Neke misli o pisanju

[Stipan]

Čudno je kako su ljudi skloni da jednu tako duboko individualnu stvar stavljaju u suprotne kontekste.

Ofkors... Zejdi Smit je sklona postavljanju individualnih stvari u suprotne kontekste.

[scallop]

Potpuno se slažem. Stil je poslednji element pisanja na koji treba uticati. Znam ljude koji godinama "izgrađuju" stil, a i dalje ne znaju da napišu priču. Takođe, i čitalačka recepcija je strogo individualna, pa je teško ugoditi. Na ovoj radionici, ako je o njoj reč, različiti stilovi se mogu zapaziti, ali ih je praktično nemoguće vrednovati.


@ Stipane, mislim da se Hidden nije obratio tebi, pa ne treba ni da se braniš.

[Stipan]

Kakogod... Ja se instiktivno postavljam u odbrambeni stav čim se oglasim na Sagiti.

[Aco Popara Zver]

Видиш, то што се постављаш у став је сумњив стил писања.

[Meho Krljic]

[džin tonik]

sad zivimo u nadi da ovo nece snimiti radionicari...

[Truman]

Iskreno sam oduševljen opisom dojki. Zaista duboko.

[saturnica]

sad zivimo u nadi da ovo nece snimiti radionicari...

ti misliš da to Stipe već nije skenirao, negdje iskoristio u tekstu?

[Meho Krljic]

"Dojke pune smisla" bi zbilja bio dobar naslov za neku buduću (ne mora Stipanovu, može, štajaznam, Harvesterovu) zbirku priča ili pesama. Pavličić je zaista svetu podario dragocenu sliku.

[Stipan]

Stipan? Otkud vam ideja da Stipan u dojkama vidi ikakav smisao?

[Meho Krljic]

I ja to isto kažem. Dojke su za pošten svet samo aparatura za isporuku hranljivog napitka, nemojte da sad oko njih pravimo neku metafiziku!

[Dybuk]

Ooo, kakav je trash ovaj ceo odlomak

[Aco Popara Zver]

Meho, kako možeš da kažeš da dojke nemaju smisla? Uopšte nije sporno da imaju smisla, nego se to tako ne govori. Kao da kažeš fudbaler ima kopačke, pa čim si reko da je fudbaler znamo da ima kopačke!

[Dybuk]

U Mehovom komentaru zameniti rec "smisao" recju "svrha" i onda on dobija smisao. 

"oh tako zenski bokovi"

"dojke pune smisla"

Besmislice

[džin tonik]

dvije kruske iznad sljive, pune smisla...

[džin tonik]

dvije kruske, same, ispod sljive?

[Meho Krljic]

Nemam ja ništa protiv dojki al da ih ne izdižemo na nezasluženi pijedestal. Kad ispune svoju nutritivnu funkciju najbolje ih je ukloniti jer onda predstavljaju samo rizik od bolesti za nosioca. A Pavao Pavličić nek piše te njegove treševe kolko hoće, Srbija se (dojkama) saginjati neće.

[Aco Popara Zver]

Mačke su besmislene!

[Meho Krljic]

Pa, da, apsolutno, mačke su ur-besmislica, čist ukras, estetski objekat par ekselans. Za razliku od dojki od kojih život zavisi.

[džin tonik]

ali gdje bi bilo koji topic ostao on topic. samo sto se krene o sf-u, evo nas na evergrinu: hrana.

[lilit]

lepo bi bilo da administracija prebaci ovaj palamud recimo na SF fašizam.
negde odavde:
http://www.znaksagite.com/diskusije/index.php?topic=12233.msg662912#msg662912

[saturnica]

Nemam ja ništa protiv dojki al da ih ne izdižemo na nezasluženi pijedestal. Kad ispune svoju nutritivnu funkciju najbolje ih je ukloniti jer onda predstavljaju samo rizik od bolesti za nosioca...

slično je i s prostatom, nakon što ispunu svoju funkciju predstavlja rizik i... bla bla bla..

[Meho Krljic]

U potpunosti se slažem, sve to treba pod nož na vreme. Samo, ukažimo na to da ni Pavao Pavličić a ni drugi pisci, koliko je nama poznato, još nisu u proznoj sceni vođenja ljubavi govorili o "prostati punoj smisla". To je naša današnja misao o pisanju!

[Aco Popara Zver]

Lako je Mehu, on ni meso ne jede!

[Stipan]

Iako je svoja dela pisao u prvoj polovini 19. veka stavovi koje je Artur Šopenhauer izrazio povodom dobrog i lošeg stila u pisanju više su nego aktuelni i dan danas. Šopenhauer polazi sa svoje pozicije filozofa koji traži pravi izraz za svoju ideju. Moglo bi se posumnjati da su jednom misliocu njegove misli ono što mu je jedino važno, ali nemački filozof jasno uviđa da prava misao ne postoji bez pravog stila.

,,Stil je fizionomija našeg uma. On je pouzdaniji ključ karaktera nego što je fizionomija tela. Imitirati stil druge osobe isto je što i nositi masku. Koliko god maska bila dobra, ubrzo će postati dosadna i nepodnošljiva zato što je bez života; i stoga je i najružnije živo lice bolje od nje... "
,,Nema ničega od čega se pisac treba više čuvati nego uočljivog upinjanja da pokaže više intelekta nego što ga ima, zato što to rađa sumnju kod čitaoca da ga ima vrlo malo, jer čovek uvek, po svojoj prirodi, naglašava ono što uistinu ne poseduje. I zato je nagrada za pisca da ga nazivaju naivnim, jer to znači da se on može prikazati takvim kakav je. Generalno, naivnost je privlačna, dok ono neprirodno svuda odbija. Takođe, uviđamo da svaki pravi mislilac nastoji da izrazi svoje misli čisto, jasno, konačno i koncizno koliko god je to moguće. Zbog toga je jednostavnost uvek bila posmatrana kao znak, ne samo istine, već takođe i genijalnosti. Stil dobija svoju lepotu od misli koje izražava, a kod onih pisaca koji se samo prave da razmišljaju kaže se da su njihove misli dobre zbog njihovog stila. Stil je samo figura misli; pisati nejasnim ili lošim stilom znak je glupih i zbrkanih misli."
,,Ako neko ima da kaže nešto vredno kazivanja, ne treba to da uvija u pompezne izraze, zapetljane fraze i enigmatične nagoveštaje, već može biti siguran da će izražavajući sebe na jednostavan, jasan i naivan način proizvesti pravi efekat. Onaj ko koristi veštačka sredstva koja su pomenuta pokazuje siromštvo svojih ideja, uma i znanja."
,,Neodređenost i maglovitost izražavanja su uvek i svuda veoma loš znak. U devedeset devet od sto slučajeva one nastaju iz neodređenosti misli, koje su, sa svoje strane, skoro uvek fundamentalno protivrečne, nedosledne i stoga pogrešne. Kada prave misli niču u umu one teže jasnoći izraza i brzo to i postižu, jer jasna misao lako pronalazi odgovarajući izraz. Čovek koji je sposoban da misli može sebe izraziti jasnim, razumljivim i nedvosmislenim rečima. Oni pisci koji konstruišu komplikovane, neodređene, zapetljane i protivrečne fraze najsigurnije ne znaju šta je to što žele da kažu: oni imaju samo tupu svest o nečemu što se još uvek muči da postane prava misao; oni takođe često žele da sakriju od sebe i od drugih da uistinu nemaju šta da kažu."
,,Sva opširnost i isprepletenost besmislenih zapažanja koja nisu vredna čitanja trebala bi biti izbegnuta. Pisac mora štedeti vreme čitaoca, njegovu koncentraciju i pažnju; na ovaj način on navodi čitaoca da veruje kako je ono što mu izlaže vredno čitanja i da će nadoknaditi trud koji je uložen. Bolje je izostaviti nešto dobro nego napisati nešto što nije vredno pominjanja."

,,Najlepša je ona istina koja je gola, i što je izražavanje jednostavnije to je dublji utisak koji proizvodi; delom je to zbog toga što doživljaj ostaje neometeno zadržan u umu slušaoca bez uplitanja sporednih misli i delom zato što oseća da nije bio potkupljen i prevaren umetnošću retorike, već da je ceo efekat došao od same stvari."
,,Kao što nemar prema odeći odaje prezir prema društvu u kom se čovek kreće, tako i grub, nemaran i loš stil pokazuje sramno nepoštovanje prema čitaocu, koji onda to pravedno kažnjava time što neće pročitati knjigu."
,,Pisac treba da se čuva od toga da koristi nepotrebne retoričke ukrase, beskorisna preuveličavanja i uopšte, kao i u arhitekturi, treba izbegavati suvišne dekoracije – drugim rečima, on mora da teži čistoti stila. Sve što je suvišno imaće štetan efekat. Zakon jednostavnosti i naivnosti važi za sve lepe umetnosti, jer on je kompatibilan sa onim što je najuzvišenije."
,,Prava ekonomičnost izraza podrazumeva da se govori samo ono što vredi da bude izgovoreno, dok se izbegavaju sva ona rasplinuta objašnjenja stvari koje svako može sam da razume; dakle, podrazumeva jasno razlikovanje onoga što je neophodno od onoga što je izlišno. Na drugoj strani, nikada ne treba žrtvovati jasnoću i ništa od gramatike, da bi se postigla kratkoća."
,,Onaj ko piše nemarno pokazuje da ne ceni dovoljno svoje misli. Samo iz ubeđenosti u istinitost i važnost naših misli nastaje u nama inspiracija neophodna za neiscrpnu upornost da se pronađe najčistiji, najbolji i najmoćniji izraz za njih; kao što stavljamo svete relikvije i neprocenjiva umetnička dela u srebrne ili zlatne kutije. Iz ovog razloga su stari pisci – čije su misli, izražene njihovim rečima, trajale hiljadama godina i stoga ponele prestižnu titulu klasika – pisali sa potpunom posvećenošću."
,,Dobri pisci se uvek revnosno trude da prinude svoje čitaoce da tačno misle upravo ono što su mislili oni sami: jer ko ima nešto vredno da saopšti biće mu veoma važno da se to ne izgubi. Stoga dobar stil uglavnom počiva na tome da čovek zaista ima nešto da kaže: jedino, ta sitnica je upravo ono što većini pisaca naših dana nedostaje."

[Boban]

Kad prepisuješ odnegde, stavi i link: http://jednostavnosasvim.blogspot.rs/2014/03/11-vanvremenih-citata-artura.html

[Dybuk]

Čehov: tehnike koje razdvajaju odličnog od prosečnog pisca

delić Čehovljevog razmišljanja:

Ne izmišljaj patnje koje nisi iskusio i ne slikaj prizore koje nisi video, jer laž je u priči mnogo dosadnija nego u razgovoru.

[Аксентије Новаковић]

Чехов а.к.а. смрт за научну фантастику и хорор.
Човек у једној реченици обезвредио све што је у оквиру сф-а и хорора написано.

[Scordisk]

Nikako ne podcenjivati gos'n Čehova, imao je on štošta pametno da poduči

http://kulturkokoska.rs/cehov-muvanje-lekar-pisac-ohoho/

[Dybuk]

Čehov je genije.

[Stipan]

Česta su mišljenja da između umetnosti i poroka postoji neka tesna veza i da pisanje zahteva maštu koju alkohol stimuliše.

Piši pijan, a uređuj trezan
Ernest Hemingvej

Alkohol je verovatno jedna od najvećih stvari koje su se ikad pojavile na zemlji – pored mene, naravno. Zato se i slažemo
Mislim da nikada nisam trezan napisao pesmu
Čarls Bukovski

Čovek bi trebalo da je stalno pijan. To je najvažnije... Ali od čega? Od vina, od poezije, ili od veštine – kako vam drago. Ali napijte se.
Šarl Bodler

Vino razvezuje jezik, dariva blistave govorničke teme, stvara rečitost.
Tin Ujević


https://kultivisise.rs/pisci-i-alkohol/

[Аксентије Новаковић]

Notes on Writing Weird Fiction
By H. P. Lovecraft

My reason for writing stories is to give myself the satisfaction of visualising more clearly and detailedly and stably the vague, elusive, fragmentary impressions of wonder, beauty, and adventurous expectancy which are conveyed to me by certain sights (scenic, architectural, atmospheric, etc.), ideas, occurrences, and images encountered in art and literature. I choose weird stories because they suit my inclination best—one of my strongest and most persistent wishes being to achieve, momentarily, the illusion of some strange suspension or violation of the galling limitations of time, space, and natural law which for ever imprison us and frustrate our curiosity about the infinite cosmic spaces beyond the radius of our sight and analysis. These stories frequently emphasise the element of horror because fear is our deepest and strongest emotion, and the one which best lends itself to the creation of nature-defying illusions. Horror and the unknown or the strange are always closely connected, so that it is hard to create a convincing picture of shattered natural law or cosmic alienage or "outsideness" without laying stress on the emotion of fear. The reason why time plays a great part in so many of my tales is that this element looms up in my mind as the most profoundly dramatic and grimly terrible thing in the universe. Conflict with time seems to me the most potent and fruitful theme in all human expression.
While my chosen form of story-writing is obviously a special and perhaps a narrow one, it is none the less a persistent and permanent type of expression, as old as literature itself. There will always be a small percentage of persons who feel a burning curiosity about unknown outer space, and a burning desire to escape from the prison-house of the known and the real into those enchanted lands of incredible adventure and infinite possibilities which dreams open up to us, and which things like deep woods, fantastic urban towers, and flaming sunsets momentarily suggest. These persons include great authors as well as insignificant amateurs like myself—Dunsany, Poe, Arthur Machen, M. R. James, Algernon Blackwood, and Walter de la Mare being typical masters in this field.
As to how I write a story—there is no one way. Each one of my tales has a different history. Once or twice I have literally written out a dream; but usually I start with a mood or idea or image which I wish to express, and revolve it in my mind until I can think of a good way of embodying it in some chain of dramatic occurrences capable of being recorded in concrete terms. I tend to run through a mental list of the basic conditions or situations best adapted to such a mood or idea or image, and then begin to speculate on logical and naturally motivated explanations of the given mood or idea or image in terms of the basic condition or situation chosen.
The actual process of writing is of course as varied as the choice of theme and initial conception; but if the history of all my tales were analysed, it is just possible that the following set of rules might be deduced from the average procedure:
(1) Prepare a synopsis or scenario of events in the order of their absolute occurrence —not the order of their narration. Describe with enough fulness to cover all vital points and motivate all incidents planned. Details, comments, and estimates of consequences are sometimes desirable in this temporary framework.
(2) Prepare a second synopsis or scenario of events—this one in order of narration (not actual occurrence), with ample fulness and detail, and with notes as to changing perspective, stresses, and climax. Change the original synopsis to fit if such a change will increase the dramatic force or general effectiveness of the story. Interpolate or delete incidents at will—never being bound by the original conception even if the ultimate result be a tale wholly different from that first planned. Let additions and alterations be made whenever suggested by anything in the formulating process.
(3) Write out the story—rapidly, fluently, and not too critically—following the second or narrative-order synopsis. Change incidents and plot whenever the developing process seems to suggest such change, never being bound by any previous design. If the development suddenly reveals new opportunities for dramatic effect or vivid storytelling, add whatever is thought advantageous—going back and reconciling the early parts to the new plan. Insert and delete whole sections if necessary or desirable, trying different beginnings and endings until the best arrangement is found. But be sure that all references throughout the story are thoroughly reconciled with the final design. Remove all possible superfluities—words, sentences, paragraphs, or whole episodes or elements—observing the usual precautions about the reconciling of all references.
(4) Revise the entire text, paying attention to vocabulary, syntax, rhythm of prose, proportioning of parts, niceties of tone, grace and convincingness or transitions (scene to scene, slow and detailed action to rapid and sketchy time-covering action and vice versa. . . . etc., etc., etc.), effectiveness of beginning, ending, climaxes, etc., dramatic suspense and interest, plausibility and atmosphere, and various other elements.
(5) Prepare a neatly typed copy—not hesitating to add final revisory touches where they seem in order.
The first of these stages is often purely a mental one—a set of conditions and happenings being worked out in my head, and never set down until I am ready to prepare a detailed synopsis of events in order of narration. Then, too, I sometimes begin even the actual writing before I know how I shall develop the idea—this beginning forming a problem to be motivated and exploited.
There are, I think, four distinct types of weird story; one expressing a mood or feeling, another expressing a pictorial conception, a third expressing a general situation, condition, legend, or intellectual conception, and a fourth explaining a definite tableau or specific dramatic situation or climax. In another way, weird tales may be grouped into two rough categories—those in which the marvel or horror concerns some condition or phenomenon, and those in which it concerns some action of persons in connexion with a bizarre condition or phenomenon.
Each weird story—to speak more particularly of the horror type—seems to involve five definite elements: (a) some basic, underlying horror or abnormality—condition, entity, etc.—, (b) the general effects or bearings of the horror, (c) the mode of manifestation—object embodying the horror and phenomena observed—, (d) the types of fear-reaction pertaining to the horror, and (e) the specific effects of the horror in relation to the given set of conditions.
In writing a weird story I always try very carefully to achieve the right mood and atmosphere, and place the emphasis where it belongs. One cannot, except in immature pulp charlatan–fiction, present an account of impossible, improbable, or inconceivable phenomena as a commonplace narrative of objective acts and conventional emotions. Inconceivable events and conditions have a special handicap to overcome, and this can be accomplished only through the maintenance of a careful realism in every phase of the story except that touching on the one given marvel. This marvel must be treated very impressively and deliberately—with a careful emotional "build-up"—else it will seem flat and unconvincing. Being the principal thing in the story, its mere existence should overshadow the characters and events. But the characters and events must be consistent and natural except where they touch the single marvel. In relation to the central wonder, the characters should shew the same overwhelming emotion which similar characters would shew toward such a wonder in real life. Never have a wonder taken for granted. Even when the characters are supposed to be accustomed to the wonder I try to weave an air of awe and impressiveness corresponding to what the reader should feel. A casual style ruins any serious fantasy.
Atmosphere, not action, is the great desideratum of weird fiction. Indeed, all that a wonder story can ever be is a vivid picture of a certain type of human mood. The moment it tries to be anything else it becomes cheap, puerile, and unconvincing. Prime emphasis should be given to subtle suggestion—imperceptible hints and touches of selective associative detail which express shadings of moods and build up a vague illusion of the strange reality of the unreal. Avoid bald catalogues of incredible happenings which can have no substance or meaning apart from a sustaining cloud of colour and symbolism.
These are the rules or standards which I have followed—consciously or unconsciously—ever since I first attempted the serious writing of fantasy. That my results are successful may well be disputed—but I feel at least sure that, had I ignored the considerations mentioned in the last few paragraphs, they would have been much worse than they are.

http://www.hplovecraft.com/writings/texts/essays/nwwf.aspx

[džin tonik]

bukowskog je inspirirala klasika, a pri pisanju pastirske fantastike slusa se bijelo dugme...

[Stipan]

SMRT PUŠI MOJE CIGARE

Znaš: Ponovo sam ovde
I pijan
I slušam Čajkovskog na radiju .
Isuse , čuo sam ga pre 47 godina
Kada sam bio izgladneli pisac
I sada evo ga
Ponovo
Sada kada sam stekao delimičnu slavu
Kao pisac
I smrt šeta ovom sobom
Gore-dole
Pušeči moje cigare
Cirkajući moje vino
Dok Čajk uporno odrađuje
Svoju Pathetique ,
Kakav je to samo put bio
I sva sreća koja me je zadesila bila je
Samo zato što sam kockice bacio
Kako treba:
Ginuo sam za svoju umetnost,
Ginuo sam da se dokopam
5 prokletih minuta, 5 sati
5 dana -
Sve što sam želeo bilo je da izbacim
Reč iz sebe
Slava, novac nisu bili važni:
Ja sam želeo da izbacim tu reč iz sebe
A oni su me želeli za štanc-presom ,
Fabričkom trakom
Želeli su da budem magacioner u
Robnoj kući .
Pa, kaže smrt, prolazeći sobom,
Svejedno ću te ščepati
Ma šta bio:
Pisac, taksista, svodnik, kasapin,
Padobranac, ščepaću te .
Važi srce, kažem joj .
I sada pijemo zajedno
Dok jedan po ponoći polako prelazi u dva
Po ponoći i
Samo ona zna pravi trenutak
Ali sam je ipak zajebao:
Izvukao sam svojih
5 prokletih minuta
i još mnogo
preko toga.

Čarls Bukovski

[džin tonik]

bijelo dugme, i kad se u petom desetljecu zivota "otkrije" bukowski.

inace je bukowski gajio reputaciju, mnogi grijese citajuci njegov opus autobiografski. covjek je bio izuzetno nacitan (sto pored talenta alfa i omega), jednostavan i daleko od projekcije.

[saturnica]

bijelo dugme, i kad se u petom desetljecu zivota "otkrije" bukowski.

inace je bukowski gajio reputaciju, mnogi grijese citajuci njegov opus autobiografski. covjek je bio izuzetno nacitan (sto pored talenta alfa i omega), jednostavan i daleko od projekcije.

... ali ne i kad se naroljaš. tada projekcije idu lako. hvataju naročito one male, sitne ribe, papaline koje misle da su time postale orke.

[džin tonik]

mislis... tad vauvau postaju medjedi...

[Stipan]

Pretpostavljam da je ovo neki pokušaj diskreditacije, ali da se vratimo starom dobrom Bukovskom:

Izvukao sam svojih
5 prokletih minuta
i još mnogo
preko toga.

[džin tonik]

stipane, ne mozes se ti "vratiti" starom dobrom bukowskom; to mogu ja. koji nisam pjesnik.
ti moras predstaviti nesto autenticno, osobno, svoje misli...

[Stipan]

Hoćeš da kažeš da ti nemaš ništa autentično i osobno, pa čak ni svoje misli zato što nisi pesnik?

[Dybuk]

zosko, svaku potpisujem!

Bukovski je mnogo bolji pripovedač nego pesnik, mada je i to neko pripovedanje u stihu.

[Stipan]

"Post office" je pripovedanje u stihu?

[džin tonik]

@stimpan: hocu reci da ti je pitanje ocajno, max. drugi srednje. i nemastovito.
inace se pjesnici medjusobno ne podnose, posebno bukowski ostale, najposebnije kvazi-pjesnike.
a ne citiraju i pozivaju jedni na druge... ako si pjesnik, iznosis svoje misli. gdje ti je inspiracija?

bukowski bi da te vidi/procita rekao da te zamislja kako stajes pred zrcalo, naprezes se, te ideja nailazi gledajuci u svoj odraz, dok ti istovremeno ispada proteza.

[Dybuk]

Šta ti je to Post Ofis?

[Stipan]

Šta je "Post ofis"? Tako sam i mislio...

[Dybuk]

Loše misliš, kao i obično.

[Stipan]

Ofkors... A tebi bi bilo bolje da me se maneš. Zosko je barem duhovit.

[Dybuk]

I ja sam, samo što ti ne umeš da detektuješ sarkazam

[Stipan]

Bukovski je mnogo bolji pripovedač nego pesnik, mada je i to neko pripovedanje u stihu.

Sarkazam? Ne bih ja to tako nazvao...

[Dybuk]

^ Case in point