaje da trlja prste, nego se njima hvata za glavu. Nije valjda da najbogatiji treba da najebu da bi shvatili kako su sve ujebali.


Danas sam u jednom razgovoru napomenuo kako su svi dosadašnji ekonomski recepti bili kao dobar sir; nikako da zapazimo da se njihova plivlačnost zasniva na količini rupa.

Ako je zloba to da citiram cenjenog nobelovca da podvučemo neke od tvojih ranijih izjava i podučavanja, šaleći se nedužno pritom, onda sam svakako zloban!!!!!!!!1

Meho, mnogo ti vrdaš i tamo gde ne treba vrdanja. Svakako da je jasno da ja nisam nikakav ekonomista, pa da treba neko da podcrtava moja "podučavanja". Nisam ni kejnzijanac, pa da trijumfujem u debaklu hajekovaca. Ja sam samo jedan od onih koji su se prepoznali u zakasnelom publicitetu onih koji se bave kritikom sadašnjeg modela. Trebalo je da obratiš pažnju na moju metaforu o rupama u siru, jer se, zapravo, o tome radi. Ima to neke veze sa onom, kad se već citiraju sovjeti: "Uništiće nas dripci iz sopstvenih redova." Ili tako nekako, jer ja ne guglam kad pišem ono šta mislim. Kao što je kejnzijanstvo uništio društveni sistem koji je model trebalo da sprovede, tako i hajekovština propada nagrižena od onih koji su trebali da je podrže. Eto, sad će da izvuku špansku banku na suvo, umesto da joj ukinu pravo na kockanje sa čitavim stanovništvom Španije. Ne zaboravi da se bankarski sistem pretvorio u parazitski sistem koji ne stvara ništa, osim što isisava deo onoga što uspe da se stvori. On mora da se vrati onome čemu je namenjen - da podstiče, a ne da cedi.

Quote from: scallop on 12-06-2012, 18:30:25Ne zaboravi da se bankarski sistem pretvorio u parazitski sistem koji ne stvara ništa

bankarski sistem je oduvijek bio parazitski sistem koji ne stvara ništa, on je parazitski po definiciji. Ne ulazim uopšte u to da li je taj sistem dobar ili loš, on je po opštoj definiciji parazitski, a ima i dobrih i loših parazita.

Poenta je što su organizmi kojima je taj sistem krv pio proizvodili više krvi, oni su stvarali a ne bankarski sistem

a sad su i oni lipsali

P.S. Vidjeću da li ću biti u tih famoznih 2% čitalaca

Sad ćemo o lošim i dobrim parazitima. Bože me sačuvaj te vaše nauke! Pa, "definicije", pa onda "opšte definicije". Alo, bre, pa pozajmljuje se i zelenaši od trenutka kad je počela razmena tante za kukuriku, o pojavi novca da i ne govorimo. Ali, taj posao nikad ne bi postao uspešan da mu je princip bio zasnovan isključivo na laži i prevari kao danas. Pročitaj, ipak, taj tekst. Danas je postalo legitimno, vrh uspešnosti u biznisu navući nekoga na pogrešno ulaganje.

Zelenašenje radi sasvim prosto

1. da pare

2. i onda dobije te pare nazad sa kamatom

Dakle, pare + vrijeme = zarada

Zelenaš, dakle, parazitira na vremenu, iako vrijeme nije njegovo. Dakle, zelenašenje se bazira na laži i prevari od početka. Naravno, zavisi od toga da li su laži i prevare unaprijed loše.

Mogao bih ja tebi i da objasnim, da sam ikada kod tebe osetio volju da ti nešto bude objašnjeno. Ovako je bezveze. Nadao sam se da postoji neko drugi ko želi da mu bude objašnjeno.

Slobodno objašnjavaj, ali poslušaj tvoju mezimicu D. jer ja nisam izmislio da zelenaš parazitira ne vremenu već sam to ukrao od pametnijeg od sebe.

Nažalost, ovde nije u igri tvoj model zelenašenja, nego model po kome ti pod pomenutim uslovima dobiješ zajam, ali je zelenaš prethodno obezbedio da ne možeš da vratiš dug o roku, a garantovao si imovinom. To se onda pretvara u ciljanu prevaru, jer obično zelenašenje obezbeđuje prihod, a prevarom se obezbeđuje - profit. E, tu je problem. Bankarski kapital više ne igra na zaradu nego na profit. To šta si pozajmio od pametnijeg - uvenulo.

Je li Boga ti, pa evo da te poduči i Bata malo srpskom jeziku

Profit (riječ iz francuskog jezika) - dobit, zarada, korist.

из Речника страних речи и израза




EDIT:
earnings


Synonyms:     balance, bottom line, emolument, gain, gate, groceries, in the black, income, lucre, net, pay, payoff, piece of the pie, proceeds, profit, receipts, remuneration, return, revenue, reward, salary, salt, stipend, take-home, takings, wages


http://thesaurus.com/browse/earnings

Jesi li ti ekonomista ili filozof? Ako si ekonomista, onda čitaš pogrešne knjige. Ako si filozof šta se petljaš u ekonomiju? Znao sam ja da je stipendija ustvari (po tvojim izvorima) profit.

A stipend is a form of salary.
http://en.wikipedia.org/wiki/Stipend

A stipend is a fixed pay, salary; retribution for work done
http://www.newadvent.org/cathen/14296a.htm

A fixed and regular payment, such as a salary for services rendered or an allowance.
http://www.answers.com/topic/stipend


Vidiš, ovako svaki dan nešto možeš da naučiš od Bate, kada bi iskreno želio da ti nešto bude objašnjeno.

Inače, naravno da je najpodlije potpuno promeniti temu, ali to valjda već znaš.

Nemoj samo da sa tom pričom izađeš pred nekog stručnog prevodioca. Ima da se upiša od smeha. Naravno, ti menjaš temu, a ja - šta ću. Volim kad me tako podučavaju. I ja volim da se smejem.

Možda ovo što sad pričam nije ništa novo, ali jeste meni, jer sam se upravo toga dosetio. Ja bih da mi, onako revolucionarno, redefinišemo vlasništvo novca. Trenutno je uvreženo verovanje da novac pripada onome ko ga trenutno poseduje. To nije sasvim tačno, jer je recimo novac zabranjeno uništavati, stoga novac ne pripada 100% onome ko ga trenutno drži. Ono što bih ja predložio je da promenimo taj sistem, i da kažemo da novac pripada onome ko ga štampa i garantuje za njegovu vrednost, a da ga mi ostali samo koristimo. Kada se naš stav prema novcu ovako promeni onda više smisla ima svaki korak koji država može da preduzme da zaštiti ne samo vrednost, nego i protok novca, to jest ekonomiju. U tom novom sistemu ne bi bilo mesta onog ko stiče višak vrednosti samo zato što ima početno bogatstvo. Država bi bila slobodna da spreči takvo ponašanje i time zaštiti svoju ekonomiju.

Mac, problem je u rupi u siru. Onda neko, gomile njih, u toj državnoj kontroli nađe rupu za sebe. Kvarni smo, pa to ti je. Preterana državna kontrola je i dovela do ovog šta sad imamo. Nađi šta znači stagflacija i biće ti jasno.

Quote from: scallop on 12-06-2012, 23:34:53
Nemoj samo da sa tom pričom izađeš pred nekog stručnog prevodioca. Ima da se upiša od smeha. Naravno, ti menjaš temu, a ja - šta ću. Volim kad me tako podučavaju. I ja volim da se smejem.

Ja sam spomenuo stipendiju i tako promijenio temu?


Molim lijepo, rekao si da je došlo do transformacije bankarstva od dobrog ka lošem, međutim ja sam ukazao da promjene u kvalitetu nema, kvantitet ne može da proizvede kvalitet, gramzivost je upisana u zelenaštvo od godine nulte.

Tu još i nisi mijenjao temu nego si sasvim naivno počeo da se sprdaš sa opštim definicijama, što je u stvari kardinalna greška, pošto su opšti pojmovi često i heuristički pojmovi, dakle oni u startu mogu da prognoziraju fenomenologiju zelenaškog (i svakog drugog) duha od ''zarade'' do ''(ekstra)profita'', jer razlika je kvantitativna i možeš da se upinješ do prekosutra da je predstaviš kao kvalitativnu i svaki put će biti cvrc Milojka.

Upisano po definiciji i to su racionalni ljudi znali i prije 500 godina, kao što su znali da aristotelovska struja u vizantijskom sporu iz 11. vijeka o sozercanju vodi u ateizam. Najznačajniji predstavnik aristotelovske struje potom je otišao na Zapad and the rest is history. On sam nije znao da je začeo ateističku klicu, kao što to nije znao ni Kepler, pa neće ni zelenaš.

Hoćeš da izmisliš nekakav diskontinuitet u zelenaštvu, pa nađi ga prvo u fizici, čovječe, nađi prazno mjesto i prazan hod i uništivu materiju.

Uz dovoljno vremena i zelenaši će shvatiti u čemu greše. I evolucija je eksperimentisala i odbacivala svoje neuspehe, pa što ne bi i ljudi.

Idi, bre, Bato. Nisam ja pomenuo stipendiju nego ti, kao što se sada hvataš Aristotela, Vizantije i nastanka ateizma, sam Bog zna čega još. Ja sam pisao o rupama u siru, o Lenjinovim maksimama, a ti si se ubacio da očitaš lekciju o svojoj veličini, koju ne možemo da spoznamo u tvojoj anonimnostgi na forumu.

da, da, koje su ovo logičke vratolomije, ja sam sa drugog sajta prekopirao niz sinonima, među kojima se nalazi dokaz da su zarada i profit jedno te isto, ali važno je da si ti doktor trolovanja koji i dalje ne može da prizna da je izmislio razliku između zarade i profita

ti misliš da je to tvoja analitička pronicljivost a u stvari si lupio i ostao živ.

Imaš molekul vode, ti si ga podijelio na vodonik i kiseonik, istraživao ta dva atoma i otkrio da vodonik gori a kiseonik pospješuje gorenje. I onda si zaključio da je voda zapaljiv materijal, kao i svaki grešnik analitike. E tako si podijelio i zaradu i profit i izmislio pošteno bankarstvo. Da l' zna vo šta je H2O!

Niđe H2O u tvojoj priči, slušam samo vodonik i kiseonik. A to ne može biti ni dobo ni istinito.

Nauči prvo da koristiš analitički metod pa se javi.

Pokušaj da na wikiju nađeš ekonomske interpretacije profita, a ne rečnike približnih sinonima. Ali, to je zadatak za odrasle i radoznale. Sa druge strane, zanimljivo je da si u svojoj površnosti gotovo nabo suštinu igre sa vodom. Pogledaj na wikiju pod - gorivni spreg.

to je zato što je moja površnost veoma suštinska

i najrazvijenije teorije pate od viška analitike, mogu vrhunski ekonomisti da izmisle razliku između zarade i profita ali nje suštinski nema, nema je na semiotičkom i filozofskom nivou, a to znači da je Bogotac rekao da razlike nema. Ekonomija je prdnjava u čabar u odnosu na semiotiku.

problem je što su oni izmislili sistem koji zavisi od viška, koji se drogira, a onda je potrebna razlika između prihoda i rashoda koja se zove zarada ili profit. Nema zarade i nema profita ako prihodi nisu veći od rashoda.

Ako smo završili sa ovom raspravom, evo dalje priče na sličnu temu. Rubini je neko ko zna mnogo toga:

Berlin Is Ignoring the Lessons of the 1930s 

Quote
From the Financial Times (originally published on June 8, 2012):
Is it one minute to midnight in Europe?
We fear that the German government's policy of doing "too little too late" risks a repeat of precisely the crisis of the mid-20th century that European integration was designed to avoid.
We find it extraordinary that it should be Germany, of all countries, that is failing to learn from history. Fixated on the non-threat of inflation, today's Germans appear to attach more importance to 1923 (the year of hyperinflation) than to 1933 (the year democracy died). They would do well to remember how a European banking crisis two years before 1933 contributed directly to the breakdown of democracy not just in their own country but right across the European continent.
We have warned for more than three years that continental Europe needs to clean up its banks' woeful balance sheets. Next to nothing has been done. In the meantime, a silent run on the banks of the eurozone periphery has been under way for two years now: cross-border, interbank and wholesale funding has rolled off and been substituted with European Central Bank financing; and "smart money" – large uninsured deposits of wealthy individuals – has quietly departed Greek and other "Club Med" banks.
But now the public is finally losing faith and the silent run may spread to smaller insured deposits. Indeed, if Greece were to leave the eurozone, a deposit freeze would occur and euro deposits would be converted into new drachmas: so a euro in a Greek bank really is not equivalent to a euro in a German bank. Greeks have withdrawn more than €700m from their banks in the past month.
More worryingly, there was also a surge in withdrawals from some Spanish banks last month. The government's bungled bailout of Bankia has only heightened public anxiety. On a recent visit to Barcelona, one of us was repeatedly asked if it was safe to leave money in a Spanish bank. This kind of process is potentially explosive. What today is a leisurely "bank jog" could easily become a sprint for the exits. In the event of a Greek exit, rational people would ask: who is next?
The way out of this crisis seems clear. First, there needs to be a programme of direct recapitalisation – via preferred non-voting shares – of eurozone banks, in the periphery and the core, by the European Financial Stability Facility and its successor, the European Stability Mechanism.
The current approach of recapitalising the banks by the sovereigns borrowing from domestic bond markets – and/or the EFSF – has been a disaster in Ireland and Greece: it has led to a surge of public debt and made the sovereign even more insolvent while making banks more risky as an increasing amount of the debt is in their hands.
Second, to avoid a run on eurozone banks – a certainty in the case of a Greek exit and likely in any case – an EU-wide system of deposit insurance needs to be created.
To reduce moral hazard (and the equity and credit risk taken by eurozone taxpayers), several additional measures should also be implemented.
The deposit insurance scheme has to be funded by appropriate bank levies: this could be a financial transaction tax or, better, a charge on all bank liabilities.
There needs to be a bank resolution scheme in which unsecured creditors of banks – both junior and senior – would take a hit before taxpayer money is used.
Measures to limit the size of banks to avoid the too-big-to-fail problem need to be taken.
We also favour an EU-wide system of supervision and regulation.
It is true that European-wide deposit insurance will not work if there is a continued risk of a country leaving the eurozone. Guaranteeing deposits in euros would be expensive as the departing country would need to convert all euro claims into a national currency, which would swiftly depreciate against the euro. On the other hand, a deposit insurance scheme that holds only if a country doesn't leave will be incapable of stopping a bank run. So, more needs to be done to reduce the probability of eurozone exits.
Structural reforms that boost productivity growth should be accelerated. And economic growth needs to be jump-started. The policies to achieve this include further monetary easing by the ECB, a weaker euro, some fiscal stimulus in the core, more bottleneck-reducing and supply-stimulating infrastructure spending in the periphery (preferably with some kind of "golden rule" for public investment), and wage increases above productivity in the core to boost income and consumption.
Finally, given the unsustainably high public debts and borrowing costs of certain member states, we see no alternative to some kind of debt mutualisation.
There are currently a number of different proposals for eurozone bonds. Among them, the German Council of Economic Advisers' proposal for a European redemption fund is to be preferred – not because it is optimal but because it is the only one that can assuage German concerns about taking on too much credit risk.
The ERF is a temporary programme that does not lead to permanent eurozone bonds. It is supported by appropriate collateral and seniority for the fund and has strong conditionality. The main risk is that any proposal acceptable to Germany would imply such a loss of sovereignty over fiscal policy that it would be unacceptable to the periphery, particularly Italy and Spain. Giving up some sovereignty is inevitable. However, there is a difference between federalism and "neo-colonialism" – as a senior figure put it to us at a meeting of the Nicolas Berggruen Institute in Rome.
Until recently, the German position has been relentlessly negative on all such proposals. We understand German concerns about moral hazard. Putting German taxpayers' money on the line will be hard to justify if meaningful reforms do not materialise on the periphery. But such reforms are bound to take time. Structural reform of the German labour market was hardly an overnight success. By contrast, the European banking crisis is a real hazard that could escalate in days.
Germans must understand that bank recapitalisation, European deposit insurance and debt mutualisation are not optional; they are essential to avoid an irreversible disintegration of Europe's monetary union. If they are still not convinced, they must understand that the costs of a eurozone break-up would be astronomically high – for themselves as much as anyone.
After all, Germany's prosperity is in large measure a consequence of monetary union. The euro has given German exporters a far more competitive exchange rate than the old Deutschmark would have. And the rest of the eurozone remains the destination for 42 per cent of German exports. Plunging half of that market into a new Depression can hardly be good for Germany.
Ultimately, as Angela Merkel, the German chancellor, herself acknowledged last week, monetary union always implied further integration into a fiscal and political union. But before Europe gets anywhere near taking this historical step, it must first of all show it has learnt the lessons of the past. The EU was created to avoid repeating the disasters of the 1930s. It is time Europe's leaders – and especially Germany's – understood how perilously close they are to doing just that.

A šta drugo prosečan Čivutin da radi neg da pljune Nemce.

Nije ovaj baš toliko prosečan i nije ih baš napljuvao paušalno. Ali nekako sam očekivao ovakav komentar s tvoje strane jer ipak Nemci su skoro pa Austrijanci a njih ne daš 

Ah da, nije prosečan, od onih je Ahmadinedžadu najdražih 

Умро Родни Кинг, "не зна се" зашто.

По изјавама пандура, Родни је ономад био на пи-си-пију и насрнуо је на њих, па су га мало доводили у ред. Онда је било шта је било, јадни црнци су искаљивали свој нагомилани бес због ропства на белим камионџијама и провидним излозима. Али то је ипак Америка, јер да је Србија, још би одјекивао ехо локалног празилука о томе какви смо примитивци. Овако - све је у реду, мртви, повређени, радње попаљене и попљачкане, нема везе.

Е сад, Родни је и после вишемилионске одштете наставио да се понаша као мамлаз, десетак је пута апшен због којечега и сад се гистро случајно удавио у свом базену. Оно, кажу да је мало пио и дуво пре купања, али то му је вероватно од стреса.

Ако неко жели да прочита коју агенцијску лаж вест о овоме, то јест не верује мени, нека гугла или шта већ. 

Quote from: Бата Животиња on 13-06-2012, 12:25:41
to je zato što je moja površnost veoma suštinska

joj, još kad bi mi objasnila šta je smiješno a da jopet ne ispadneš poluobrazovani polučovjek, bilo bi super

Grci su poznati po tome što su bili površni. Ko je površan nije licemjeran, what you see is what you get. Kolijevka filozofije i civilizacije. Nema laži i nema prevare, tako da znam da ti nisi površna, ne mogu monstrumi i tupani da budu površni.

Eh, Ameriko...

Obama's 'kill list' is unchecked presidential power   

QuoteA stunning report in the New York Times depicted President Obama poring over the equivalent of terrorist baseball cards, deciding who on a "kill list" would be targeted for elimination by drone attack. The revelations — as well as those in Daniel Klaidman's recent book — sparked public outrage and calls for congressional inquiry. Yet bizarrely, the fury is targeted at the messengers, not the message. Sen. John McCain (R-Ariz.) expressed dismay that presidential aides were leaking national security information to bolster the president's foreign policy credentials. (Shocking? Think gambling, Casablanca). Republican and Democratic senators joined in condemning the leaks. Attorney General Eric H. Holder Jr. — AWOL in the prosecution of rampant bank fraud — roused himself to name two prosecutors to track down the leakers.  Please. Al-Qaeda knows that U.S. drones are hunting them. The Pakistanis, Yemenis, Somalis, Afghanis and others know the U.S. is behind the drones that strike suddenly from above. The only people aided by these revelations are the American people who have an overriding right and need to know. The problem isn't the leaks, it's the policy. It's the assertion of a presidential prerogative that the administration can target for death people it decides are terrorists — even American citizens — anywhere in the world, at any time, on secret evidence with no review.  It is a policy driven largely by the new technological capacity of pilotless aircraft. Drone strikes have rapidly expanded, becoming a centerpiece of the Obama strategy. Over the last three years, the Obama administration has carried out at least 239 covert drone strikes, more than five times the 44 approved under George W. Bush. Drones are enormously seductive and widely popular. Video games made real, they are relatively cheap, risk no U.S. casualties, claim to be exactly targeted and, according to the administration, have been lethal in eliminating al-Qaeda's operatives. As Adm. Dennis Blair, former director of national intelligence for the Obama administration before being pushed out, notes, "It plays well domestically and it is unpopular only in other countries. Any damage it does to the national interest only shows up over the long term." Drones are also alarming. As a recent congressional letter of inquiry notes, "They are faceless ambassadors that cause civilian deaths . . . They can generate powerful and enduring anti-American sentiment." The drone attacks may generate as many terrorists as they dispatch. They seduce the U.S. into literally policing the world, an intrusive presence that surely will generate hostility and retribution.  Moreover, the president's claim offends the spirit and letter of the Constitution and shreds the global laws of war. Our founders were eager to curb the prerogative of kings to wage war and foreign adventures. That is why the Constitution gave Congress the power to declare war. Yet the president now claims the right to attack anywhere in the world in an apparently endless war against terrorism.   

The argument, of course, is that we are at war with al-Qaeda's terrorists — one that Congress authorized — and thus the president is free to track them down and attack them anywhere in the world, even if they are American citizens. To enforce this, the U.S. has Special Operations forces in some 60 to 75 countries and has unleashed drones in at least five.
The administration is at pains to suggest that no one is targeted for death until after extensive review, internal checks and balances and administrative "due process" of a sort. But this rationale is refuted by what we know from the administration's own limited releases of information. Officials distinguish between "personality strikes" — which are targeted at named operatives — and "signature strikes" — which are triggered by evidence of allegedly threatening activity by unidentified persons. Not surprisingly, the latter have been notorious for the "collateral damage" — innocent civilians — who have been casualties.


Most Americans support the drones — after all they're going after terrorists. But the administration is claiming the right to charge, try and execute an American citizen without a hearing or a trial and conviction. The Constitution, Attorney General Holder argues, "guarantees due process, not judicial process." But once more, this tramples the entire framework of the Bill of Rights, which was devised to limit the power of the state to lock up political dissenters without an independent tribunal.
It is vital that Congress reassert its constitutional authority. In the 1952 Steel Seizure case, Justice Felix Frankfurter argued that "a systematic, unbroken, executive practice, long pursued to the knowledge of Congress and never before questioned . . . may be treated as a gloss on the executive power" vested in the president by the Constitution. The practice doesn't just become legal, it becomes part of the Constitution, and Congress cannot thereafter challenge the authority that has been ceded.
Over twenty legislators led by Rep. John Conyers (D-Mich.), the ranking Democrat on the House Judiciary Committee, and Rep. Dennis Kucinich (D-Ohio) have written formally to the president asking that he explain openly "the process by which signature strikes are authorized and executed; the mechanisms used to "ensure such killings are legal;" and the mechanisms to track civilian casualties. The Congress should also insist that the Justice Department memo detailing the legal arguments relied on by the president be made public. And then Congress needs to hold a grand inquest on presidential war powers and the rights of both the Congress and American citizens.

Srećom, ima i duhovitih Amerikanaca:   http://www.donotkill.net/

Heh... Amerikanka iranskog porekla htela da kupi ajPed u Appleovoj radnji u Džordžiji, ali kako ju je prodavac čuo da na Farsiju svom saputniku kaže da će ga poslati rodbini u Iran, odbio da joj proda - pošto Amerika zabranjuje izvoz u Iran za robu koja se potencijalno može iskoristiti u vojne ili terorističke svrhe:

http://news.yahoo.com/blogs/sideshow/iranian-american-woman-says-apple-refused-sell-her-002456511.html

http://www.wsbtv.com/news/news/local/customer-apple-store-denied-me-ipad-speaking-farsi/nPY4p/

moron!!!

Pa... on je samo sledio kompani polisi, nije tu on mnogo kriv.

Kompani polisi je da njihovi proizvodi ne smeju u Iran, ne da ne smeju da se prodaju američkim državljanima iranskog porekla, ili nekome ko nešto kaže na Farsiju.

jeste da znam da koristiš svaku priliku da ocrnis epl, al iz teksta se ne da zaključiti da je to kompani polisi vec da imamo posla s moronom (koji je, očito, overedukovan za posao kojim se bavi pošto sumnjam da bi neko od nas bio siguran da se radi o farsiju kad ga čujemo ).

Suština tih sankcija je da se osigura indijsko i kinesko tržište, gde su Ameri autsorsovali svoju industriju, energiju i životni standard, a ta priča o iranskoj opasnosti je čista laž. Indija i Kina ne priznaju te smešne sankcije.

Quote from: angel011 on 26-06-2012, 13:13:05
Kompani polisi je da njihovi proizvodi ne smeju u Iran, ne da ne smeju da se prodaju američkim državljanima iranskog porekla, ili nekome ko nešto kaže na Farsiju.

Ne nekome ko kaže "nešto" na Farsiju. Prodavac je takođe iranskog porekla i razume Farsi pa je tako razumeo da će iPad biti poklonjen rođaku u Iranu, što je u suprotnosti sa Eplovom kompanijskom politikom.

Quote from: lilit_depp on 26-06-2012, 13:16:08
jeste da znam da koristiš svaku priliku da ocrnis epl, al iz teksta se ne da zaključiti da je to kompani polisi vec da imamo posla s moronom (koji je, očito, overedukovan za posao kojim se bavi pošto sumnjam da bi neko od nas bio siguran da se radi o farsiju kad ga čujemo ).

Hm, možda nisi kliknula na link. Tamo ima sledeće:

QuoteThe employee showed them Apple's corporate policy on export sales, which reads:

PROHIBITED DESTINATIONS

The U.S. holds complete embargoes against Cuba, Iran, North Korea, Sudan, and Syria

The exportation, reexportation, sale or supply, directly or indirectly, from the United States, or by a U.S. person wherever located, of any Apple goods, software, technology (including technical data), or services to any of these countries is strictly prohibited without prior authorization by the U.S. Government. This prohibition also applies to any Apple owned subsidiary or any subsidiary employee worldwide.

Dakle, definitivno to jeste kompani polisi i čovek je postupio u skladu sa njom... E, sad, koliko to ima smisla, to je drugo pitanje...

sto ne znaci nuzno da covek nije moron.
procitala sam samo prvi link, gde da citam i drugi, a jos iz sumnjivog izvora. 

Pa, to i jeste na prvom linku!!!!!!!! Nego si samo preletjela pogledom!

A možda on jeste moron, ali problem je ipak u sumnjivoj politici Amerike kao države a onda Epla kao firme, on je ipak samo poštovao pravila...

ma slazem se ja, al eplu sve oprastam. americi ii njenim drzavljanima nista!

(tako je to kad se bavim sagitom van radnog mesta . sorry)

Eh, Epl... Nije da je gugl stvarno ispoštovao svoju Dont Bi Ivl maksimu, ali Epl je i dalje na skali zla negde između Majkrosofta i Belzebuba. Ozbiljni su tu napori uloženi da se bude zao.

Nego, evo još teških momenata za Lilitu. Poznato je koliko ta žena voli Obamu ali i Džimija Kartera. Gde sad da se svrsta kada je Džimi naoštrio pero i opleo po Obami kako krši ljudska prava s obe ruke između ostalog svojom silnom autorizacijom atentata na ljude širom sveta putem korišćenja UAV letelica aka dronova:

Jimmy Carter Accuses U.S. of 'Widespread Abuse of Human Rights' 

Quote
A former U.S. president is accusing the current president of sanctioning the "widespread abuse of human rights" by authorizing drone strikes to kill suspected terrorists.
Jimmy Carter, America's 39 th president, denounced the Obama administration for "clearly violating" 10 of the 30 articles of the Universal Declaration of Human Rights, writing in a New York Times op-ed on Monday that the "United States is abandoning its role as the global champion of human rights."
"Instead of making the world safer, America's violation of international human rights abets our enemies and alienates our friends," Carter wrote.
While the total number of attacks from unmanned aircraft, or drones, and the resulting casualties are murky, the New America Foundation estimates that in Pakistan alone 265 drone strikes have been executed since January 2009 . Those strikes have killed at least 1,488 people, at least 1,343 of them considered militants, the foundation estimates based on news reports and other sources.
In addition to the drone strikes, Carter criticized the current president for keeping the Guantanamo Bay detention center open, where prisoners "have been tortured by waterboarding more than 100 times or intimidated with semiautomatic weapons, power drills or threats to sexually assault their mothers."
The former president blasted the government for allowing "unprecedented violations of our rights to privacy through warrantless wiretapping and government mining of our electronic communications."
Want more off-the-cuff politics? Check out OTUS on Facebook and follow us on Twitter @OTUSNews.
He also condemned recent legislation that gives the president the power to detain suspected terrorists indefinitely, although a federal judge blocked the law from taking effect for any suspects not affiliated with the September 11 terrorist attacks.
"This law violates the right to freedom of expression and to be presumed innocent until proved guilty, two other rights enshrined in the declaration," Carter said.
While Carter never mentioned Obama by name, he called out "our government" and "the highest authorities in Washington," and urged "concerned citizens" to "persuade Washington to reverse course and regain moral leadership."

moram da kazem da sam odavno prestala da volim obamu, mislim, nije da ne mogu da ga gledam ocima i jeste da ga volim vise od nesrecnog romnija, al dzimi karter je dzimi karter. pa zaboga, on je mamu poslao na titovu sahranu!!!! salu na stranu, dzimi je faca i jeste da me zezas kad kazes da ga volim, al dobro si pogodio.

i naravno da su ovi dronovi vanredan bullshit, samo da srede da navigaciju rade iz orbite i ovaj vid agresije vise nece upadati ni oficijelno u bilo kakvu human rights ladicu. 
al srce mi najvise para ona nobelova nagrada, mislim, jeste da je on nije ni trazio, al to je blamaza veka...gledano ovako malo s distance.

Мислим дођавола, па тај Џими Картер је једини амерички предсједник послије Розевелта који је одавао особине људског бића барем у траговима. Какав црни (но пун интендед) Обама.

ma to meho pamti vreme kad sam ja verovala da može, a on tvrdio da crnac ne može da bude izabran za usa predsednika.

Meni obama sve vise bledi, skoro kao majkl dzekson.

Quote from: Usul on 27-06-2012, 01:44:05
Meni obama sve vise bledi, skoro kao majkl dzekson.

Поређење је неумјесно - Мајкл Џексон, покој му души, био је великан, а Барак Обмана је обичан смрад.

Ova Megan Amram je divna žena


http://meganamram.tumblr.com/post/26513126401/america-a-review

Spasi nekom život a onda - dobij otkaz, iako ti je radno mesto "spasilac života"

Ma to nije nista. Mnogo jaca je ona vest od pre jedno mesec-dva gde je neka poklonila bubreg sefici a ova kad se vratila na posao otpusti donatorku sa objasnjenjem da ne zeli da se u firmi prica kako kod nje ima povlascenih. Prica godine.