ZNAK SAGITE — više od fantastike — edicija, časopis, knjižara...

Kako to reče moj drugar Sale: "Urke, a što ne probamo da postanemo pederi? Kad se ovako dobro kapiramo sada, što se ne bi dobro kapirali i ako bi se karali?"

Okurbito AKA Departures (2008) Yojiro Takita  *****

Teorija po kojoj japanski režiseri u zrelim godinama kreiraju svoja najveća dela pokazala se tačnom i u slučaju Yojiro Takite. Sem par interesantnih naslova, tipa Comic Magazine sa Beat Takeshijem, i nekoliko smelih žanrovskim izleta Takita nije imao veće uspehe. I onda, iz neba pa u rebra Oskar za najbolji strani film. Pobediti The Class, Gommoru, Il Divo, Waltz for Bashir i ostale pretendente nije bilo lako. Čak se ni scenarista Kundo Koyama ne može pohvaliti značajim naslovom u prošlosti. Ali, kako to obično biva, u životu ne postoje zacrtana pravila.

Mladi čelista iz velegrada kakav je Tokio, nakon gubitka posla hrabro odlučuje da krene u provinciju iz koje je i došao u glavni grad. Gubitak posla u simfonijskom orkestru neminovno uslovio je promenu profesije.

Iza naslova filma krije se ceremonijalno tradicionalno obredno pospremanje pokojnika za poslednje putovanje. Nepopularan zanat, anatemisan od strane meštana, mladom čelisti stvara emotivne probleme kako na samom poslu, tako i u odnosu sa verenicom. Ali samo u startu. Povratak kući donosi i neminovan sudar sa prošlošću.

Na početku prožet crnim humorom, bizarni sklop okolnosti i događaja Okurebito vuče ka melodramatičnom klimaksu i katarzičnom krešendu i finalu, u kome spoznaja smrti biva poražena rađanjem novog života.

Narativno i zanatski Takita se maestralno nadovezuje na epohalni Ozuov opus i njegova najuspešnija dela, koristeći pritom moderne tehničke elemente, stvarajući vizuelne iskustvo koje će sa godinama dobiti još veći sjaj i značaj. Iako naizgled i na momente predvid, Okurebito nije nimalo naivan i njegova nevina filozofska intencija nikako ne treba biti olako shvaćena i pogrešno tumačena.

...odlično odličan film, sasvim zaslužen Oskar, a elaboracija ove ocene u 3000 i kusur karaktera u skorom Popboks osvrtu.

...obećani Popboks osvrt...

http://www.popboks.com/tekst.php?ID=7315

Shozo i drugari, jel moze nesto Korejsko (i okolo, samo da nije japansko) na fazon Chasera i Truck, znaci neki triler il tako nesto, jurnjava i to - nisam u toku jbga pa reko da pitam mozda ima nesto novo od tog fazona ?  

Evo ti dva stara koja možda nisi gledao:

A Bittersweet Life

Nowhere to Hide

Attack the Gas Station!

The President's Last Bang

The City of Violence

Nije Korejac, ali Johnny To ima par naslova koja bi ti bili gotivni.

A od novih, i kod mene na listi za gledanje su tek:

Handphone
Private Eye
Missing
The Pot
Dachimawa Lee

Fala, benzisku stanicu sam poco da gledam i ucini mi se nekakva parodija ?  

Quote from: "Son of Man"Fala, benzisku stanicu sam poco da gledam i ucini mi se nekakva parodija ?  

slabo je to, sine.

od ovog što je šozo nabrojo, najbolji je A Bittersweet Life.

Još pre par meseci sam bio upitan da napravim listu najznačajnijih starijih ostvarenja koja dolaze sa Dalekog istoka.

To je bio obiman zadatak, jer je svakako uključivao moje gledanje naslova koje sam propustio da prostudiram u prošlosti. I to je opet trajalo par meseci; a fokus mi je bio na japanskoj kinematografiji.

E sad, lista je gotova - ali bi bilo malo neozbiljno ne reći po nešto o samim tim ostvarenjima. Barem po jednu rečenicu.

Gotove su dve dekade: od 1941 do 1960. Prvi je The 47 Ronin, a poslednji The Island.
Ključna dekada (najobimnija), biće započeta filmom Cruel Story of Youth, a biće zaključena nekim ostvarenjem iz 1969.
Zatim dekada 1970 - 1980
I onda na kraju 1980 - present day

Čekamo 

The 47 Ronin (1941) Kenji Mizoguchi

Osporavan kao propagandni materijal fašistickog Japana, sniman usred WWII, ovaj Mizoguchijev klasik predstavlja izuzetan doprinos samurajskim epovima. Prvi pravi veliki film japanske kinematografije.

Drunken Angel (1947) Akira Kurosawa

Prva kolaboracija tandema Mifune-Kurosawa je potcenjen mali film velikog odjeka; posebno medu režiserima novog vala. Rani prikaz gangstera u posleratnom Japanu.

Rashômon (1950) Akira Kurosawa

Jedan od najznacajnijih filmova svetske filmske baštine. Umetnost stilskog i dramskog pripovedanja. Prodor Japana na filmsku mapu sveta i opšte prihvaćen originalan naslov.

Tokyo Story (1953) Yasujiro Ozu

Ozuova simfonija revolucionarno-tehničkih inovacija; impresivna poetika narativno-duhovne stilizacije. Tužna, a ujedno i topla priča o životu i smrti, vernosti i izdaji. Sight & Sound je stavio Tokyo Story na mesto br. 1 najboljih filmova svih vremena.

Ugetsu monogatari (1953) Kenji Mizoguchi

Eksploatacija siromaštva u feudalnom Japanu pomešana sa pričom o duhovima je više psiho-sociološka studija nego zastrašujuća bajka. Magično uslikane proganjajuće sekvence.

Gate of Hell (1953) Teinosuke Kinugasa

Jidai Geki ep melodramatičnih proporcija o zabranjenoj ljubavi iz 12. veka. Prvi japanski film u Eastmancolor tehnici i dobitnik Oskara za najbolji strani film.

Seven Samurai (1954) Akira Kurosawa

Iluzorno je uopšte trošiti reči na Kurosawin klasik. Obavezna ektira za svakog iskrenog ljubitelja filmske umetnosti.

Gojira (1954) Ishirô Honda

Pokretac neuništivog serijala koji traje do današnjeg dana. Rano korišcenje efekta je daleko prevaziđeno, ali moralna poruka sa kraja filma ima odjek i u modernom dobu.

Miyamoto Musashi (1954) Hiroshi Inagaki

Veoma značajana Jidai Geki trilogija, i još jedan Oskar za Japan. Mifune kao simbol filmskog samuraja

Twenty-Four Eyes (1954) Keisuke Kinoshita

Kinoshitina drama o učiteljici iz malog mesta i njenom odnosu sa učenicima. Njen inspirativni pogled na svet koji okružuje predratni Japan čini ovaj skriveni klasik nezaboravnim i večnim.

The Burmese Harp (1956) Kon Ichikawa

Jedan od najmoćnijih prikaza WWII iz vizure prosečnog japanskog vojnika. Proganjajuće melodije uz impresivno Ichikawino korišćenje crno-bele tehnike.

Punishment Room (1956) Kon Ichikawa

Ichikawin nihilistički prikaz zabludele mladosti predstavlja pionirski zahvat i začetak novog vala u japanskoj kinematografiji.

Crazed Fruit (1956)  Ko Nakahira

Još jedan rani film novog vala. Ljubavni trougao kao preteča Trifoovog Jules and Jim, značajan i kao film u kome se golotinja prvi put pojavljuje u japanskoj kinematografiji.

Street of Shame (1956) Kenji Mizoguchi

Poslednji film majstora umetnički secira prostituciju na ulicama i u bordelima Tokija.

Giants and Toys (1958) Yasuzo Masumura

Novovalna pop satira japanskog zlog dečka predstavlja uspešan prikaz manipulatornog advertajzinga i marketinga u kapitalističkom sistemu. Refleksije i poruke se očitavaju i danas.

Ballad of Narayama (1958) Keisuke Kinoshita

Čuveni japanski ruralni obicaj prepričan u tradicionalnom kabuki stilu u Kinoshitinom izvođenju je opušteniji i mnogo manje zlokoban i napet od Imamurinog kasnijeg rimejka, ali ništa manje vredan i impresivan.

Ghost Story of Yotsuya (1959) Nobuo Nakagawa

Jedna od najprepričavanijih epskih prica o duhovima u japanskoj kinematografiji. Kinoshitina iz 1949. je bila više psihološka studija, dok Nakagawa prvi unosi elemente horora i šoka u konzervativnu priču koja je dotad bila prepuna naivnih nagoveštaja.

Floating Weeds (1959) Yasujiro Ozu

Priča o Kibuki trupi koja se u primorskom seocetu zadržava duže od očekivanog je jedan od najmoćnijih Ozuovih dramskih poduhvata; beskrajno kopiran u budućnosti. Roger Ebertov pik u najboljih 10 svih vremena.

Fires on the Plain (1959) Kon Ichikawa

Brutalno-realističan portret patnji i stradanja pred kraj WWII, praćeno ponosnim marširanjem malarije, tuberkuloze, dijareje, kanibalizma, i svega onoga što sukob čini ogavnim i nepoželjnim.

The Human Condition (1959-61) Masaki Kobayashi

Anti-ratna sonata upakovana u koherentnu trilogiju epskih razmera i majestičnih proporcija. Prvi veliki Kobayashijev film.

The Island (1960) Kaneto Shindô

Landmark stilsko-narativnog minimalizma i Shindov tour de force večite borbe čoveka protiv sila prirode.

lepo je to sve, šozo, ali šta ćemo sa tvrdnjma nekih istaknutih proučavalaca da se zlatno doba japanskog filma u stvari završava sa II svetskim ratom?
i da ovo što je usledilo ne može ni da prismrdi onome od ranije?
odnosno, da je kurosava jedan od najvećih grobara autentičnog japanskog filma, zbog svojih zapadnjačkih uticaja, kako književnih tako i filmskih – dakle, i idejnih, i tematskih, i stilskih, formalnih...? tj. da je kurosava 'pozapadnio' japanski izraz i tako izdao njegovu autohtonost?

Quote from: Ghoul on 03-05-2009, 18:12:02
lepo je to sve, šozo, ali šta ćemo sa tvrdnjma nekih istaknutih proučavalaca da se zlatno doba japanskog filma u stvari završava sa II svetskim ratom?

Taj romantizam ne pije vodu.

Pa i pre WWII su bili aktivni Mizoguchi i Ozu, ali je najveći broj njihovih filmova pogubljen. Može biti i neki rani Narusov film značajan, ali je to daleko od standarda koji su tridesetih vladali u Holivudu ili dvadesetih u Nemačkoj.

Nema značajnog kritičara koji obara vrednost filmova kao što su Tokyo Story ili Ugetsu, u odnosu na neki pre WWII.

O Kurosawi ću večeras kad dođem kući.

možda, ali u pitanju su ipak ZAPADNI kritičari.
jasno da će njima više da se dopada ono što im je bliže i razumljivije.

Quote from: Ghoul on 03-05-2009, 19:21:30
možda, ali u pitanju su ipak ZAPADNI kritičari.
jasno da će njima više da se dopada ono što im je bliže i razumljivije.

Ok. Jasno mi je zašto vole Kurosawu (on je otvoreno veličao Forda), ali ne vidim zašto i kako su im bliski Ozu i Mizoguchi.

Quote from: Ghoul on 03-05-2009, 18:12:02
odnosno, da je kurosava jedan od najvećih grobara autentičnog japanskog filma, zbog svojih zapadnjačkih uticaja, kako književnih tako i filmskih – dakle, i idejnih, i tematskih, i stilskih, formalnih...? tj. da je kurosava 'pozapadnio' japanski izraz i tako izdao njegovu autohtonost?

Ne postoji ozbiljna lista najznačajnijih japanskih filmova bez Rashomona i Seven Samurai.

Ne postoji ni jedna realna, nepristrasna lista najboljih filmova svih vremena bez barem jednog od ta dva. Koji god ih kritičar sastavljao: zapadni ili istočni.

Na dalje od 60ih na mojoj listi videće se jasno da nijedan autor samostalno nije mogao da bude grobar, niti da sahrani umetnički potencijal i kreativni izraz nadolazećih snaga. pa makar to bio i sam Kurosawa!

Šta više, malo će ko u budućnosti stvarati pod njegovim direktnim uticajem (možda Hideo Gosha i nešto malo Kobayashi), te samim tim on nije mogao biti grobar sopstvene industrije, već samo njen sastavni deo.

A i mi pričamo o 50im. Avangardne autore si u ono vreme mogao nabrojati na prste.

Paco and the Magical Picture Book (2008) Tetsuya Nakashima ****

Konačno je na red za gledanje došla toliko hvaljena porodično-dečija fantazija Tetsuya Nakashime. Nakashima se u prethodnom delu svoje karijera i isticao kao sjajan dramaturg porodičnih tragedija; ovde, uprkos slobodnom tretiranju elemenata animacije, fikcije, fantazije, ipak ostaje na svom terenu.

Melodramatičan u samoj svojoj srži, film nam donosi neobično slikovitu i bizarno-opsesivnu priču o prijateljstvu sebičnog industrijskog magnata i sedmogodišnje devojčice, koja usled saobraćajne nesreće i oštećenja mozga, proživljava svako novo jutro kao jedinstveno iskustvo, bez ikakvog sećanja na prethodni dan; i sve je to smešteno u nekoj vrsti mentalne institucije. Što je i prilično tipično za tradicionalnu japansku bizarnost i njihovo konsekventno veličanje kulta smrti.

U prvih pola sata može delovati naporno gledati pozorišno preglumljavanje i bacakanje, praćeno pompeznom animacijom. Ali kako priča ide dalje, gledalac biva nekako sasvim naivno uvučen u svet ludih doktora, opsesivnih sestara, grabežljivih naslednika i navalentnih klovnova.

Maestralna scenografija nalikuje Bartonovim delima; uprkos kamernoj atmosferi, dinamika ima furiozni krešendo - koji vodi u katarizičan finale.

evo ga onaj kinez nad čijom su se sudbinom svojevremeno sažalili Goran marković, Biljana Srbljanović i ekipa, kada mu film nije pušten na Autorskom zbog protesta kineske ambasade...

Cannes
Spring Fever
Chunfeng chenzuide yewan (Hong Kong - France)
By DEREK ELLEY
A Le Pacte (in France) release of a Dream Factory H.K. (Hong Kong)/Rosem Films (France) production, with participation of Fonds Sud Cinema, French Ministry of Culture & Communication, CNC, French Ministry of Foreign Affairs. (International sales: Wild Bunch, Paris.) Produced by Nai An, Sylvain Bursztejn. Co-producer, Lou Ye. Directed by Lou Ye. Screenplay, Mei Feng.

With: Qin Hao, Chen Sicheng, Tan Zhuo, Wu Wei, Jiang Jiaqi, Huang Xuan, Liang Ming.
(Mandarin, Cantonese dialogue)

Three years after tweaking the nose of China's Film Bureau with full-frontal nudity and direct references to the 1989 Tiananmen Square incident in "Summer Palace," mainland helmer Lou Ye is at it again -- this time with lashings of gay sex -- in the five-way ensembler "Spring Fever." Pic circumvents the bureau's five-year filmmaking ban on Lou by being registered as a Hong Kong-French co-production, though beyond fests (especially gay ones) and the hardcore arthouse crowd, this over-long, very Euro-flavored "Spring" won't make many B.O. wickets bloom.

Shot clandestinely in Nanjing, central China, on digital equipment -- cleanly transferred to 35mm, though murky in interiors -- "Spring Fever" aims to evoke an atmosphere in which characters are swept up in a metaphysical fever, which blurs some sexual inclinations while reinforcing others. The movie's poetic Chinese title literally means "A Night Deeply Drunk on the Spring Breeze."

With its shifting, unstable weather -- from spring rain and overcast haze to sunny spells -- the pic does intermittently evoke a time of year when nature is stirring after a long period of hibernation. But the effect is weakened by the lack of visual consistency in d.p. Zeng Jian's lensing, and with a lot of the action taking place in dully lit interiors, the connection between nature and the human world remains more in the pic's English and Chinese titles than in what comes through on the bigscreen. Overall tone, especially in the second half, is more of autumnal melancholy than of spring fever.

Helmer Lou starts off as he means to continue, with a full-on (but genitalia-free) sex sequence between married Wang Ping (Wu Wei) and his male lover, Jiang Cheng (Qin Hao). What Wang doesn't know is that his wife, schoolteacher Lin Xue (Jiang Jiaqi), is having him followed by unemployed Luo Haitao (Chen Sicheng), who snaps photos of the two men together.

During an awkward dinner a trois, in which Jiang poses as Wang's old university friend, Lin plays along. But when Wang later finds out she's had him followed, Lin not only bawls her hubby out at home but also humiliates Jiang at his workplace.

These brief scenes, superbly played by actress Jiang Jiaqi, are among the few authentically emotional and gripping sequences in the movie, which otherwise schematically moves feelings and characters around at the script's convenience.

Things turn more melancholy and moony as Luo -- in a sudden development that's never properly justified dramatically or psychologically -- becomes less interested physically in his g.f. (Tan Zhuo) and more sexually drawn to his initial quarry, Jiang. Ensuing emotional complications over the remaining 75 minutes result in a suicide, much heart-searching (though little of it via meaningful dialogue) and one scene after another of gay lovemaking.

The screenplay is much better constructed than the untidy "Summer Palace," but the pic is still a long, long way from Lou's inventive and involving "Suzhou River" and flawed but impressively ambitious period drama, "Purple Butterfly." As Lou has seemingly catered more and more to Euro tastes (and Western sensibilities), his vision and imagination have become progressively more restricted.

Script has little idea what to do with Wang or either of the female characters, all of whom are left stranded as the pic focuses on Luo's homosexual "affair" with Jiang. Perfs are OK, but with little to chew on in the script, the actors almost seem to blend into each other at times.

Atmospheric score by Iranian composer Peyman Yazdanian ("Summer Palace") adds some color.
More than one option



Camera (color, DV-to-35mm), Zeng Jian; editors, Robin Weng, Zeng, Florence Bresson; music, Peyman Yazdanian; additional music, Mickey Zhang; art director, Peng Shaoying; sound (Dolby Digital), Fu Kang; assistant director, Zhao Zhiyang; casting, Zhang Yanjia. Reviewed at Cannes Film Festival (competing), May 13, 2009. Running time: 116 MIN

Tokyo! (2008) Michel Gondry/Leos Carax/Bong Joon-Ho ****

Dugo očekivani sequel omnibusa Paris, je t'aimee, prosto nazvan Tokyo!, prilično je kasno došao u bioskope; a onda još sporije izašao na DVD. Tako da, eto, gotovo posle godinu dana distributerskih peripetija i zavrzlama, film je stigao do ljubitelja piraterije; i naravno do onih koji nikada ovaj film neće moći da odgledaju na bioskopskom platnu.

Neizvesnost je trajala pre svega u srcima Gondryjevih i Bongovih fanova, koji su prethodnim ostvarenjima u svojoj karijeri, svaki na svoj način, stvorili moćnu bazu sledbenika i poklonika.


Artistički triptih otvara Gondry pričom o paru koji iz provincije dolazi u Tokio tražeći umetničku satisfakciju i priznanje. U tom duu, jaču polovinu predstavlja dečko, koji odlično pliva kroz radničke vode, dok se cura na metaforičan način i bukavalno pretvara u stolicu, usled Gondrijevog stalnog insistiranja na njenoj indolentnosti i parazitarenju.

Gondry je celu priču prilično približio japanskom mentalitetu, kombinujući je sa svojim tradicionalnim filozofijama o društvu i okruženju u kome živimo; tako da prva priča ima prelaznu ocenu, ali ne predstavlja vrhunac triptiha.



Carax je najmanje poznato ime u ovoj rediteljskoj trilogiji. Ipak, njegova surealna priča nekako najviše drma korene i stubove samog Japana, iako nije najveštije izvedena. Priča o dementnom liku koji povremeno izlazi iz kanalizacije da bi maltretirao stanovnike Tokija, otvoreno simbolizuje mit o Godzili i njegovoj pedestogodišnjoj misterioznoj ulozi i značaju za japansko društvo. Ispod crnokomične satire krije se jasno naznačeni podkontekst o tradicionalnoj japanskoj homofobičnosti i rasnoj netrpeljivosti, naročito prema strancima i turistima koji pohode zemlju izlazećeg sunca.



Bongova društveno socijalno satira, sa elementima Itamijevih misaono-artističih komedija iz osamdesetih, je najuspeliji poduhvat celokupne trilogije. Bong nam govori o hikikomoriju (japanski izraz za usamljenika, koji živi i parazitira potpuno izolovan i otuđen od vanjskog sveta, i dešavanja u njemu), čiji se sistem ruši onog trenutka kade se pogledom susretne sa  mladom i atkraktivnom dostavljačicom iz lokalne picerije.

Bong je izuzetno maštovito i inventivno ugradio japanske fetiše i strahove u svoje kadrove, stvarajući verne likove sa čijim sudbinama se gledalac barem na momenat može identifikovati. I na kraju, iako izolovanost simbolizuje strah od smrti i neku bizarnu težnju ka savršenošću i perfekcionizmu, poslednja priča ima najmanje tragova otvorene mizantropije; i jedino ovde na kraju, u biti ljubav pobeđuje smrt.

Photobucket jutros radio nije, pa evo poster tek sad.

E ovo smo cekali 

Cannes
City of Life and Death
Nanjing! Nanjing! (China - Hong Kong)
By DEREK ELLEY

'City of Life and Death'
'City of Life and Death'
A China Film Group (in China)/Media Asia (in Hong Kong) release of a China Film Group, Stellar MegaMedia, Jiangsu Broadcasting System (China)/Media Asia Films (Hong Kong) production. (International sales: Media Asia, Hong Kong.) Produced by Lu Chuan. Executive producers, Han Sanping, Qin Hong, Zhou Li, John Chong. Directed, written by Lu Chuan.

With: Liu Ye, Gao Yuanyuan, Hideo Nakaizumi, Fan Wei, Jiang Yiyan, Qin Lan, Yuko Miyamoto, Ryu Kohata, John Paisley, Liu Bin, Zhao Yisui, Beverly Peckous, Sam Voutas.
(Mandarin, Japanese, English, Shanghainese dialogue)

At times semi-impressionistic, at others gut-wrenchingly up close and personal, Nanjing massacre chronicle "City of Life and Death" lives up to hype and expectations. Third feature by mainland Chinese writer-director Lu Chuan inhabits a strange space between art movie and the mainstream that Lu has made his own with his previous, very different pics ("The Missing Gun," "Kekexili: Mountain Patrol") and, despite having been lensed in widescreen black-and-white with an almost clinical detachment, packs emotional punches throughout. Inexplicably turned down by Cannes, pic deserves major fest platforms in Europe and North America to launch its specialty career in the West.

In China, where it opened April 22, "City" has notched up a surprising 150 million yuan (north of $20 million) in its first 2½ weeks alone. Much-laureled German movie "John Rabe," a more conventional version of the same events, was released a week later and, as in Deutschland, flopped.

Even after more than 70 years, the 1937-38 Nanjing massacre remains an unresolved sore: China has claimed a death toll of around 300,000 and Japan has generally admitted to about half that number and still furnished no official apology. The event has featured in several Chinese-language TV series and movies over the years, but Lu's film reps the first full-on, non-melodramatic treatment by a Chinese filmmaker.

What's surprising about "City" is all the things it isn't. It isn't a bombastic, nationalistic slice of melodrama; it isn't wall-papered with emotive music; and it isn't two-hours-plus of unmitigated grief and wailing.

Only partly because it's in black-and-white, the pic recalls Central Euro war dramas of the '50s and '60s (such as Andrzej Wajda's "Kanal"), with their powerful mixture of both grit and spiritual emptiness. But underneath the visual trappings, the movie remains deeply Chinese in its emotional underpinnings and relationships.

Lu's screenplay is more a succession of events centered on a relatively small number of characters -- both Chinese and Japanese --than an attempt to tell the complex story of the mass executions and other atrocities committed by Japanese troops. There's personal bravery but little movie-style heroism, more a general sadness at human behavior during wartime.

Characters are a mix of real personalities -- such as Rabe, who helped save many civilians by setting up an international safety zone -- and fictional alloys. Main character is not Chinese but a young, conflicted Japanese officer, Kadokawa (Hideo Nakaizumi), who's a member of a platoon led by the ruthless Ida (Ryu Kohata) and who falls for a shipped-in Japanese "comfort woman," Yuriko (Yuko Miyamoto).

Balancing them on the Chinese side are a young general, Lu (Liu Ye), who leads a unit in street-to-street fighting, and Tang (Fan Wei), longtime assistant to Rabe (John Paisley), who organizes the safety zone with a young female teacher (Gao Yuanyuan).

As civilians and soldiers are herded into groups and massacred, Tang tries to protect his wife (Qin Lan) and young sister-in-law (Jiang Yiyan). The killings and humiliations continue throughout the winter and up to the official celebration of Nanjing's conquest by the Japanese troops in March.

Pic's most powerful moments are the small setpieces: Chinese women volunteering to become comfort women, sparse dialogue exchanges or farewells, or (most cinematically striking of all) the Nipponese troops' bizarre conquest dance.

Lack of characters' backgrounding gives the pic a visceral immediacy and makes the historical situation the movie's real star. The downside, is that, at least initially, it's difficult to work out Tang's exact relationships with the women around him.

Fan, known better as a comic in China but arguably even stronger in dramatic roles ("The Parking Attendant in July"), delivers the most powerful screen presence with the least effort, resulting in some genuinely heart-rending scenes in the final reels. Gao ("Shanghai Dreams") matures more gradually but delivers in the last lap, while Liu, one of the most versatile of China's younger actors ("Lan Yu," "The Underdog Knight"), dominates the early going as a gritty soldier whose bravery is tempered by an almost childlike innocence.

On the Japanese side, Nakaizumi is a tad too low-key to fully flesh out the conflicted Kadokawa, and is easily overshadowed by the excellent Kohata as his loony commander.

Monochrome processing would have benefited dramatically from fewer grays and harder blacks and whites, but widescreen lensing (largely handheld) by d.p. Cao Yu is aces amid Hao Yi's terrific sets (built in northeastern China) of blasted Nanjing buildings. Liu Tong's soulful, evocative music is sparingly deployed to maximum effect.
More than one option



Camera (B&W, widescreen), Cao Yu; editor, Teng Yu; music, Liu Tong; production designer, Hao Yi; costume designer, Wang Rong; sound designer (Dolby Digital), Lai Qizhen; assistant director, Li Qining. Reviewed at Cannes Film Festival (market), May 14, 2009. Running time: 133 MIN.

Ako je ceniti po Kekexiliju, ovo bi trebalo biti dobro.

"Kekexili: Mountain Patrol" je vrlo dobar film, a ovo ću jedva dočekati: deluje vrlo obećavajuće!

Kinatay
(France-Philippines)
By JAY WEISSBERG

'Kinatay'
'Kinatay'
An Equation (in France) release of a Swift Prods. (France)/Centerstage Prods. (Philippines) production. (International sales: the Match Factory, Cologne.) Produced by Rodel Nacianceno. Executive producer, Didier Costet. Directed by Brillante Ma. Mendoza. Screenplay, Armando Lao.

With: Coco Martin, Julio Diaz, Mercedes Cabral, Maria Isabel Lopez, John Regala, Jhong Hilario.
(Tagalog dialogue)

Acolytes convinced Brillante Mendoza is ready for his second Cannes competish slot will dwindle following "Kinatay," an unpleasant journey into a brutal heart of darkness. Mendoza strengthens his gift for describing space with inquisitive cameras, but as the helmer's star rises, his subtlety wanes, resulting in obvious statements made banal by heavy-handed ironies. This noirish tale of an innocent guy drawn into a dark world of torture and dismemberment understands that an unwilling accomplice is still tarred by fate, but the pic's graphic nature does realism no favors. Fest life may linger, but theatrical won't survive long.

Exec producer Didier Costet is well aware of the risks; his distrib company Equation has already released three Mendoza titles in France, including last year's controversial Cannes entry "Serbis," which he co-produced under Swift Prods. "Kinatay" is Tagalog for "slaughter," which could be a prescient title given the likely drubbing the pic will receive from mainstream critics.

The first 15 minutes or so showcase what Mendoza does best: capturing the chaos of life in the teeming slums and streets of Manila. Accompanied by a cacophony of noises and voices, police cadet Pepoy (Mendoza's muse Coco Martin, also credited as producer under his real name, Rodel Nacianceno) and his g.f. Cecille (Mercedes Cabral) drop their baby off with an "auntie" and head to city hall to get married. Money is scarce, but their happiness is palpable, and everyone in the wedding party optimistically dreams of purchasing big-ticket items.

The next day, Pepoy hooks up with friend Abyong (Jhong Hilario), who promises him a nice chunk of change if he joins some shady cohorts for an unspecified job. Accepting the offer, Pepoy watches as Sarge (John Regala) lures deadbeat drug addict/prostitute Gina, aka Madonna (Maria Isabel Lopez), into a van, where the thugs pummel the helpless woman on the orders of Vic (Julio Diaz).

A long nighttime ride follows, as the van departs Manila, with a terrified Gina watched in the back by a silent, frightened Pepoy. Mendoza shoots much of the ride inside the darkened van, its indistinct, menacing forms accompanied by strange soundscapes meant to invoke viewer anxiety.

On reaching their destination, Gina is brought to a room where she's beaten, raped and finally dismembered. Unfortunately, the graphic nature of the presentation is so coldly matter-of-fact and overtly in-your-face that auds are unlikely to feel anything other than anger at being subjected to such unnecessary scenes. It's not that the helmer takes any glee in the sadism, but the nightmarish quality he captures is merely vile, without a deeper sense of the scene's horror.

Thus, Mendoza's stated aim, to show how one misstep can turn a basically decent guy into a scarred and culpable soul, becomes a pseudo-noir treatment in which the brutality, alternately coy and explicit, overshadows the soul-searching. Worse, the helmer insists, as he did in "Serbis," on hitting auds over the head with unsubtle ironies, such as a poster of Jesus hanging near Gina's torture room.

On a purely technical level "Kinatay" impresses, especially in the first quarter. D.p. Odyssey Flores shoots each scene from a variety of angles, as if the camera itself had an urgent need to understand where characters are in space and in relation to their surroundings. Early scenes were shot on film and have a bright, colorful glow -- Mendoza gets the joyful anticipation of the wedding day absolutely right -- while the endless night sequences, deliberately murky and ashen, were lensed digitally with the versatile Arriflex D-21.
More than one option

    * (Co) Arriflex Camera
    * (Co) ArriFlex

Camera (color, 35mm, HD-to-35mm), Odyssey Flores; editor, Kats Serraon; music, Teresa Barrozo; production designer, Dante Mendoza; art directors, Harly Alcasid, Deans Habal; costume designer, Hedji Calagui; sound (Dolby SR), Albert Michael Idioma; associate producer Aurora dela Cruz; casting, Ed Instrella. Reviewed at Cannes Film Festival (competing), May 16, 2009. Running time: 109 MIN.

Zahvaljujući Shozovom i mrkoyevom joint effortu, pogledao sam TOKYO! omnibus od tri priče koji se nastavlja na prethopdni pariski omnibus u kome je doduše bilo više reditelja.

Selekcija reditelja je zanimljiva. Producenti su izabrali tri različita autora koji se suštinski obraćaju trima različitim publikama. Njihove publike su priličnoj meri, i u brojnim tačkama preklapaju, ali ipak Gondry, Carax i Bong su reprezenti apartnih mileja savremene internacionalne kinematografije.

Najveće ime među njima svakako je Leos Carax, reditelj koji je jedna od ikona francuskog neobaroka koji nažalost nije uspeo da postigne svetski uspeh kao njegovi savremenici i saborci Besson ili Beineix zbog svoje neukrotive sklonosti ka provokaciji, evropskom art ekscesu i bezobzirnošću prema publici. Upravo zato, on nije bio sposoban da proizvede film Bessonove komunikativnosti ili pitki art house kao Beineix ali ostao kao jedan od cenjenih enfant terriblea francuskog filma koji više nije dete. Carax je i dalje velika atrakcija evropskog filma, što potvrđuje i ovaj film.

S druge strane, tu je Michel Gondry, takođe francuska art house faca koja je paradoksalno vezanija za američku hipstersku scenu, i iako radi filmove i u Evropi, ipak je Amerika njegov ključni teren. Gondry je vremenom uspeo da se osamostali od scene koja je nastala oko scenariste Charlie Kaufmana i da pođe svojim arty putem, međutim vezanost za Ameriku u suštini nije raskinuo.

Konačno, tu je Bong Joon Ho, što se mene tiče, najznačajniji reditelj u ovoj ekipi, veliki genre bender koji snima megahitove za korojeske bioskope koji zbog svog vrhunskog umetničkog dometa u Evropi prolaze kao festivalski favoriti. Bong Joon Ho je što se mene tiče pretekao Chan Wook Parka koji je ranije držao vrlo sličnu poziciju u korejskom i svetskom filmu, a to je čak i internacionalna kritika počela da primećuje. Ipak, sve do ove godine, Bong je ipak imao manju težinu od Caraxa i Gondryja.

Međutim, u omnibusu TOKYO!, Bongova priča je daleko najbolja. Iako se on i dalje služi tim vrlo specifičnim korejskim ritmom pričanja priče, sa vrlo neobičnim kadriranjem, izuzetnom vizuelnom kulturom filma i tehničkim perfekcionizmom koji krasi njegove filmove i inače, SHAKING TOKYO je u suštini najkomunikativnija priča u omnibusu. Naime, Bong je odbio da se uključi u trku i nadmetanje sa Gondryjem i Caraxom u ludilu bez pokrića pa je snimio jedan film koji je precizan, racionalan, sa jasnom emocijom, temom i idejom.

Svojom apsolutnom tehničkom superiornošću, priča o hikikomoriju, i trenutku kada on izađe na ulicu a svi ostali se povuku u kuće, u vrlo kratkom trajanju nudi zaokruženu priču, socijalni angažman, kako već rekoh jasnu emociju i ideju. Vrlo je lako moguće da Bong bude ismejan kao što su često đaci koji nauče za ispit ismejani od strane slackera, kada se uporedi sa Gondryjem ili Caraxom, međutim siguran sam da je ne samo snimio najbolji film u omnibusu nego je bio i najkorektniji prema Tokiju kao gradu domaćinu.

* * * 1/2 / * * * *

Zašto govorim o korektnosti prema Tokiju kao gradu domaćinu? Pa zato što iako se i Bong bavi japanskim ekscentričnostzima, on im daje neku vrstu čudnog dostojanstva dočim se Gondry i Carax bave nekim freakshow elementima u kojima grad Tokio i njegovi stanovnici ipsadaju žešći debili.

Gondryjev film je u svom većem delu klasična euro-realistička postavka o dvoje mladih ljudi bez para koji pokušavaju da nađu stan a mladić se usput u BE KIND REWIND maniru bavi filmom, da bi onda u jednom momentu počela kafkijanska transformacija glavne junakinje i film potpuno promenio žanrovski predznak, po čemu me je na sitno podsetio na Miikeov ODISHON.

U Gondryjevom filmu prikazana je mračna strana Tokija gde grad izgleda mnogo više kao Manila nego kao Tokio, sa prljavštinom i prenaseljenošću, neljubaznim službenicima i sl.

Sama priča je manie-više solidno odrađen arty blef u kome Gondry spaja svoju sklonost ka pretencioznom realizmu i neke vizuelne trikove po kojima je poznat iz svojih spotova.  Iako je utisak koji je ova priča ostavila na mene slab, nesumnjivo je da ona ipak ima dovoljno kompetencije da se nekome i jako dopadne.

* * 1/2 / * * * *

I naravno, tu je granddaddy Leos Carax koji u svojoj priči ostaje na svojoj liniji bezobrazluka sa koje ne skreće. On polemiše sa mitom o Godzilli, tako šo prikazuje priču o neimenovanom humanodinom freaku koji izlazi iz kanalizacije i cima građane Tokija. Posle jednog krajnje iracionalnog (i odlično režiranog) murder spreeja, freaka hvataju, a kao jedini koji može da komunicira sa njim dolazi francuski advokat, freak slične fizionomije, sa advokatskim pristupom Jacques Vergesa i počinje suđenje.

Carax stvara priču pereubovskog pristupa stvarima koja nadalje preuzima iracionalnu premisu i tretira je kao običnu, racionalnu socijalnu satiru. Prikaz Japana je flah, Carax se dosta oslanja na predrasude koje imamo o japanskom društvu, i suštinski, za razliku od Bonga koji iz japanske priče cedi univerzalno značenje, i Gondryja koji je kvinetsencijalno tokijski, Carax koristi Tokio kako bi snimio svoj, francuski film koji se tamo dešava, sticajem okolnosti.

I u tom smislu, Carax je snimio "svoj" film koji se razlikuje od njegovog kanonskog opusa utoliko što je bliži žanru komdije, međutim sama postavka i razbarušenost su isti kao i u njegovim drugim radovma.

Isto kao i Gondry, Carax je snimio film koji ima kapacitet da se dopadne publici koju to zanima.

* * 1/2 / * * * *

Iako je mene suštinski samo Bobngov film istinski zadiovoljio, TOKYO! je jedan od retkih omnibusa koji zapravo nema slabu priču. Kada čitam stranu kritiku štaviše, mislim da će jedino u Srbiji Bongova priča biti smatrana najboljom. U drugim zemljama se hvale potpuno druge priče što pokazuje da je TOKYO! uspeo eksperiment koji se zahvaljujući ovakvoj selekciji reditelja obraća jako širokoj publici u kojoj doduše nikoga zapravo neće u potpunosti zadovoljiti.

Prilično čudno da smo se u konstatacijama uglavnom složili.

E sad još samo da odgledaš novog Kaufmana, pa da kolektivno skočimo sa mosta.

Da nema neko slucajno u steku japanski film "Vengeance iz mine" iz '79 ?

http://www.imdb.com/title/tt0079182/

Taj je film fenomenalan.

Kao i većina Imamurinih.

Imaš to na Surrealu sigurno.

Ne preterano explicitan, ali sjajna psihološka studija.

Svaka preporuka.

Quote from: Son of Man on 03-06-2009, 00:02:59
Da nema neko slucajno u steku japanski film "Vengeance iz mine" iz '79 ?

http://www.imdb.com/title/tt0079182/

cd1:
http://rapidshare.com/files/59719826/Vengeance.Is.Mine.cd1.part1.rar
http://rapidshare.com/files/59719243/Vengeance.Is.Mine.cd1.part2.rar
http://rapidshare.com/files/59718982/Vengeance.Is.Mine.cd1.part3.rar
http://rapidshare.com/files/59719334/Vengeance.Is.Mine.cd1.part4.rar
http://rapidshare.com/files/59719077/Vengeance.Is.Mine.cd1.part5.rar
http://rapidshare.com/files/59719474/Vengeance.Is.Mine.cd1.part6.rar
http://rapidshare.com/files/59718341/Vengeance.Is.Mine.cd1.part7.rar
cd2:
http://rapidshare.com/files/59719277/Vengeance.Is.Mine.cd2.part1.rar
http://rapidshare.com/files/59723899/Vengeance.Is.Mine.cd2.part2.rar
http://rapidshare.com/files/59723899/Vengeance.Is.Mine.cd2.part2.rar
http://rapidshare.com/files/59719119/Vengeance.Is.Mine.cd2.part3.rar
http://rapidshare.com/files/59719289/Vengeance.Is.Mine.cd2.part4.rar
http://rapidshare.com/files/59719354/Vengeance.Is.Mine.cd2.part5.rar
http://rapidshare.com/files/59724813/Vengeance.Is.Mine.cd2.part6.rar
http://rapidshare.com/files/59718492/Vengeance.Is.Mine.cd2.part7.rar

Pogledao sam CRUSH AND BLUSH Kyoung-mi Leeja. To je ekscentrična korejska romantična komedija koju je producirao i pisao Chan Wook Park, a zanimljiv detalj je i to da je među scenaristima filma i Eun-kyo Park, saradnik na scenariju na novom Bongovom filmu MOTHER.

CRUSH AND BLUSH nudi Chan Wookov pogled na tipičan kanon romantične komedije na tragu BRIDGET JONES, obogaćen nekim tipično korejskim dodacima pre svega u formi neobično opsesivnih likova koji čine da junakinja koja bi inače u tipičnom zapadnom romcomu bila ružno pače, u ovom postane neka vrsta monstruma koja ni ne zasluži, niti dobije hepiend.

Zapadna kritika je hvalila prvu polovinu filma a imala je problem sa opadanjem tempa i ispovednim situacijama u drugoj, međutim, meni je upravo ta druga polovina ono po čemu se ovaj naslov izdvaja. Situacija suđenja na kraju tokom koga junaci pričaju šta su radili i njihove postupci se procenjuju počinje kao serija tipičnih Richard Curtis-ispovsti a onda se pšretvara u chanwookovsku situaciju kada se otkriva plot behind the plot. Ono što je osnovna razlika jeste to što bi kod Chan Wooka tu imali revelation nečega što ne znamo a u ovom slučaju se onome što znamo i što nam deluje kao niz tipičnih romcom radnji daje nova dimenzija.

Za razliku od većine azijskih komedija u mom slučaju, CRUSH AND BLUSH mi je bio zanimljiv pre svega zato što se ne oslanja previše na gegove, a one situacije koje su u širem smislu smešne prevazišle su kulturološku barijeru. Tempo je dobar a posebno drag touch su cameo uloge Chan Wook Parka i Bong Joon Hoa u filmu.

Film nema vizuelnu ekspresivnost Bongovih i Chan Wookovih filmova ali sasvim dobro izgleda i mislim da ima crossover potencijal i za Zapad.

* * * / * * * *

sine, nije taj vendžens baš tolko dobar kolko ga svi puvaju.
pogledaj svakako, al ne očekuj ne znam šta. meni je to samo lepa, čvrsta trojka...

ocekujem samo dobrog serijskog ubicu, hvala narode.

Pogledao sam TAE-POONG Kwak Kyung-taeka, akcioni film koji je važio za najskuplji u istoriji južnokorejskog filma, sa budžetom od 15 miliona. na korejskim blagajnama je zaradio oko 25 miliona dolara što je solidan skor ali nije uspeo da postigne značajniji internacionalni uspeh, o čemu će biti reči nešto kasnije.

TAE-POONG spada u red holivudizovanih južnokorejskih akcionih filmova. Zahvaljujući visokom budžetu, on i izgleda kao vrlo solidan američki akcioni film. Južnokorejski holivudizovani žanrovski filmovi su najbolji onda kada sa većom ozbiljnošću od samog Holivuda prilaze nekoj žanrovskoj matrici koja bi tamo inače bila rutinski odrađena bez truda, novca i inspiracije. U slučaju, TE-POONGa, bave se matricom koja je možda za današnji Holivud malo prevaziđena ali kada se radila, bila je tretirano vrlo ambiciozno. U tom smislu, TAE-POONG ostavlja sličan utisak kao SHIRI ili TUBE, impresionira svojom mogućnošću falsifikovanja holivudskog ugođaja, ali ti filmovi su ipak, pre svega na nivou priče korak nazad.

Naravno, TAE-POONG je za klasu iznad prve generacije ovih epigonskih filmova kao što su bili PAHNTOM SUBMARINE i sl.

Međutim, za razliku od SHIRI i TUBE, TAE-POONG pokušava i da unese neke korejske toucheve u celu priču iako je okosnica i dalje rip-off američkog filma (PACEMAKER i THE ROCK). Korejska dopuna svemu tome je teška melodrama na korejski način kojom se objašnjava motivacija glavnog negativca. Naime, negativac je pokušao da kao dete da pobegne sa Severa na Jug, međutim diplomate Južne Koreje su ih izigrale u Pekingu, porodica je vraćena na Sever i on i sestra su jedva izbegli pokolj ali su pošli putem koji ih je koštao raznih poniženja, a nju i zdravlja.

Središnji deo filma i završnica ulaze u weepie teritoriju sa svim mogućim touchevima korejske patetike, uključujući i objektifikaciju sablasno lepe sestre na umoru u OLDBOY maniru. Posle akcione završnice, sledi još jedna deonica teške melodrame, i na neki način tu Kwak i poentira ključnu karakteristiku svog akcijaša, a to je da je reč o filmu sa jasnom političkom porukom koja ne samo da je data implicitno, već i vrlo agresivno, ne samo kroz tu gotovo incestuoznu melodramu već i kroz glavnog junaka koji shvata negativca kao svog zabludelog prijatelja (premda film suštinski ne nudi nikakav mannovski ili wooovski dualizam).

A šta je politička poenta? Pre svega, Sever je naravno mesto potpunog zla, beznađa i gladi. To je uzeto kao aksiom pa film ni ne polemiše sa tim. Zatim, Južna Koreja nije dovoljno učinila za braću sa Severa i ne sme da prestane da misli na njih-njihove muke su strašne i niko im zapravo ne može pomoći osim Juga. Film nameće da treba još agresivnije razmišljati o tome kako da im se pomogne jer administracija ponekad zaboravi na njih kako bi vodlila globalnu politiku. I konačno, treće, Amerika se peviše meša, ona jeste saveznik ali je Jug je mnogo kompetentniji da rešava svoje probleme od njih.

U principu, antiameričko raspoloženje je sasvim legitimno u južnokorejskom filmu, uostalom zar THE HOST nije jedan od simbola antiamerikanizma u recentnoj produkciji.

E sad, ono što čudi je da je TAE-POONG u jednom trenutku uzeo da distribuira DreamWorks u Americi. Ovaj film ima production values i to nije sporno, ali realno, nije reč o nekom cutting edge žanrovskom filmu koji bi bio interesantan Dream Worksu. U to vreme je bila i priča o rimejku, što je tek potpuno besmisleno, jer upravo je TAE-POONG rip-off Dream Worksovog PEACEMAKERa.

Čini mi se da iza odluke da tako ugledan distributer plasira film u Americi stoji neka vrsta lobističke priče pošto ni mnogo uspešniji & kvalitetniji korejski filmovi nisu imali tako moćnog distributera.

Film je vrlo loše prošao u Americi, zaradio je tek 100ak hiljada dolara. Kritika ga je primila dosta polovično, premda je bilo onih kojima se umereno dopao. Međutim, razlog za neuspeh je vrlo jasan, iako TAE-POONG nije dosadan, s jedne strane na nivou akcije nije naročito senzacionalan a s druge, sa tom depresivnom melodramom naprosto nije zabavan. Ljubitelji azijske akcije vole kada im je film začinjen nekom vrstom patetike i melodrame, ali ovde su ti weepie delovi malo izdvojeni iz celine, i zaista deluju nametljivo. Štaviše, neki od tih flešbekova su lako mogli biti uklonjeni.

Stoga, TAE-POONG je holivudizovani akcijaš preopterećen svojom političkom agendom. Kwak je postigao istorijski uspeh sa svojim filmom FRIENDS a posle toga je dosta lutao sa naslovima poput CHAMP i TYPHOON. Čini se da se sa novim filmom vratio u formu, ali taj još uvek nisam pogledao.

Iako TAE-POONG nije loš film, čini se da je zapadna kritika od njega ipak više očekivala.

U svakom slučaju, ukoliko se spremate da gledate ovaj film očekujte nešto kao apgrejdovanu, sentimentalniju verziju SHIRIja.

* * 1/2 / * * * *

Pogledao sam Joheunnom nabbeunnom isanghannom Kim Ji-Woona, poznatiji pod naslovom THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD.

Poznato je da sam ja prema prethodnim Kimovim filmovima imao prilične rezerve, TALE OF TWO SISTERS mi je ostavio utisak dosta kičaste reakcije na japanske horore, a BITTERSWEET LIFE mi je bio mediokritetska, ponovo kič reinterpretacija najprežvakanijih klišea HK krimi filma.

THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD mi je u tom smislu korak napred za Kima, iz prostog razloga što se u ovom konkretnom slučaju bavi žanrom koji je legitimnije reciklirati (dočim su TALE i LIFE bili više u domenu imitacije jer nijedan od datih žanrova nije retro) a pošto mu je primarna potreba da polemiše sa špageti vesternom, dakle sa jednom aproprijacijom izvornog vesterna, ovde je reč o znatno održivijoj žanrovskoj pozajmici. Naime, kada se imitiraju konkretne miteme već poznate u žanrovskim, a u slučaju špageti vesterna i širim, okolnostima, onda je jako bitno da se film jasno pozicionira u svojim namerama. Ili se radi o rip-offu čija je ideja da se preuzme aktuelna ili uspešna žanrovska matrica i da se predstavi na novi, svežiji način koji bi bio konkurentan na žanrovskom tržištu (što je u neku ruku Kim radio sa svojim prethodnim filmovima, ali realno nije bio bolji od onih od kojih je pozajmljivao) ili se ekshumira neka poznata matrica koja se onda ili ponovo oživljava ili interpretira unekom drugom ključu. Izvorni špageti vesterni su bili exploitation koji je u pojedinim izdanjima postajkao vrhunska umetnost (naročito u radu Sergio Leonea). Kim preuzima špageti vestern kao polazište i od njega pravi film koji istovremeno želi da bude i omaž žanru ali i kurentan exploitation, i u tome uglavnom uspeva.

Leone je reditelj koji je danas mezimče čak i najpretencioznijih art reditelja. U tom smislu, Kimu nije teško da svaki njegov omaž Leoneu bude prepoznat kao hvale vredan umetnički zahvat. Ipak, isto tako, na leonoevsku konstrukciju, Kim je nadogradio odlično postavljene akcione sekvence i dinamičnu priču koji danas imaju itekakvu exploitation vrednost o čemu najbolje svedoči sjajan rezultat sa južnokorejskih blagajni. Jedina stvar koja vuče na art u filmu jeste skor koji je i najslabiji deo filma sa nekonzistentnim konceptom koji je u rasponu od nekih bregovićevskih polki, do morikoneovskih tema pa čak i hip-hop beatova, s tim što taj miks nije tako vešt kao recimo u KILL BILLu u kome je i izbor muzike umetničko delo. Izvesna ironija izražena u muzici na svu sreću uglavnom ne remeti sada već poznatu južnokorejsku pefrekciju u tehničkoj izvedbi.

Iako se ponovo radi o žanrovskoj matrici koje se Holivud ne bi latio sa ovim stepenom budžetske i zanatske ozbiljnosti, što sam već ranije pepoznao kao jednu od karakteristika južnokorejskog repertoarskog filma,  u konkretnom slučaju THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD važno je napomenuti da je prošle godine baš Holivud imao jedan film sa vrlo uporedivom poetikom. To je bio četvrti INDIANA JONES, koji u poređenju sa THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD izgleda kao inferioran proizvod nastao u jednoj manje razvijenoj kinematografiji.

Po osmišljenosti pokreta kamere i montaže u akcionim scenama kao i na nivou egzekucije stuntova THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD je na vrhunskom nivou, naročito ako imamo u vidu konkretan milje u kome se sve dešava a to je Mandžurija u svojim vestern aspektima. Nekih 40ak godina posle izvornih špageti vesterna, Kim daje u tehničkom smislu ultimativnu interpretaciju te estetike.

Jedino što Kimu nedostaje u odnosu na špageti vesterne jesu američki glumci koji su obeležili ključne Leoneove naslove. Iako ni Kimovi nisu loši, on je jedan od poslednjih internacionalno afirmisanih korejskih reditelja čiji se likovi ponekad ne razlikuju, gledano iz vizure zapadnog gledaoca. Ipak, čini mi se da je to mnogo manje nego ranije.

S druge strane, to što nema američkih glumaca, u startu je onemogućilo ovaj film da bude interacionalna bioskopska senzacija kao što su bili Leoneovi vesterni. Naravno, nisu azijski glumci jedina prepreka. Kim ima odeđenu azijsku iracionalnost u ambiciji svog filma, kako u trajanju tako i u količini događaja, i čini mi se da su savremeni blokbasteri svedeniji od ovoga. Iako se ne može reći da THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD dosadan, može se konstatovati da je malo presadržajan i da su izvesni delovi mogli biti uklonjeni.

Primetna je tendencija raznih vanameričkih kinematografija u poslednje vreme da se izražavaju kroz filmove koji su pravljeni po matricama određenih vesterna. Kod nas su najbolji primeri toga DUST, ČARLSTON ZA OGNJENKU i SVETI GEORGIJE, a THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD je sjajan primer kako se to radi.

Iako se formalno reći da THE GOOD THE BAD AND THE WEIRD donosi nešto novo u tehničkom i formalnom smislu (kao što se moglo reći za THE HOST), činjenica je da se jako etko viđaju akcinose sekvence realizovane sa takvom pažnjom i ambicijom, i da je Kim očigledno jedan od retkih savremenih reditelja koji akciju smatra umetničkom formom, pa za to zaslužuje sve pohvale.

* * * / * * * *

  Moram to da dogledam do kraja. Ghoul mi ga je ishajpovao o Novoj Godini, ja seo da gledam i prispavalo mi se posle 15 minuta (posle odlične scene u vozu) i evo do danas ga nisam pogledao...

da pojasnim ovo o hajpu: meni je to vrlo dobar film, jaka trojka, ali to je isto tako film na koji sam se brzo 'ohladio': dakle, dok sam gledo, bilo je WOW i OPSA i JUHU, i odma sam ga rezerviso da napišem rivju na popboksu. ali par nedelja kasnije, kad je kao trebalo da to i napišem - shvatih da je prvobitni zanos iščezao i da me mrzi da o njemu pišem.

akcione scene, koje su kupile dimba, zaista su izvanredne i neviđene; avaj, priča i junaci su vrlo BLEH, a sam kraj je UŽASNO LOŠ i toliko jadno pada u poređenju sa leoneovim remek-delom na koje se poziva da je taj kraj (rastegnut, a prazan) totalni antipod genijalne završnice G&B&U.
kad se sve to sabere i oduzme, jaka, fina trojka, ali ne više od toga.

Quote from: Ghoul on 09-06-2009, 13:12:04
da pojasnim ovo o hajpu: meni je to vrlo dobar film, jaka trojka, ali to je isto tako film na koji sam se brzo 'ohladio': dakle, dok sam gledo, bilo je WOW i OPSA i JUHU, i odma sam ga rezerviso da napišem rivju na popboksu. ali par nedelja kasnije, kad je kao trebalo da to i napišem - shvatih da je prvobitni zanos iščezao i da me mrzi da o njemu pišem.

akcione scene, koje su kupile dimba, zaista su izvanredne i neviđene; avaj, priča i junaci su vrlo BLEH, a sam kraj je UŽASNO LOŠ i toliko jadno pada u poređenju sa leoneovim remek-delom na koje se poziva da je taj kraj (rastegnut, a prazan) totalni antipod genijalne završnice G&B&U.
kad se sve to sabere i oduzme, jaka, fina trojka, ali ne više od toga.

Pa dobro, to je generalno i moj utisak. Mislim da je to veliki domet za Kim Ji Woona koji ranije nije uspeo ni za vreme gledanja da me zainteresuje. Preokreti na kraju su totalno besmisleni. Ne toliko što u izvesnoj meri obesmišljavaju priču koliko zato što testiraju strpljenje gledalaca.

Što se likova tiče, osnovni problem je u tome što Kim Ji Woon nije dovoljno vešt na nivou scenarija da ih prati kako treba tako da postoje likovi koji se pojave u priči i potom nestanu, maltene ih zaboraviš a vrlo su važni. Što se same atraktivnosti likova tiče, mislim da je Azija umela da iznedri i jače od ovih, ali i slabije.

Pogledao sam DACHIMAWA LEE Seong-wan Ryooa. Od Ryooa sam prethodno gledao ARAHAN i taj film mi je bio simpatičan, čak razmišljam da ga ponovo repriziram, premda nije bio ujednačen.

DACHIMAWA LEE je Bond-spoof. Lokalni Bond-spoofovi generalno imaju tendenciju da internacionalno prepoznatljive miteme Bond-filmova spoje sa lokalnim temama, i u tome je njihova suština. Lokalni Bond-spoofovi pre svega oslonac grade na spoju visokostilizovanih Bond okolnosti sa lokalnom bizarnošću. U tom smislu, bilo mi je dosta teško da ispratim sve slojeve filma DACHIMAWA LEE jer sam siguran da je obilovao lokalnim referencama i etničkim stereotipima (Kinezi, Japanci) koje ja nisam mogao da razumem. Sasvim je moguće, dakle, da je ovaj film mnogo efektniji Korejancima nego što je bio meni.

S druge strane, kad je reč o tehničkoj egzekuciji, DACHIMAWA LEE nimalo nije ispušten kao što se čsto dešava komedijama. U tehničkom smislu, reč je o ozbiljnom repertoarskom filmu koji se može meriti sa sličnim spy spoofovima sa drugih tržišta kao što su AUSTIN POWERS ili OSS 117.

U nekim kritikama sam video da DACHIMAWA LEE referiše i na neki podžanr korejskih akcionih filmova iz sedamdesetih. Sa tim arhaičnim pravcem nisam upoznat. Možda je to pitanje za Shoza.

Upravo zato, mislim da su me nepoznavanje korejskog mentaliteta i izvesnih tradicija tamošnjeg filma u priličnoj meri hendikepirali u razumevanju ovog inače vrlo pristojnog naslova.

* * 1/2 / * * * *
 
P.S. Ko voli Si-hyeon Park iz MARIN BOI ima je i u ovom filmu.

Ovaj korejski autor ima dva znatno bolja filma pre dugometražne verzije D. Lee, a to su Craying Fist sa sjajnim Min-sik Choiem i simpatični The City of Violence.

Nisam baš siguran u koji žanr spada ovaj film, pošto sam gledao samo ovaj insert, ali verujem da nije horor. Zove se Shinboro (simbol), a režiser je Hitoshi Matsumoto.

Film je u postprodukciji; ali sudeći po njegovom prethodniku Big Man Japan, biće to jedan blesav film.

Haendeupon AKA Handphone (2009) Han-min Kim 2.5/5

Konačno sam ove moje na poslu oterao u kurac, pa mogu da se posvetim komentarisanju i seciranju pojednih naslova koje sam overio prethodnih nedelja.
Čast da otvori forum ima još jedan korejski trilerčić, odgledan još pre mesec dana. I on je baš to - trilerčić.

Problemi na svakom koraku; generalno ja jesam pobornik blesavog japanskog crnohumornog iživljavanja po nervima gledaoca; čak i nemam unapred određenu granicu ili samocenzuru i kočnicu - ALI SVE TO MORA BITI URAVNOTEŽENO I PAMETNO DOZIRANO! Ovde nije.

Jedna umerena komedija se pretvara u juranjavu mačke i miša sa naznačenim akcionim elementima, koji su karakteristični za američke blago-retard providne trilere. E tek onda nas reziser iznenadi: umesto da uverljivo i logično finišira, on pravi završni twist, koji umesto da vas opali iz neba pa u rebra (na pozitivan način), mlatne vas po sred tintare i maximalno iznervira.

Da naravno - mobilni telefoni su junaci mnogih holivudskih serija i filmova prethodnih 15 godina; ovde postoji zaplet, ali je on odrađen - i pored kvalitetnih tehničkih detalja i visoko budžetne produkcije - krajnje amaterski i početnički.

I dobro je da pišem sada o filmu Handphone, jer postoji tendensija da bi ga za mesec dana već zaboravio.

(skoro) nimalo mi se nije dopao omnibus TOKYO.
1. priča o ženi koja se pretvara u stolicu: ljupko, ali so what?
2+
2. o stvoru iz kanalizacije – pointless & uninvolving – couldnt care less.
=2
3. o hikikomoriju, blago zanimljiva, ali ipak daleko od bilo čega bongovog.
=3-

sve zajedno = 2+

Tokyo Sonata (2008) Kiyoshi Kurosawa 3.5/5

S obzirom da je ovo prvi Kurosawin film koji se prepričava na ovom topiku, nije zgoreg spomenuti par reči o jednom od vodećih japanaskih režisera današnjice. Kiyoshi ima u prošlosti par zaista žanrovski reprezentativnih naslova, koji ulaze u magični krug večnosti; izdvajaju se psiho-triler sa naznačenim elementima horora Cure, i famozni opsesivno-apokaliptični horor Pulse. Značajni pomena su i Charisma, Eyes of the Spider i Serpent's Path, te rimejk Forbsove Seanse; i po koji iz osamdesetih, koji su ostali na nivou expolatacije. Prethodnih godina nije bio toliko uspešan, pa se nekako od Sonate očekivalo mnogo više nego od filmova kao što su Sakebi i Loft.

Ipak, porodična drama nije u potpunosti opravdala hajp koji sam joj posvetio na ovom topiku, reklamirajući je kao jedno od najočekivanijih dela koja dolaze u budućnosti iz Japana.

A lepo je Kiyoshi počeo: umeren tempo, odmeren tajming uvođenja likova, standardan zaplet vezan za japansku svakodnevicu. Sve je to u prvih pola sata ničilo na dostojan omaž slavnom sunarodniku i njegovom najvećem delu - Sonata ne samo da naslovom nalikuje Ozuovoj Priči, već statičnom kamerom, karakterističnim uglovima i monatažom sekvenci, Kurosawa Sonatu oslikava Ozuovim stilom.

A onda se unervozio: praveći dinamički krešendo, autor skreće sa dobro utabane staze i film pretvara u još jednu u nizu prosečnih porodičnih crnohumornih drama, bez naznačenih elemenata preko potrebne društvene satire. Kurosawina dramska ondulacije je nedorečena i nepotpuna; umesto da dodatno produbljuje pukotinu u srži japanskog društva (koju simoblizuje ironija odlaska mladića u američku vojsku), on nam ostavlja prostor da gradimo sopstvenu sliku na osnovu prethodno već nadaleko eksploatisanih, empirijskih pojmova o brutalnosti i emboličnosti jakog patrijarhalnog uređenja.

Epizoda Kiyoshijevog prijatelja, i sjajnog glumca, Koji Yakusha jeste duhovita, ali dodatno razbija ton i linearnost dramatike.

Pomak napred u odnosu na prethodna dva filma, ali još uvek daleko od svojih najviših žanrovskih dostignuća, Sonata bi trebalo da bude Kurosawina scenaristička egzibicija i uvod u neke stilski i dramski nadahnutije naslove.

Kiyoshi Kurosawa je car, ali moram priznati da Tokyo Sonatu nemam nameru da gledam. Možda, ali samo možda, se predomislim. Više sam za njegove "psiho-trilere sa naznačenim elementima horora i famozne opsesivno-apokaliptične horore". Jeste, pomalo ograničeno, ali šta da radim - tako je.

TOKYO SONATA počinje toliko dobro da sam čak mestimično pomišljao da bi mogla da od mene dobije PETICU.

prvih 40ak minuta je skoro pa savršeno, ali postepeno to slabi i zaista drastično pada sa svojim drastičnim preokretima i naglim, extremnim zbivanjima koja potpuno uništavaju dotadašnji realizam i ubedljivost.
jasno je ovde da je kjoši veliki, ali ta azijska nedisciplina da se dosledno, od početka do kraja, sprovede neka tema, ideja, priča, intonacija, na kraju i ovaj film potapa znatno ispod onoga na šta je imao pravo da pretenduje.

kad se odlična 1. polovina zbroji sa razočaravajućom 2. i podeli, dobijamo nešto kao 3+

svakako treba pogledati, mnogo je bolji nego što bi se na osnovu prepričanog zapleta reklo.

TOKIJSKA SONATA - Kiyoshi Kurosawa

Srbija do Tokija!

Ako je suditi po novom filmu Kiyoshija Kurosawe (nagrada Un certain regard u Kanu 2009), nekadašnji ekspanzionistički, velikosrpski slogan o proširenju naših granica sve do zemlje izlazećeg Sunca pokazuje se kao ne naročito mudar. Izgleda da ni Japanci nisu imuni na boljke koje nas ovde izjedaju...

ostatak vidi ovde:
http://www.popboks.com/tekst.php?ID=7517